เสน่ห์พุทธคยายังไม่ลืม
ได้มีโอกาสไปเยือนพุทธคยาอีกครั้ง เป็นครั้งที่ ...s ยังเป็นดินแดนพุทธภูมิที่น่าดูและมีเสน่ห์เหมือนเดิม ด้วยวิถีชีวิตที่ติดดินมากๆ
พิหารแม้จะได้ชื่อว่าเป็นรัฐที่ยากจนที่สุดแต่กลับเห็นแต่รอยยิ้มจากคนที่นี่โดยเฉพาะเด็กๆ ที่ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ ไม่มีมายา สะท้อนถึงจิตใจที่สุขตามประสาบ้านนาและอยู่กับสิ่งแวดล้อมได้ดี ผมไปพิหารทีไรก็ไม่เคยเบื่อที่จะเห็นสิ่งน่าดูเหล่านี้ เพราะหาดูที่ประเทศไหนไม่ค่อยได้แล้ว ที่ผู้คนจะอยู่ร่วมกันกับสัตว์และสิ่งแวดล้อมได้อย่างกลมกลืนเช่นนี้ สองข้างทางจะเห็นอาคารก่ออิฐซึ่งคงจะก่อกันเองจึงดูไม่ค่อยจะเรียบร้อยนัก ตลาดที่สับสนวุ่นวายด้วยผู้คนที่มากมาย แต่ก็เต็มไปด้วยสีสันด้วยผลไม้และผักนานาชนิด ไร่นาที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยข้าว มัน ผักนานาชนิด ท้องทุ่งเขียวขจี เห็นควายเคี้ยวเอื้องอย่างมีความสุขหน้าบ้านดิน เห็นวัวทั้งเดินทั้งยืนทั้งนอนกันตามท้องถนนอย่างอิสระเสรี เห็นกองฝางเหลืองอร่าม รวมทั้งเชื้อเพลิงจากมูลวัวและควายที่ปั้นเป็นวงกลมแบนๆ คล้ายจานติดอยู่กับฝาอาคารทั่วทุกแห่ง นี่ละคือเสน่ห์ของธรรมชาติที่พุทธคยา รัฐพิหาร
แม้ในวันนี้จะมีถนนมากขึ้น มีสะพานใหม่ๆ แต่นอกนั้นยังเหมือนเดิมเมื่อสมัยหลายพันปีมาแล้ว พุทธคยาจึงเป็นเมืองสำคัญของรัฐพิหารที่มีชื่อเสียงระดับโลกเพราะชาวพุทธจากทั่วโลกต่างเดินทางมาแสวงบุญในช่วง 6 เดือนของปี(ตุลาคมถึงมีนาคม) ทำให้นึกถึงบันทึกเรื่องทัชมาฮาลที่ผมเคยเขียนและบอกว่าในแต่ละปีมีคนไปเยือนอักกรา เพื่อชมทัชมาฮาลถึงปีละ 5 ล้านคน ผมคิดว่าพุทธคยาก็น่าจะมีนักท่องเที่ยวไปเยือนมากเป็นล้านแน่นอน ธุรกิจต่างๆ ในพุทธคยาจึงเจริญรุ่งเรืองในช่วงเวลาดังกล่าว โรงแรมราคาที่หลากหลายและมักไม่เพียงพอต่อความต้องการ ร้านอาหารนานาชาติ สิ่งของอุปโภคบริโภคเป็นที่ต้องการและขายดีมาก เอาเฉพาะพระธิเบตชาติเดียวก็มีเป็นหลายหมื่นหรือเป็นแสนแล้วโดยเฉพาะเมื่อองค์ดาไลลามะเสด็จพุทธคยา ก็จะเห็นพระธเบตนับหมื่นนับแสนคนเดินสีแดงเต็มไปหมด
พุทธคยาไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ยังคงเป็นพุทธคยาที่ดูคึกคักและศักดิ์สิทธิ์เช่นเดิม เป็นที่ทั้งคน วัวและธรรมชาติอยู่ร่วมโลกด้วยกันอย่างกลมกลืน
ณ บริเวณหมู่บ้านนางสุชาดาอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำเนรัญชราเยื้องกับเจดีย์พุทธคยา ชาวบ้านยังมีวิถีชีวิตเรียบง่าย อยู่กับไร่นาและกองฝาง เด็กๆ มีรอยยิ้มแจกผู้มาเยือนอย่างเหลือเฝือ พร้อมทั้งส่งเสียงเรียก “อาจารย์ อาจารย์ มันนี่ money น่า” พลางส่งสายตาละห้อยเรียกคะแนนสงสาร เด็กเหล่านี้ดูไม่ลดละหรือเบื่อที่จะขอความเห็นใจจากผู้มาเยือน และท้ายที่สุด แม้จะไม่มีใครตอบสนองก็ยังมีรอยยิ้มส่งให้เราเสมอ
มาเยือนหมู่บ้านติดดินแบบนี้ทำให้อดนึกถึงภาพยนตร์เรื่องอวตารไม่ได้ ดวงดาวแพนดอราและชาวนาวีที่รักษ์ธรรมชาติของตนได้ดีมากจนทำให้เจค ซัลลีนาวิกโยธินหนุ่มหลงใหลไปกับความงามของคนและธรรมชาติบนดาวดวงนี้ จึงเป็นที่มาของคำว่า I see you คือการเห็นด้วยจิต
บางทีการไปเยือนอินเดีย อาจต้องเปิดใจเพื่อที่จะได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่วิถีของอินเดียพยายามจะรักษาเอาไว้ให้ใกล้ธรรมชาติที่สุด จนเราอาจไม่เข้าใจ วันหนึ่ง อาจจะต้องพูดกับอินเดียว่า I see you India.
ท่านทูต
I see you ... อย่างนี้นี่เอง ยังไม่ได้ชมอวตารค่ะ แต่รัฐพิหารนี่อยากไปที่สุดค่ะ ไปชมพุทธคยาเป็นบุญตาค่ะท่านเอกฯ
พิหารแม้จะได้ชื่อว่าเป็นรัฐที่ยากจนที่สุดแต่กลับเห็นแต่รอยยิ้มจากคนที่นี่โดยเฉพาะเด็กๆ ที่ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ ไม่มีมายา สะท้อนถึงจิตใจที่สุขตามประสาบ้านนาและอยู่กับสิ่งแวดล้อมได้ดี
... สถานที่ที่ได้รับบอกกล่าวว่า ยากจนที่สุดกลับมีแต่รอยยิ้ม คุณภาพของจิตใจ เมื่อเทียบกับ เมืองๆ อีกหลายที่เจริญด้วยวัตถุ เทคโนโลยีเลิศ จีดีพีสูง หากแต่คุณภาพชีวิตที่บอกไม่ถูก ...
