เมื่อก่อนเวลาผมมีทุกข์ ผมก็มักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีความทุกข์มากที่สุดในโลก เหมือนตัวเราเองต้องแบกโลกทั้งใบเอาไว้คนเดียว ไม่มีใครมาช่วยแบ่งเบา กะแค่เรื่องความผิดหวังและความล้มเหลวในชีวิต ทั้งชีวิตครอบครัวและการงาน หรืออะไรต่อมิอะไรที่ไม่ได้เป็นไปตามที่ใจคาดหวัง ผมก็ร่ำๆจะตายซะให้ได้ ก็มันเปล่าประโยชน์ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเป็นทุกข์...แต่ ณ วันนี้ เวลานี้ผมดีใจที่ยังมีโอกาสที่จะเลือกการมีชีวิตอยู่ถึงแม้ว่าหลายๆครั้งจะต้องอยู่เพื่อที่จะเป็นทุกข์ก็ตาม..เพราะตั้งแต่ผมได้ดูข่าวการเกิดโศกนาฎกรรมสึนามิเมื่อหลายปีก่อนและล่าสุดการเกิดโศกนาฎกรรมแผ่นดินไหวที่ประเทศฮีติ ทำให้ผมรู้ว่าการยังมีชีวิตอยู่มีคุณค่ามากมายแค่ไหน คนที่เสียชีวิตผมคิดว่าเขาไม่มีโอกาสที่จะเลือกว่าจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปหรือเปล่า ถึงแม่ว่าจะดิ้นรนเหนี่ยวรั้งสักแค่ไหนก็ตาม......แล้วทำไมคนเราต้องทำลายชีวิตของตัวเองด้วยล่ะ.....
ตอนนี้เวลาที่ผมมีทุกข์ ผมจะพยายามที่จะยิ้มให้กับมัน ไม่เอาตัวเองลงไปจมอยู่กับความทุกข์โศกเพราะว่าผมได้แบกโลกใบนี้เอาไว้ และผมก็คงไม่ใช่คนสุดท้ายของโลกที่มีความทุกข์ด้วย แค่เรายิ้มให้กับมันได้ ไม่ว่าปัญหามันจะหนักหนาสักแค่ไหนมันก็จะเบาลง ยิ่งขบคิดวกวนอยู่กับปัญหา ก็ยิ่งไม่มีสติ พอไม่มีสติก็ไม่มีปัญญาที่จะแก้ไข..ใช่ไหมครับ...
ท้ายสุดนี้ถึงมีปัญหาสาหัสสักเพียงใดขอเพียงแต่อย่างเพิ่งทำลายชีวิตตัวเองก็แล้วกัน เพราะถ้าทำอย่างนั้นแปลว่า....เรากำลังประเมินคุณค่าตัวเองผิดพลาดไปอย่างไม่สามารถให้อภัยได้....
ขอบคุณกำลังใจดีๆจากหนังสือสำนักพิมพ์อักขระบันเทิง by..ใบข้าว
