ร่องรอยของสงครามก็มีให้เห็นแต่เพียงในพิพิธภัณฑ์นะครับ...

         ช่วงที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปทัศนศึกษาดูงานที่เวียตนามใต้มาครับ เลยมี "เกร็ดชีวิตการเดินทาง" ที่จะนำมาเล่ามาแบ่งปันให้เพื่อน ๆ ชาวโกทูโนว์ได้อ่านกันครับ บันทึกนี้เป็นสถานที่แรกที่ได้เข้าชมคือ พิพิธภัณฑ์สงคราม ที่โฮจิมินครับ ซึ่งสถานที่นี้ผู้ร่วมเดินทางหลายท่านรู้สึกหดหู่กับภาพหลาย ๆ ภาพที่ได้แสดงไว้ครับ...

         

   

 

          ประกอบกับคำบรรยายของไกด์ผู้เชี่ยวชาญที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวความเป็นมาของเวียตนามที่ต้องผ่านอะไรมาบ้างแล้วด้วย ทำให้พวกผมรู้สึกเห็นใจชนชาติเวียตนามนะครับ ที่กว่าจะได้เป็นอิสระก็ต้องผ่านการอยู่ใต้การปกครองของชนชาติต่าง ๆ มาแล้วหลายชนชาติและเป็นระยะเวลาที่ยาวนานด้วยครับ...

 

          แต่บทเรียนจากสงครามเหล่านี้ก็ย่อมก็หล่อหลอมความเป็นคนเวียตนาม ให้รู้สึกรักและหวงแหนชาติของตน และฝึกฝนให้คนเวียตนามเป็นคนที่มีความอดทน ดังที่หลายคนมักจะมองชนชาติเวียตนามเป็นชนชาติที่มีความอดทนไม่แพ้ชาติใดในโลกนะครับ รวมถึงสตรีชาวเวียตนามด้วยที่ร่วมรบเพื่อเรียกร้องและปกป้องอธิปไตยของตนนะครับ... 

 

  

 

          สำหรับผมแล้วภาพที่เห็นในปัจจุบันของเวียตนาม ประเทศที่เคยผ่านสงครามมาอย่างยาวนาน กำลังเริ่มต้นการพัฒนาประเทศซึ่งเป็นการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ผู้คนในเวียตนามในวันนี้ที่เห็นเป็นเยาวชนและคนรุ่นใหม่ที่พร้อมเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศต่อไปนะครับ...

 

          ร่องรอยของสงครามก็มีให้เห็นแต่เพียงในพิพิธภัณฑ์นะครับ แต่ในสังคมปัจจุบันของเวียตนาม ประเทศเพื่อนบ้านอาเซียนของเรา กับการเปิดประเทศเพื่อการพัฒนาอย่างเต็มที่ สิ่งที่ผมในวันนี้ของเวียตนามเหมือนประเทศไทยเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นในเวียตนามในอีกหลายปีต่อไปเป็นสิ่งที่น่าสนใจนะครับ...