นมัสการท่านธรรมหรรษาครับ
ผมจึงมักจะบอกคนอินเดียว่า เราชาวพูทธไทย ก็เป็นเสมือนครอบครัวเดียวกันเพราะมีพ่อคนเดียวกันนั่นคือองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า
ซึ่งแม้ในปัจจุบัน ก็ยังมีชาวพุทธอินเดียอยู่ไม่น้อย
การไปเยือนอินเดีย จะเหมือนกลับไปสู่อดีตโดยไม่ต้องใช้ Time Machine เลยครับ
เช่นไปพุทธคยาหรือพาราณสี ก็คือการเดินย้อนกลับไปสู่สังคมและวิถีเมื่อหลายพันปีนั่นเองครับ
อยากให้พระไทยไปเรียนกันเยอะๆ ครับหรือหากก่อนจบปริญญาโทหรือเอกที่ มจร. ก็อาจจะจัดทัศนศึกษาไปอินเดียเพื่อที่จะให้จบอย่างสมบูรณ์แบบก็น่าจะดีนะครับ
คุณ Poo ครับ
ลองไปพิหารหรือพาราณสีครับ แล้วจะเสมือนกลับไปสู่ยุคเมื่อหลายพันปีมาแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างมหัศจรรย์จริงๆ ครับ
I see you (อย่าลืมไปดูอวตารนะครับ)
สวัสดีค่ะ
พรุ่งนี้ตั้งใจจะไปดูอวตาร
คิดถึงพุทธคยา
ได้ไปอยู่ใต้ร่มพระศรีมหาโพธิ์มา ถ วัน ในคร้้งนั้น
มีอีกอย่างหนึ่งที่จำได้ คือกองอิฐที่ก่อพูน เป็นแนวยาวๆในหมู่บ้าน
นั่นคือที่เก็บของของชาวธิเบตที่อพยพมาค้าขายในฤดูกาล
เมื่อสิ้นฤดูกาลก็กลับบ้านตน
แต่ของที่เหลือก็มิได้นำกลับ
แต่ก่ออิฐแล้วโบกด้วยดินเหนียวเก็บเอาไว้ขายในคราวหน้า
เป็นของแปลกที่น่าสนใจ
พี่โยคีมีรูปติดมาบ้างหรือเปล่า
วันหลังจะลองค้นดู เคยเก็บภาพมาด้วยค่ะ
ตันติราพันธ์ โยคีน้อย
น่าจะยังมีอยู่ แต่ไม่ได้ถ่ายภาพมา
พุทธคยายังน่าเที่ยวเสมอ
สวัสดีค่ะ
ยังไม่มีโอกาสมาพุทธคยาเลยค่ะ
ประทับใจรอยยิ้มเด็กๆจัง
ขอบคุณนะคะ
คุณ ณัฐรดา ครับ
ช่วงเดือนตุลาคมถึงมีนาคม อากาศที่พุทธคยาเย็นสบาย เป็นช่วงที่ชาวพุทธไทยไปแสวงบุญที่พิหารครับ ยังมีเวลาอีกหลายเดือนครับ
และหากได้ไปเยี่ยมหมู่บ้านนางสุชาดา ก็จะพบเด็กๆ เหล่านี้ครับ รอยยิ้มของจริง
เอาภาพรอยยิ้มมาฝาก
สวัสดีค่ะ
ได้บรรยากาศเก่าๆ เคยไปรัฐพิหารเมื่อสามปีที่แล้วค่ะ
ไปบ้านนางสุชาดา และถ้ำที่พระพุทธเจ้าบำเพ็ญทุกรกิริยา
ได้บรรยากาศ "อาจารย์ ๆ ๆ มันนี่ๆๆ"
และหมู่บ้านติดดิน ผู้คน วัว แพะ หมา
ยังคิดถึงและจะหาโอกาสไปอีกครั้งค่ะ
ขอบคุณบันทึกที่ทำให้คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ค่ะ
คุณ วันรวี รุ่งแสง ครับ
รัฐพิหารไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงนักเลย วิถีชีวิตคนยังอยู่ติดดิน ติดธรรมชาติ ทั้งคนสัตว์และพืชพันธ์ต้นไม้ใบหญ้า เอื้ออำนวยกันอย่างสอดคล้อง
บ้านนางสุชาดาก็ยังเรียบๆ สวยงามตรึงใจในความรู้สึกของผม
