พรหมลิขิตหรือความบังเอิญ

       ท้องฟ้าในยามเช้าของฉันมันยังเหมือนเดิมแต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปก็คือหัวใจของฉันไม่ได้อ้างว้างเดียวดายอีกแล้ว เพราะความรักของเธอทำให้ทุกอย่างดูไม่เหงาและเจ็บปวดอีกต่อไป คนที่เหมือนกับลูกโป่งที่คอยเก็บความเหงาเอาไว้อย่างฉันได้มาเจอเธอคนที่ไม่เชื่อว่าความรักจะคงอยู่เพราะมันจะคอยจางหายไปเสมอ ความรักของเรามันดูเหมือนจะไม่มีทางเป็นไปได้เลยเพราะต่างก็กันมีเส้นบางๆคอยกั้นเราไว้เสมอ คอยขีดกรอบให้กับที่ยืนของเรา มีความถูกต้องมาเป็นตัวกำหนด สุดท้ายแล้วฉันและเธอก็ต่างเลือกที่จะลบเส้นบางๆนั้นออกไป และนั่นก็ทำให้เราได้เรียนรู้ว่าจริงๆแล้วความรักมันไม่ได้มีกฏเกณฑ์ใดๆเลยมีเพียงความรักของคนสองคนเท่านั้น และมันก็จะไม่จางหายไปหากเราได้เจอคนคนนั้นของเราจริง ฉันและเขาตั้งคำถามมาตลอดและแล้วก็ได้เจอคำตอบนั้นและก็เราสองคน คำถามทุกคำถามที่ตั้งมันก็ได้เจอคำตอบแล้ว ท้องฟ้าตอนสิ้นปีไม่ได้โดเดี่ยวและเจ็บปวดสำหรับฉันอีกแล้ว พระจันทร์กำลังส่องแสงสว่างออกมาเฉกเช่นความรักของฉันที่กำลังฉายแสงของความสุขออกมา