.......................................

 

หน้าระรื่น

[แด่เธอผู้ไม่มีตัวตน]

 

● คุณอาดูรของเราไม่เดินทาง

มักแอบอำพรางอย่างขัดเขิน

พึ่งตัวเองไม่ได้ไม่กล้าเดิน

ต้องตามก้นสรรเสริญแต่ใครใคร 

 

ว่าเดินหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด

แต่หมาฟัดผู้น้อยหาน้อยไม่

ไม่เคยฝึกไม่เคยหัดตัดสินใจ  

ราชภัยจึงตกแก่แม่วันทอง

 

นกในกรงกรอบคิดทฤษฎี

ถูกเขาตีกรงกั้นเต็มบ้านช่อง

จึงสอนรู้สอนจำกันช่ำชอง

พร่องตัวคิดตัวทำตัวปัญญา 

 

คุณอาดูรของเราเยาว์สยบ

น้อมนบแต่พระเอกเสกฟางหญ้า

กระดูกเอาก้างเอา…เขายื่นมา

ย่อบ่าให้เขาเหยียบอยู่เงียบงำ 

 

เสียงสอพลอไพเราะเสนาะสนาน

เสียงคิดค้านคิดต่างต้องคว้างคว่ำ

นกแตกฝูงตกฟ้าถูกพล่ายำ

รอดก็ฟกอกช้ำเพียงลำพัง 

 

เมืองขุนแผนแสนกลมนต์คาถา

บ้านขุนช้างบ่าวข้าจึงคับคั่ง

จิตวิญญาณขานรับและตรับฟัง

ลั่นฆ้องกลองระฆังอยู่ครึกครื้น 

 

เราปลื้มสุขสบายกันดีหรือ

ในยึดถือตัวตนของคนอื่น

แต่ตัวเองไม่เคารพเฝ้ากลบกลืน

ยังทำหน้าระรื่นไม่รู้ตัว

 

ศิวกานท์ ปทุมสูติ