ทรัพยากรบนโลกใบนี้มีพอสำหรับคนทุกคน แต่ไม่พอสำหรับคนโลภเพียงคนเดียว
ทรัพยากรบนโลกมีมากมายหลายอย่าง ที่เป็นสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตที่อยู่บนโลกใบนี้ ทรัพยากรบนโลกล้วนเป็นสิ่งสำคัญ ในการดำรงชีวิตของมนุษย์ทุกคนเป็นอย่างมาก
บนโลกมีสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลกคือ ต้นไม้ สัตว์ คน ส่วนสิ่งไม่มีชีวิตคือ น้ำ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม เครื่องใช้เครื่องไฟฟ้า และก็เงินทอง ที่กล่าวมาคือทรัพยากรบนโลกทั้งหมด ล้วนแต่เป็นปัจจัยสำคัญ ในการดำรงชีวิตประจำวัน ของมนุษย์ทุกคน ทรัพยากรที่อยู่บนโลก มีมากมายหลายอย่าง แต่ก็ใช่ว่าจะเพียงพอต่อมนุษย์ทุกคน แต่เดิมทรัพยากรบนโลกมีมากและมีเพียงพอต่อมนุษย์ทุกคน แต่พอประชากรบนโลกเพิ่มมากขึ้น ความต้องการในการใช้ทรัพยากรก็เพิ่มมากขึ้น ตามลำดับความต้องการของมนุษย์ทกคน ซึ่งมนุษย์ทุกคนมีความต้องการไม่เหมือนกัน มนุษย์บางคนมีความต้องการสูง หรือมีความโลภ ความโลภนั้นคือความไม่รู้จักเพียงพอ ต่อสิ่งที่ตนเองมีอยู่แล้วนึกแต่ว่าตนเองต้องอยู่สุขสบาย โดยไม่นึกถึงคนอื่นต้องเดือดร้อน และการที่มนุษย์ทุกคนมีความโลภ หรือมีความต้องการมาก ทรัพยากรบนโลกจึงไม่เพียงพอต่อมนุษย์ทุกคนได้ แต่มนุษย์รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมี และสิ่งที่ได้มาโดยไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน หรือมีความเมตตา กรุณาต่อผู้อื่น ถ้ามนุษย์ทุกคนรู้จักเพียงพอ หรือ พอประมาณทรัพยากรบนโลกก็จะเพียงพอต่อความต้องการของมนุษย์ทุกคนที่มีอยู่บนโลก
ดังนั้นสรุปได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนโลก ถ้ามนุษย์ทุกคนรู้จักพอเพียงและรู้จักความต้องการที่พอประมาณไม่มากกินไป ไม่น้อยเกินไป แค่นี้ทรัพยากรบนโลกก็จะเพียงพอในกับมนุษย์ทุกคนที่อยู่บนโลก จากคำที่กล่าวไว้ว่า ทรัพยากรบนโลกใบนี้มีพอสำหรับคนทุกคน แต่ไม่พอสำหรับคนโลภเพียงคนเดียว
ครูเข้ามาอ่านแล้วค่ะ
ลองฝึกเขียนเรียบเรียงความคิดเพื่อถ่ายทอดทางตัวอักษรให้มากกว่านี้อีกหน่อยนะคะ