เมื่อจบมาใหม่ก็เป็นครูอัตราจ้างโรงเรียนประถมของ สพฐ. แห่งหนึ่ง ดิฉันจบสาขาคอมพิวเตอร์แต่สอนวิชานาฏศิลป์ กอท. แต่ครูคอมพิวเตอร์จบวิทยาศาสตร์ และสุดท้ายก็เป็นครูประจำชั้น ป. 2 และเมื่อไปสอบบรรจุก็ติดทั้ง สพฐ. และกทม. แต่สพฐ.เรียกก่อน ดิฉันดีใจเป็นที่สุด ทั้งได้เลือกโรงเรียนเอง ตามลำดับที่สอบได้ ดิฉันก้าวสู่ สพฐ.เต็มตัว ได้สอนโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ใครๆถามก็ตอบแบบยืดได้ว่าอยู่โรงเรียนอะไร นักเรียนก็พร้อมที่จะเรียน อุปกรณ์ครบทุกอย่าง อีกทั้งนักเรียนต่างก็มาตักตวงความรู้อย่างเต็มที่ เมื่อสั่งอะไรไปก็ทำได้หมด มีห้องพักครูที่เป็นสัดส่วน มีภารโรงคอยทำความสะอาดห้องพักครู มีหนังสือประกอบการสอนให้เลือกสรร มีครูคอมพิวเตอร์ 7 คน มีธุรการเพียงพอต่อการทำงาน (ครูคอมพิวเตอร์ไม่ต้องมาทำ) ผู้บริหารก็มีเลขาส่วนตัว การที่จะเข้าพบผอ. จะต้องบอกกับเลขาก่อน ช่างเป็นโรงเรียนในฝันจริงๆ แต่ปัญหาอยู่ที่ดิฉันและแฟนซื้อบ้านใหม่ก่อนที่เรียกบรรจุอยู่แถวนนทบุรี ซึ่งโรงเรียนนี้ใกล้บ้านเก่า เคยลองนั่งรถดู ดิฉันนั่งรถประมาณ 2 ชม.กว่า (ถ้ารถติดล่ะแย่เลย) ไป-กลับเกือบ 5 ชม. ร่างกายก็ไม่ค่อยดีด้วย แต่อนาคตอันใกล้คือ แต่งงาน มีครอบครัว หากอยู่ไกลแบบนี้คงแย่แน่ ปรึกษาหลายคน ถามเปงสิบคนแต่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันให้อยู่ที่เดิม
ตัดสินใจคือจะลองไปรายงานตัว วันที่รายงานตัว ที่นี่ไม่ให้เลือกโรงเรียน ปิดผนึกซองอย่างดี คิดในใจหากได้ไกลจะสละสิทธิ์โดนด่าก็ยอม แต่โชคชะตากลับได้ที่ใกล้บ้าน กลับมายื่นใบลาออก ผอ.และรองทั้งหมดเดินขึ้นมาหาทีละคน แนะแนวทางและแนะนำให้อยู่ต่อ แต่สรุปฉันก็ลาออก วันรุ่งขึ้นมารายงานตัวที่โรงเรียนใหม่ เห็นห้องคอมพิวเตอร์ ไม่มีห้องพักครู ห้องน้ำก็ไม่ค่อยสะอาด (ชีวิต) ลงมาทานข้าวกลางวันก็ไม่มีช้อน เดินไปหาแม่ครัวเห็นช้อนอยู่ข้างหลังแม่ครัว แม่ครัวทำเสียงหงุดหงิดใส่บอกว่าไม่มี เดินกลับถูกเด็กวิ่งชน ไม่หันมาขอโทษสักคำ ประทับใจเหลือเกิน ธุรการมีเพียง 1 คน แต่โรงเรียนมีตั้งแต่อนุบาลถึงมัธยม งานหลายอย่างต้องมาตกที่ครูคอมฯ มาแรกๆเหนื่อยจริงๆ เหนื่อยจนไม่อยากเป็นครูแล้ว ก่อนวันเลือกตั้งก็ต้องไปอบรม วันเลือกตั้งก็ต้องไปคุมนั่งในเต็นท์ร้อนๆ (ครูสพฐ.ไม่ต้องทำแบบนี้) อะไรก็เขตสั่งมา เยอะไปหมด (ทำให้คิด...สมัยก่อนครูสอนนักเรียนอย่างเดียว ทุ่มเทกับนักเรียนเต็มที่ นักเรียนอ่านออกเขียนได้ตั้งแต่ ป.1 ด้วยซ้ำ แต่สมัยนี้มีแต่งานอื่นๆหรือต้องคอยทำผลงานที่จะทำให้ตัวเองก้าวหน้า) นักเรียน 2 ที่ ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ที่นี่ต้องป้อน ต้องทวงไม่กลัวตกกันเลย ช่วงแรกๆ ดิฉันคิดท้อและแอบร้องไห้ที่บ้านบ่อยมาก ไม่อยากเปรียบเทียบหรอก แต่ทุกอย่างมันแตกต่างกันมากเหลือเกิน นี่แหละคือการตัดสินใจผิด ก็คงต้องก้มหน้าก้มตารับมันต่อไป เพราะเราเลือกเอง
