เสียงนกเสียงกา

ตาเล่าเรื่อง

เจ้ากระจิบตัวน้อย…ตัวโตสามสี่เซน..ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว.ดังเกินตัว…อยู่ในพุ่มต้นชมพู่ที่มีผลช่อแน่นเปรียะเป็นระย้า…เสียงร้องก้องเป็นระยะ…จะต้องการบอกกล่าวอันใด…ที่มนุษย์ไม่เข้าใจ…แม้อยากจะต้องการสื่อด้วย…ท่ามกลางเสียงดังกระหึ่ม..แสดงความเป็นเจ้าถนน…สัตว์ใหม่ประเภทเครื่องกล..ยายกะตานั่งอยู่ท่ามกลางความอึงอลเหล่านี้..ยายบ่นขึ้นมาว่า…ทำไมเราจึงไม่อาจชนะตัวเองได้เลย…ทั้งๆที่มันแลดูว่าเป็นเรื่องง่ายๆ…ตาเอ่ยขึ้นมาลอยๆว่า…ฉันเพิ่งอ่านพบมีบทหนึ่งของนักประพันธ์ชาวจีนชื่อ เลียว ยีหวู่..เล่าถึง..พระจีนแก่ๆองค์หนึ่ง…ที่ชนะความโลภ โกธร หลง ได้อย่างมิสิ้นเชิงในความเป็นมนุษย์..หัวโล้น..มีผ้าสีเหลืองพันกาย..ประทังความหนาวเย็น..มีบาตรไว้ขออาหารเลี้ยงชีวิต…แต่มีพลังที่ยืนยาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง..ไว้ต่อสู้อธรรมได้ชั่วกาลนาน…ในความเงียบที่ปราศจาก..เสียงซึ่งนกกา……