วันนี้เด็กๆ ถามทั้งวัน "คุณครูขาเมื่อไหร่จะถึงวันศุกร์สักที" นี่คือคำถามที่ดิฉันได้ยินทั้งวัน เพราะอะไรหรือคะ ใช่สิดิฉันสัญญากับเด็กๆ ตัวน้อยๆ ที่ดิฉันต้องรับผิดชอบพวกเขาอยู่จำนวน 112 ชีวิต บอกว่าวันศุกร์ที่ 22 มกราคม คุณครูจะพาพวกหนูไปทัศนศึกษานอกสถานที่ นั่งรถบัสคันใหญ่ๆ (ซึ่งเด็กๆมักจะได้แต่นั่งมองพี่ๆ ระดับประถมนั่งออกไปทัศนศึกษาข้างนอกประจำ)
ชุมชนที่ดิฉันเข้าไปสอนเด็กๆ อนุบาลกลุ่มนี้ก็ไม่ใช่ชุมชนเล็กเท่าไหร่ และก็ไม่ไกลจากตัวอำเภอมากนัก แต่เด็กๆ ที่นี่ส่วนมากจะอยู่กับปู่ย่า ตายาย ซึ่งไม่ค่อยมีโอกาสพาเด็กๆ ไปดูโลกภายนอกมากนัก เพราะฉะนั้น การที่รัฐบาลมีโครงการทัศนศึกษานอกโรงเรียนจึงเป็นโอกาสดี ที่เด็กๆจะได้มีโอกาสเปิดโลกภายนอกอย่างนี้ และดิฉันซึ่งได้อยู่กับพวกเขามานานก็มีความสุขไปด้วยที่ได้เห็นแววตาอันตื่นเต้นของพวกเขา ด้วยจินตนาการตามวัยเด็กบางคนเขาจะนั่งยิ้มคนเดียวจะมีคำถามครูเป็นระยะตามที่เขานึกได้ "คุณครูครับที่เราจะไปมีสนามเด็กเล่นมั๊ยครับ" "คุณครูขากระดานลื่นมีม๊ยคะ" "คุณครูคะรถไฟมีมั๊ยคะ" ดิฉันเข้าใจในคำถามของพวกเขา เพราะสิ่งที่เขาถามก็เพราะอยากเล่น ที่โรงเรียนของเราค่ะแต่มีสภาพเป็นเศษเหล็กเก่าที่คุณครูจะคอยตะโกนบอกว่าอย่าเข้าไปเล่นนะมันอันตราย ตั้งแต่ดิฉันเข้ามาสอนอยู่ที่นี่ก็เห็นแต่กองเหล็กพวกนี้แล้ว แต่การไปทัศนศึกษาครั้งนี้ดิฉันให้ผู้ปกครองไปด้วย นอกจากเด็กๆจะมีความสุขแล้วก็มีเสียงสะท้อนจากผู้ปกครองบางคน บอกว่าก็ดีจะได้ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง
แน่นอนค่ะสถานที่ที่ดิฉันจะนำเด็กๆมาเที่ยวก็ไม่ใช่ไกลสักเท่าไหร่และไม่ใช่ที่น่าตื่นเต้นมากนักสำหรับเด็กในเมือง แต่สำหรับเด็กๆของดิฉันเขารู้สึกว่าตื่นเต้นมากนั่นก็คือ ไปไหว้ศาลพระเจ้าตากสินมหาราช และไปเล่นสนามเด็กเล่นริมน้ำปิงที่มีเครื่องเล่นสนามพร้อมทุกอย่าง แล้วก็ไปเดินเล่นที่สะพานแขวนข้ามแม่น้ำปิง นี่ก็วิเศษสุดแล้วสำหรับพวกเรา อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วคะเด็กๆขาพวกหนูก็จะสมหวังแล้ว และคุณครูขอสัญญานะคะ ปีการศึกษาหน้าครูจะพาหนูไปเที่ยวให้ไกลกว่านี้และสนุกกว่านี้ ขอเวลาให้คุณครูศึกษาสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัยสำหรับพวกหนูเสียก่อน...ขอสัญญาค่ะ
