ทำไมต้องเป็นคนบ้านข้าง คนข้างบ้าน

หนูน้อยน้องเกด.....ตั้งแต่เธอได้มานอนโรงพยาบาลครั้งนี้ ยังไม่มีใครเห็นรอยยิ้มเธอเลย 2วันแล้วที่นอนโรงพยาบาล น้องๆบอก

 เอาสิป้าอ้วน ทำให้ไอ้เกด ยิ้มหน่อยป้า

เมื่อเจอหน้าก็รู้ว่า คนนี้ไง เอาถั่วฟักยาว กับปลาร้าบองมาให้ชาว 3ข  อุตส่าห์หอบหิ้วมาจาก เลย เชียวนา

ว่าแต่ว่า ทำไมต้องได้กลับมารอผ่าใหม่ล่ะ

" บวมมากเลยเนาะ น้ำเกินเยอะเลยพี่  ต้องให้หมอเด็กช่วยดู "

สาวน้อยร้อยชั่ง เจ้าหนูเกด หลังผ่าตัด 1 ปี คุณเธอก็เอาแต่ใจ อยากกินโน่นนี่  ด้วยความที่แม่ตามใจ (ถ้าพ่ออยู่บ้านเธอไม่กล้าแผลงฤทธิ์) แม่บอกว่า ป้าข้างบ้าน ผัดบะหมี่

ให้กิน ทุกวันกินม่าม่า เด็กก็ชอบ  ปรากฏว่า เด็กโรคหัวใจที่คุณหมอให้กินจางๆ(จางๆ  ภาษาอิสาน= จืด เกลือ 4 กรัมต่อวัน)

ไม่ถึงเดือนเลย ทั้งเหนื่อยทั้งหอบ ไอ ต้องหอบหิ้วกันมาโรงพยาบาล

ดูสิคะ ขณะอยู่โรงพยาบาลอยู่ในสายตาคุณแม่ยังตาใจซื้ออาหารข้างนอกมาให้กินอีก  คุณหมอเด็กทั้งเตือน ทั้งขู่ เพราะการรักษาจะไม่ได้ผล  น้ำก็เกินทุกวัน น้ำดื่มที่ตวงไว้ให้ก็กินน้อยเกินไป  ไม่พอดีซะที   เมื่อไหร่คุณพ่อมาก็จัดการดีขึ้น

ดีที่ฟันเธอไม่มีผุสักซี่ จนรีดน้ำได้ดี เธอจึงหายหอบไม่เหนื่อย  นอนได้  พอวันผ่าตัดเธอก็ให้ความร่วมมือดีตลอด หลังผ่าไม่กี่วันเธอก็กลับบ้าน

แม่ได้บทเรียนที่ตามใจลูกอย่างมาก...โดยมีพ่อกำชับตลอด งานนี้ญาติผู้ป่วยและคนไข้ข้างเตียงเป็นหูเป็นตา เราบอกว่าไม่ใช่การฟ้องนะ เพราะทุกคนช่วยกันทำให้เกดได้กลับบ้านเร็ว (และเธอก็ไม่โทษข้างบ้านอีก )

เรื่องที่ทำให้เธออารมณ์ดีก็คือ ของเล่นค่ะ  แล้วคุณหมอก็เอาตุ๊กตามาให้ ป้าอ้วนเอาดินสอสี และกระดาษให้เธอวาดรูป เธอไม่ชอบดูทีวี สักเท่าไหร่ เพราะเธอชอบนอน

คนเฝ้าไข้สำคัญค่ะ กฏระเบียบการอยู่อาศัยด้วยกัน ต้องดูแลพึ่งพากันค่ะ แล้วก็ประสบผลสำเร็จได้แล้วเกดก็กลับเลยบ้านเกิดอย่างปลอดภัยค่ะ