ความสุขมีอยู่ทุกที่ ขอเพียงเราเรียนรู้ที่จะมองเห็นความสุขนั้น...

 

วันนี้อุณหภูมิยามเช้าเริ่มลดลงดังคาด ตื่นมาเจอกับบรรยากาศขมุกขมัว เอ...หนาวจนถึงกับมีหมอกลงแล้วเหรอเนี่ย...มองไปมองมา ที่ไหนได้เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลก่อกองไฟเพื่อเผาใบไม้ซะนี่...แหมข้าพเจ้าอุตส่าห์ดีใจนึกว่าหมอก...ถึงบรรยากาศจะคล้ายๆ แต่หมอกและควันไฟก็ยังแตกต่างกันอยู่ดี...สูดหายใจลึกๆ เข้าเต็มปอด(ยังดีที่กลิ่นควันไฟไม่มากนัก) พลางบอกกับตัวเองว่า วันนี้จะต้องเป็นวันที่ดีอีกหนึ่งวัน (แม้ว่าจะเริ่มต้นยามเช้าด้วยบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยควันไฟ 555) 
 
 
เนื่องจากวันนี้เป็นวันคลินิกพิเศษเบาหวาน คนไข้ที่โรงพยาบาลจึงหนาแน่นตั้งแต่เช้า คนเฒ่าคนแก่พากันเหมารถมาตั้งแต่ตีสามตีสี่เพื่อจองคิวเจาะเลือดและรอตรวจ เห็นแล้วก็น่าสงสารคนไข้ที่ต้องนั่งรอนานๆ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อจำนวนคนไข้และบุคลากรสาธารณสุขไม่สมดุลกัน หมอ พยาบาลมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับคนไข้ที่มารับบริการในแต่ละวัน ข้าพเจ้าเองยังหาหนทางไม่ได้ว่าทำอย่างไรคนไข้ถึงจะไม่ต้องรอตรวจนานๆ นับเป็นความท้าทายที่ยังต้องหาทางออกและพัฒนาระบบการให้บริการต่อไป...

 

บ่นมากไป...เดี๋ยวเครียด แอบนินทาคนไข้ในบันทึกดีกว่า(แก้เครียด อิอิ)

 

 

ข้าพเจ้าเดินมาที่ OPD ได้ยินเสียงซักประวัติดังแว่วมาจากเคาท์เตอร์พยาบาล
 
"ยาย...ยายมีโรคประจำตัวบ่?(ยายมีโรคประจำตัวไหม)"
"บ่มีเด๊ะหมอ...บ่เคยเป็นหยังจั๊กเทือ (ไม่มีหรอกหมอ ไม่เคยเป็นอะไรซักที)"
"ยายกินเหล้าบ่? (ยายดื่มเหล้าหรือเปล่า)"
"อยากกินอยู่(อยากดื่มอยู่เหมือนกัน)"
"ไม่ใช่....ไม่ได้ถามว่ายายจะกินเหล้าไหม...ที่ถามนี่คือว่า ปกติแล้วยายกินเหล้าหรือเปล่า?"
เอ...สงสัยคำถามจากคุณพยาบาลจะไม่ชัดเจน ทำให้ยายแกเข้าใจผิดจริงๆ ฟังๆ แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

 

คุณยายวัย 60 กว่าปี มาตรวจโรคด้วยอาการมีน้ำมูก คันคอ...
 
"คุณยายมีอาการเจ็บคอด้วยหรือเปล่าคะ?"ข้าพเจ้าถามขณะที่ใช้ไฟฉายส่องดูที่คอคุณยายแล้วพบว่าคอคุณยายแดงเหมือนจะเป็นคออักเสบ
"ยายไม่เจ็บ มันแค่คันๆ ยายเลยเอายาหม่องล้วงไปทาในคอแล้ว" ยายพูดพร้อมทั้งอมยิ้มให้กับวิธีการรักษาตนเองเบื้องต้นก่อนมาโรงพยาบาล
คำตอบยายชวนให้ข้าพเจ้ากุมขมับ
"โอ๊ย...ยายจ๋า ยาหม่องเค้าเป็นยาใช้ภายนอกจ้า"
 
ส่วนอีกราย บอกว่ารู้สึกคันๆ ที่ตา จึงใช้ยาหม่องทาตา..อาการคันก็หายเพราะเปลี่ยนเป็นแสบแทน สงสัยคนไข้จะคิดว่า ยาหม่องมีไว้แก้คัน คันที่ไหนก็ทางที่นั่น...เฮ้อ

 

รายถัดมาคุณยายร่างท้วมวัยเจ็ดสิบกว่า มาด้วยอาการปวดแสบในที่ลับ...
 
"เอ หรือว่าจะเป็นเพราะผิวหนังอักเสบ หรือช่องคลอดแห้งนะ?" ข้าพเจ้าคิดในใจระหว่างรอให้คุณยายขึ้นบนเตียงเพื่อรอตรวจ
ทันทีที่คุณยายนอนลงบนเตียงพร้อมทั้งถกผ้าถุงขึ้น ข้าพเจ้าก็ถึงบางอ้อ...
บริเวณที่ลับคุณยายมีครีมสีขาวๆ ทาอยู่โดยรอบ
 "ยายรู้สึกคันๆ เลยใช้ยาทาที่โรงพยาบาลให้ไปครั้งก่อนทา" ยายเล่าให้ฟังถึงที่มาของครีมขาวๆ
 
 มันก็น่าจะแสบอยู่หรอก เพราะยาที่คุณยายได้ไปคือ ยานวดแก้ปวด!!! อุ๊..แม่เจ้า
 
ทั้งขำ ทั้งสงสารคุณยาย...จึงได้แต่อมยิ้มแล้วอธิบายให้คุณยายฟังว่าสาเหตุของอาการแสบร้อนนั้นมาจากอะไร โอ๊ย...บางครั้งความคิดและพฤติกรรมคนไข้ก็ชวนให้หมอปวดหัวหนักใจได้เหมือนกันนะเนี่ย
 
 
เอาละ...นินทาวันละนิดจิตแจ่มใส ถึงบรรยากาศการทำงานที่ OPD จะวุ่นวาย แต่บางครั้งเรื่องราวน่ารัก ซื่อๆ ของผู้ป่วยก็ทำให้พวกเราอดยิ้มกันไม่ได้
 
ตอนเลิกงานเดินผ่านบอร์ดให้ความรู้เกี่ยวกับโภชนาการหน้าตึกผู้ป่วย เห็นแล้วต้องรีบไปนำกล้องมาเก็บภาพเอาไว้...สงสัยว่า ส้มลูกนี้คงจะหวานจริงๆ นะเนี่ย อิอิ
 

ส้ม(ที่น่าจะหวาน) และผีเสื้อผู้หลงผิด

 

ความสุขมีอยู่ทุกที่ ขอเพียงเราเรียนรู้ที่จะมองเห็นความสุขนั้น...

สุขสันต์วันทำงานค่ะ (^v^)