ถ้ำที่ว่าคือถ้ำดงคสิริ ก็ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ น่าไปชมเสมอ
ผมว่าไปดูวิถีชีวิต ดูความวุ่นวายของวิถีชีวิตที่พิหารแล้วกลับได้ปัญญาหลายเรื่อง
ที่ชัดเจนคือการพึ่งตนเองและการอยู่อย่างพอเพียง ไม่ฟุ้งเฟ้อ ใช้ทุกอย่างที่ธรรมชาติมีให้โดยไม่เลือกหรือรังเกียจ
นี่ละครับ ห้องเรียนธรรมชาติ ที่มีอยุ่น้อยแห่งในโลก
เจริญสุขครับ
โดนใจมากค่ะท่านทูต การมองด้วยหนึ่งสมองสองตา ยังไม่พอ ต้องมองเข้าไปในจิตใจ ซึ่งยากมาก หากขาดการฝึก แม้แต่การฟังก็ยังคงต้องฝึกค่ะ
ธรรมชาติเป็นผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่เสมอ แล้วควรตอบแทนบุญคุณธรรมชาติแบบไหนกันเล่า แต่พอมีหนทางค่ะ หลินฮุ่ยเคยมีโอกาสค่ะ เลยมาชวนท่านทูตไปเที่ยว ฟรี ฟรี ฟรี ค่ะ
คุณจอมใจครับ
ขอบคุณครับ ขออภัยที่ตอบช้าครับเพราะเพิ่งกลับจากพาราณสีครับ
โอกาสหน้าจะเล่าเรื่องเมืองฮินดูที่เข้มแข้งที่ชื่อพาราณสีที่มีแม่น้ำคงคาที่ศักดิ์สิทธิ์ไหลผ่านครับ
คุณพี่ Lin Hui ครับ
ใจถึงใจ ย่อมเห็นสิ่งที่ใสตามธรรมชาติข้างในครับ
ธรรมชาติมีบุญคุณต่อมนุษย์ ชาวอินเดียที่เป็นฮินดูจึงทำตัวสอดคล้องและเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติครับ
จะแวะไปเที่ยวครับ
ท่านเขียนได้เห็นถาพมากเลยค่ะ เดือนหน้า โอ๋จะได้มีโอกาสไปอินเดียเป็นครั้งแรกในชีวิต ช่วงนี้เลยหาข้อมูลเพื่อเตรียมตัวและเตรียมใจก่อนไปค่ะ ขอบคุณมากนะค๊ะ
คุณ I'm ao ครับ
ขอบคุณครับสำหรับความเห็น
ยินดีด้วยครับที่จะได้มีโอกาสไปอินเดีย ถือว่าไม่ง่ายนัก ที่จะไปอินเดีย
ไปเรียนรู้ รับรู้สิ่งต่างๆ ซึ่งเป็นความรู้ ทั้งนี้ ขอให้เปิดใจให้มากๆ นะครับ
ทุกสิ่งมีข้อมูลต่างๆ แฝงเอาไว้เสมอ
เจริญสุขครับ
ขอยืนยันรัฐพิหารยังเก็บและรักษาวัฒธรรมและความเก่าแก่ดั่งเดิมไว้เป็นอย่างดี วิถีชีวิตยังเป็นแบบเกษตรกรรม มีกลิ่นไอแห่งพุทธศาสนาผสมปนเปไปฮินดู ได้เห็นภูมิปัญญาชาวบ้านในการใช้ขี้วัวทำเชื้อเพลิง ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีครับ
ผศ.ดร. เมธา สุพงษ์
ผมเห็นว่าหากคนไทยได้ไปเห็นวิถีแบบอินเดีย น่าจะทำให้ได้คิดและรักธรรมชาติ รักเมืองไทยขึ้นอีกมากครับ
ขอบคุณที่แวะมาทักทายครับ
ดินแดนพุทธภูมิ เป็นสถานที่ที่สุดยอดที่สุดที่ผมเคยพบในชีวิต ผมไปมาแล้วเมื่อ มีนา ๒๕๕๕ หลังจากกลับเมืองไทย ผมคิดถึงทุกวัน จนต้องจองทัวร์ไปเยือนอีกในเดือนตลา ๒๕๕๕ นี้ หากคุณใฝ่ฝันว่าสักครั้งหนึ่งอยากไปเยี่ยมเยือน ผมบอกได้เลยว่า ไปเถอะ ไปได้เลย ไปให้เร็วที่สุด คุณจะได้อะไรที่คุ้มค่ามากมายต่อชีวิต