วันนี้หลังจากเสร็จภารกิจในตอนเช้า หนูกลับมาเปิด mail ครูท่านเมตตาบอกว่า
หาตนเอง
"คุยกับตนเอง" ลอกพี่มาหรือเปล่า
พยายามหาความเป็นตัวเองและก็บางอย่างให้เจอ
การภาวนาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
ขณะที่อ่านเหมือนมีความร้อนวิ่งภายในร่างกาย รู้สึกได้ว่าแผ่ออกมาบริเวณผิวหนัง มันคืออะไรกันนะ มันคือความโกรธ แม้จะมาแบบแผ่ว ๆ แต่ก็สัมผัสได้ว่า คือ ความโกรธ แสดงว่าใจหนูนี้ยังหยาบอยู่มาก ครูท่านเมตตา ตักเตือนมาแบบแสกหน้ากลางกะบาลขนาดนี้ ยังมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้น เอ.......ทำไมเมื่อวานเพื่อนมาบอกตอนทำผิด ทำไมถึงรู้สึกโล่งทันทีนะ อืมเพราะตอนนั้น รู้ในใจว่าผิด ว่าไม่ใช่ แต่พออ่าน mail ครูท่าน ใจหนูกลับสะท้อนออกมาแบบนี้ เพราอะไรนะ โอ้ มันหลง หลงผิดขนาดที่ไม่รู้ใจตนเองว่า ทำผิด จึงสะท้อนออกมาเป็นความโกรธ ความยึดมั่นถือมั่นแบบผิด ๆ ในใจของหนูนี่ มีมากจริงหนอ จิตใจ ยังมืดดำอยู่หนอ นัยตายังมืดบอด ทำผิดศีลข้อสอง แบบจะ จะ แถมไม่รู้ตัว ขอบพระคุณครูค่ะ ที่เมตตา เตือนสติ หนูจะพยายามค้นหาตนเอง อย่างตั้งใจและอดทน หนูเชื่อแล้วว่าครูเสี่ยงขนาดไหน กับการออกแรงช่วยเหลือใครสักคน กราบขอบพระคุณครูค่ะ ที่เตือนสติ ไม่ให้หนูถลำมากไปกว่านี้ ขอนอบน้อมแต่พระคุณครูบาอาจารย์ และกราบขอขมาเจ้าค่ะ สาธุ สาธุ สาธุ เจ้าค่ะ
