เมื่อวาน (๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓) เป็นอีกวันที่หนูนั่งลงบนโต๊ะแล้ว จัดลำดับความสำคัญของสิ่งที่จะทำ ทางเลือกของงานเกิดขึ้นมาโดยไม่ต้องบีบเค้น หรือ สั่งให้ทำ พอหนูจัดลำดับความสำคัญแล้วตัดสินใจ จึงเลือกเช็คสไลด์ พบว่างานหลายชิ้นยังมีข้อบกพร่อง หนูภามตนเอง
“รออะไรอยู่หละ แก้เลย”
หนูจึงนั่งลงทำไสลด์เพิ่ม ในจุดที่ยังมีข้อบกพร่อง
ทำให้หนูได้คิดว่า หลาย ๆ ครั้งที่ หนูเห็นปัญหาที่เกิดขึ้น เพียงตั้งใจว่าจะกลับมาแก้ แต่จนแล้วจนรอด เวลามันก็ผ่านไปเร็วจนถูกละเลย แต่เมื่อไหร่ ที่หนูระลึกว่า ไม่มีเวลาแล้วนะ หนูรีบแก้ทันที ก็ไม่ได้ใช้เวลามากมายเกินกว่าเราจะรับได้
แปลกดีนะคะ มองย้อนกลับไป ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น เหมือนมันมีขั้นตอนของมันคือ
เห็น--> ลงมือแก้ --> ประเมินอีกครั้ง --> เห็นข้อบกพร่อง --> ลงมือแก้--> ได้งานที่มีคุณภาพมากยิ่งขึ้น
เห็น--> รอไว้ก่อน--> งานถูกดอง--> มากระวีกระวาดทำทีหลัง--> ได้งานที่ถูกแก้แบบเร่งด่วน
เห็น--> รอไว้ก่อน--> งานถูกดอง--> ส่งแบบทั้ง ๆ ที่ไม่แก้--> ได้งานที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง
เหมือนว่า เราต้องยอมรับก่อนว่า สิ่งที่เรามอง มองเพื่อปรับปรุงไม่ใช่จับผิด มองงานของตนเอง เหมือนคนอื่นมอง มองให้เห็นข้อจำกัด มองให้เห็นปัญหา แล้วจะได้แนวทางแก้ไข
สิ่งที่หนูได้จากการตรวจเช็คสไลด์เมื่อวานนี้คือ หนูได้สไลด์ เพิ่มขึ้นที่มีประสิทธิภาพและพร้อมสำหรับตอบคำถามวิจัยและเป็นข้อมูลที่สามารถหยิบมาใช้ได้เลยเมื่อต้องการค่ะ
