จากการที่ได้เข้าไปอ่านเรื่องเล่าของ "แม่พลอย" อยู่เป็นประจำ รู้สึกชื่นชมต่อความเพียรพยายาม... เมื่อก่อนจำได้ว่า "แม่พลอย" หรือพี่ปี...จะมักส่งเรื่องเล่าดีดีมาให้ร่วมอ่านเสมอ ข้าพเจ้าได้ทีเชียร์ให้เขียนเรื่องราวบอกกล่าวความงดงามแห่งวิถีการงานผ่าน GotoKnow เพราะอย่างน้อยเรื่องราวต่างๆ นั้นต่างบ่งบอกร่องรอยแห่งการเดินทาง...
ชีวิตนั้น...ดั่งเป็นกระแสแห่งเรื่องราวอันยากที่ "มนุษย์" นั้นจะปฏิเสธได้
ประโยคหนึ่งที่ "แม่พลอย" ...เขียนไว้ว่า
“...เรื่องดีๆเราต้องประกาศให้ดังๆ...” ดร.กระปุ๋มพูดทีเล่นทีจริง ด้วยทีท่าสนุกสนาน ปลุกระดมให้สมาชิกในวงโสเหล่...รู้สึกฮึกเหิม...ได้ผลนะ...ทุกคนฮากันขึ้นมา...ฉันสังเกตเห็นแววตามุ่งมั่นภายในหัวใจพองโตที่รวมเป็นหนึ่งเดียวนั้น
อ่านเพิ่มเติมได้ที่บันทึก เรื่องดีๆ...ต้องประกาศให้ดังๆ
เรื่องเล่าต่างๆ เหล่านี้เปรียบเสมือนเป็นดั่งหยดน้ำที่หยดลงไปในหัวใจของคนหน้างาน ที่ต่างสะท้อนถึงวิถีแห่งการได้ใคร่ครวญในตนเอง
การที่คนเราได้น้อมนำตนกลับมาสู่การใคร่ครวญในตนเองนั้น ทำให้ "หัวใจ" นี้อ่อนโยนลง นุ่มนวลขึ้น และสามารถเก็บรายละเอียดแห่งเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตได้ทุกย่างก้าว
เรื่องเล่าของเราชาว รพ.ยโสธรนี้...หากเปรียบแล้วก็เหมือนเป็น กระแสน้ำที่มีการไหลไป และเมื่อวันที่ "น้ำกระเพื่อม" เราจึงได้ตื่นรู้ว่า นั่นน่ะมีการเคลื่อนไหวไปแห่งสายน้ำอยู่...
เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจ...
ที่เราเพิ่งได้น้อมนำใจมากบอกกันว่า...นี่นะ กระแสน้ำแห่งวิถีการงานของเรานั้นได้ไหลไปดั่งเป็นกระแส แห่งความดีความงานตามวิถี...แห่งการงานนี้...
๑๗ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๓
กะปุ๋มก็รู้สึกว่า...เวลาน้อยเหลือเกิน
เรื่องราวดีดีแต่ละเรื่อง...มีอะไรให้เจาะลึก แต่เนื่องด้วยเหมือนเรามาชิม ชิมในความสุขอันเป็นสุนทรียในอารมณ์... ทำให้พอได้ถึง "หยดน้ำ"...ที่ชะโลมลงไปในหัวใจให้เกิดเป็นความชุ่มฉ่ำใจได้บ้าง...
ขอบพระคุณที่มา...มาร่วมรับรู้และแบ่งปัน
กะปุ๋มว่านี่น่ะนะคือ แรงใจ...ที่ทำให้เราทำงานได้ในแต่ละวันอย่างมีความสุข
อุ้มบุญ
จากที่ได้ติดตามอ่าน เรื่องเล่าที่เรียบเรียงโดยพี่จำปี หรือคุณ "แม่พลอย"
ทำให้หนูรู้สึกว่า เป็นกำลังใจดี ๆ ขณะที่อ่าน รู้สึกได้ว่ามีพลังออกมาจากภายในตนเอง บางเรื่องราวก็ทำให้รู้สึกตื้นตันใจ ประทับใจ กับการทุ่มเท และฝ่าฟัน เคสต่าง ๆ ของคนหน้างานอย่างตั้งใจ และอ่อนโยนค่ะ