14 มค. 2553 กลุ่มสว.จาก วุฒิอาสาธนาคารสมอง มารับอาม่าและหมียักษ์ ไปทำบุญไหว้พระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร ที่พระมหามณฑป วัดไตรมิตรวิทยาราม วรวิหาร 661 ถนนเจริญกรุง เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพ 10100
เริ่มออกเดินทางเช้า ประมาณ 7 โมงเช้า
แวะทานข้าวมื้อเช้า ร้านข้าวแกงที่แก่งคอย แล้วเดินทางต่อ ถึงกรุงเทพเกือบเที่ยง แวะออฟฟิชลูกชายของเพื่อนแถวประชานิเวศน์ เป็นผู้จัดรายการเอาใจสว. เพื่อนๆ ของคุณแม่ในทริปนี้ โดยจัดไกด์นำเที่ยววัดอีกสองคน ทั้งสองคนเป็นคนอัธสัยดีมาก มีจิตบริการใจเกินร้อย อาม่ารับข้อเสนอของไกด์ ว่าสว. ควรทานอาหารเที่่ยงแถวใกล้ๆ เพื่อความสะดวกในการเที่ยว บองมาเช่ คือย่านที่อาม่าคุ้นชิน เพราะมีอาหารหลากหลาย และอยู่ใกล้ ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ล้อหมุนทันที่ พอถึงก็เดินเซอร์เวย์ดูหนึ่งรอบ ทุกคนสั่งอาหารที่ชื่นชอบ โดยหนูไกด์ทั้งสองคนรับบริการให้หมด จดรายการอาหารที่ต่างสั่งกันคนอย่างสองอย่างจากร้านหลายร้าน ซึ่งทุกคนได้กินอาหารที่สั่งได้ครบถ้วน
กำลังกินอยู่อาม่า สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเล่น ที่แม่ตั้งให้ตั้งแต่เกิด (เนื่องจากเป็นจุดเด่นของทรงผมแรกเกิดที่ไม่เหมือนใคร) อันนี้ขอสงวนไว้ให้เพื่อนรุ่นเดียวกันเรียก(สามีไม่กล้าเรียกชื่อนี้ค่ะ )….อิอิอิ
พอแหงนหน้าเท่านั้นเจอเพื่อน มช.08 เป็นคุณนายหมอ ซึ่งมาทราบตอนหลังจากเพื่อนสาวน้อยคุณหมอร่วมโต๊ะว่า เห็นคุณนายหมอคนนี้เดิน วนเวียนอยู่หลายรอบ พออาม่าเงยหน้าจากชามกระเพาะปลา เท่านั้นแหละรีบลุกจากโต๊ะ ไปกอดกันนัวเนียด้วยความรักและคิดถึง ทำให้คนตะลึงกันเป็นแถว คุยกันพอหอมปากหอมคอ รีบชวนให้ไปงานเย็นนี้ มีนัดกินข้าวรุ่น 08 ตัวเองจะไปงาน เลยต้องมาซื้ออาหารเตรียมให้ลูกๆ กำลังคุยอยู่ดีๆ โดนดึงตัวไปกอดไม่รู้เนื้อรู้ตัว พอเห็นหน้าคนกอดต้องร้องลั่นด้วยความดีใจ เธอเล่าให้ฟังว่า พูดถึงอาม่าเมื่อคืน วันนี้ได้เจอได้กอดไม่น่าเชื่อ อายุยืนจริง ๆ พร้อมเล่าให้ฟังว่าบอกนัดเพื่อนอีกสองสามคน มากินข้าวเที่ยงที่นี่ เรารีบหาโต๊ะติดกับโต๊ะสว. นั่งคุยเพื่อความสะดวกนั่งรอเพื่อนๆ ทียังมาไม่ถึง เข็มขัดสั้นจริงๆ…..
ว่าแล้วเธอรีบหยิบสมุดมาจดเบอร์โทรฯ ทันที บอกว่าจะมาหาและจะนอนพักด้วยที่บ้านโคราช พร้อมชวนคนอื่นๆ ไปอีกด้วย อาม่าว่ามาเท่าไหร่มาเมื่อไหร่ก็ได้ เลือกที่กางเต้นท์นอน ตามสบายได้เลย แถมยังบอกให้ขึ้นรถทัวร์มา แล้วลงที่เดอะมอลล์ อาม่าไปรับเอง ….อิอิอิ ดีใจจังเลยได้พบเพื่อนรัก
หมียักษ์รู้หน้าที่ ปฏิบัติการเก็บภาพไว้ให้ทันที เป็นอะไรที่เหลือเชื่อจริงๆ ตอนที่อาม่าทำงานที่กรุงเทพเพื่อนคนที่สวมเสื้อสีชมพู เธอเป็นคนปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ ยังชวนไปนั่งสมาธิที่วัดปทุมฯ กันบ่อย นอกจากนั้นเสาร์-อาทิตย์ชวนไปเยี่ยมเพื่อนที่เจ็บป่วยตามโรงพยาบาล ไปให้กำลังใจ ไปให้ความรักความอบอุ่น จนเพื่อที่ป่วยค่อยๆ จากไปที่ละคน พวกเราทำหน้าที่เพื่อนให้ดีที่สุดขณะที่เขายังมีลมหายใจอยู่ บางครั้งไม่ได้กลับโคราชเป็นเดือนๆ เลย หมียักษ์คงเข้าใจ เพราะหมียักษ์ปฏิบัติหน้าที่ตามธรรมชาติได้อย่างงามตามธรรมชาติเสมอมาค่ะ..โปรดติตาม เรื่องพระพุทธปฏิมากร ในตอนต่อไปค่ะ
