พวกเราได้ทำกิจกรรมสุนทรียสนทนาพัฒนาคนพัฒนาทีมจริงจังมาประมาณ ๒ ปี มีการจัดกิจกรรมสำหรับกลุ่มคนที่หลากหลายได้แก่
- การจัดกิจกรรมครั้งละ ๒ วัน ทุกเดือน มีเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพุทธชินราช เข้าร่วมแล้วประมาณ ๓๐๐ คน
- จัดกิจกรรมให้บางหน่วยงานที่มีความต้องการจำเพาะบางอย่าง เช่นศูนย์แพทยศาสตร์ศึกษา, งานการเงินและบัญชี, MSWN(Medication safety ward nurse) ฯลฯ
- จัดให้แก่โรงพยาบาลทุกแห่งในเขต ๑๗ ซึ่งมีประมาณ ๕๐ โรงพยาบาล โดยให้หน่วยงานสนับสนุน ๕ หน่วยงานมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้วิธีการทำงานกัน
- จัดให้โรงพยาบาลอื่น เช่นโรงพยาบาลกำแพงเพชร โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ โรงพยาบาลบางบ่อ (สมุทรปราการ)
จุดประสงค์ก็คือต้องการให้บรรยากาศการทำงานดีขึ้น, คนเข้าใจคุณค่างานของตน, ได้มองตนเอง, ได้เข้าใจผู้อื่นมากขึ้น, ใจเย็นขึ้น EQ ดีขึ้น จิตใจผ่องแผ้วขึ้น และได้ปลดปล่อยปมในใจบางอย่าง, ได้ฝึกการฟังอย่างตั้งใจ, ได้ชื่นชม ขอบคุณ และขอโทษ คนที่ยังค้างคาใจ (ร้อยละ ๘๐-๙๐ ของพวกเราจะขอโทษแม่ของเราเอง)
ทีมเราใช้กิจกรรมหลายอย่างในบรรยากาศที่ผ่อนคลายเพื่อเร้าให้เกิดความรู้สึกอย่างที่ต้องการในจุดประสงค์ สอดแทรกธรรมะและคำสอนบางประการ แล้วผู้เข้าร่วมกิจกรรมเลือกบางสิ่งบางอย่างไปใช้ในชีวิตจริง
ทีมงานของเราก็คือพวกเราเอง และเชิญชมรมผู้สูงอายุโรงพยาบาลพุทธชินราช ซึ่งท่านผู้อาวุโสเหล่านั้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่แบบมังกรซ่อนกาย เราได้เชิญให้มา กรายเล็บ (แต่ไม่กางเขี้ยว) แสดงศักยภาพของท่านเป็นที่ประทับใจแก่พวกเรา สิ่งที่ท่านเร้าให้เกิดขึ้นแก่ผู้เข้าประชุมคือกิจกรรมหรืองานอดิเรกบางอย่างที่เราอาจจะลืมหรือละเลยไป เมื่อได้มาจับจ่ายตลาดนัดของท่านผู้อาวุโส พวกเราจะเกิดความคิดและได้รับความรู้ รวมถึงฝีมือกลับไปใช้ประโยชน์
สิ่งที่ได้รับขณะทำกิจกรรมคือความสุขและมิตรภาพขณะร่วมกิจกรรม เห็นรอยยิ้ม (และน้ำตาในบางครั้ง) กิจกรรมที่ประทับใจผู้เข้าร่วมมากได้แก่ ๑)กิจกรรมการให้ทบทวนว่าอยากขอโทษใครบ้างในชีวิต ๒)กิจกรรมที่ทำให้รับทราบว่าคนแต่ละคนไม่เหมือนกันจึงไม่ควรหัวเสีย ต่อคนอื่นแต่ต้องผนึกความต่างมาเป็นพลัง ๓)การมองผู้อื่นอย่างพยายามเข้าใจ เพื่อจะไม่ตอบโต้โดยไม่ยั้งคิด ๔)การได้ฝืนฟังโดยไม่แย่งพูด และการพูดที่มีคนตั้งใจฟัง ๕)การได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวประทับใจแก่กันและกัน ๖)การคิดถึงคุณค่างานของเรา ๗) ๘).....
สิ่งที่เราเก็บเกี่่ยวได้เป็นคลังความรู้คือเรื่องราวประทับใจมากมาย ความเห็นเกี่ยวกับคุณค่าของงานของตนซึ่งคงจะกลายเป็นปรัชญาของแต่ละวิชาชีพในที่สุด (เมื่อเรารวบรวมได้มากพอ ที่ตกผลึกความคิด)
สิ่งที่เราตามดูคือหลังจากเข้ากิจกรรมแล้วทำงานดีขึ้นไหม สิ่งที่ทราบคือจะใจเย็นขึ้น พูดเพราะขึ้น สร้างสรรค์งานใหม่ได้มากขึ้น
สิ่งที่เรายังไม่ทราบคือ สิ่งดีเหล่านี้จะคงอยู่ได้นานเท่าไร และอะไรคือกิจกรรมต่อเนื่องที่จะทำให้คงพฤติกรรมที่ดีไปได้เรื่อยๆ
ทีมงานของเรามั่นใจว่าเราเดินในแนวทางที่ถูกต้องของการพัฒนาที่ยั่งยืน ด้วยตนเอง และมีความสุขเต็มเปี่ยม
