มาได้ยินคำนี้แล้ว...ไม่อยากทำอะไรเลยค่ะ
เรื่องของเรื่องคือ...เมื่อคืนได้ไปร่วมเป็นเจ้าภาพสวดพระอภิธรรมศพคุณศรุต เปตามานัง ซึ่งเป็นหลานท่านผอ.จิดาภา เปตามานัง ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด ข้าพเจ้าในนามสถานศึกษา ได้ร่วมเป็นเจ้าภาพ ได้ถูกเชิญไปนั่งด้านหน้า(แถวหน้า) ประหม่าเล็กน้อยค่ะ เพราะไม่เคยเลยจริงๆๆๆ ได้รับเกียรติจากเจ้าภาพให้ไปจุดธูปเคารพศพ ก่อนพระจะสวด
ได้ไปนั่งด้านหน้า เลยทำให้สายตามองไปรอบๆๆๆๆและไปสังเกตุเห็นตาลปัดพระ 4 รูป เขียนว่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น ก็มานั่งคิด วิเคราะห์ เกือบปลงตก เฮ้อ...ชีวิตคนเรามาแต่ตัว ไปแต่ตัวเหมือนกัน ทุกสิ่งทุกอย่างไม่สามารถเอาไปได้ด้วยเลย เกิดอะไรขึ้นคะ คิดๆๆดูก็ใจหาย...
ดังนั้น...ทำวันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ...นะคะ ถ้าเราช้า ทุกอย่างอาจสายเกินไป คุณรู้ไหม สิ่งที่เราคิดไว้ เราอาจไม่ได้แสดงค่ะ อืม...จริงๆๆๆค่ะ
คุณมีอะไร...ที่จะบอกคนที่คุณรัก....หรือยังคะ
อยากทำความดีเพื่อคนที่เรารักค่ะ...หากไม่มีเขา...เราไม่มีโอกาสบอกนะคะ ดังนั้น รีบทำอะไรสักอย่าง เพื่อคนที่เรารักนะคะ
เศร้าครับ...เรื่องมันยาวครับ
ทุกคนกำลังยืนเข้าแถว...หันหน้าไปงเดียวกัน ตามคิวทุกคนครับ ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว เชื่อไหมครับ