047 : ตื่นเต้น ตื่นตา ตื่นใจ ต้องยกมือไหว้เด็ก

.....ผู้เขียนได้รับเกียรติเป็นคณะทำงานร่วมกับหน่วยเหนือ เหตุสำคัญผู้เขียนต้องเดินทางเข้ากทม. ซึ่งเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากๆ แต่ก็ตื่นตา ตื่นใจ ในยามค่ำคืน...

...ผู้เขียนเป็นครูบ้านนอกคนหนึ่งที่ได้รับเกียรติจากหน่วยเหนือให้เข้าร่วมเป็นคณะทำงานในกิจกรรมบางอย่างที่เกี่ยวกับการพัฒนาครู...ผู้เขียนจำเป็นต้องเดินทางเข้า กทม. เป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากๆ  เพราะความเป็นครูบ้านนอกไม่เคยเห็นอะไรที่มันวุ่นวายไปหมดไม่ว่าจะเป็นรถ หรือผู้คน.....พอว่างจากภาระงานก็ชวนน้องอีกคนที่มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน  น้องเขาเคยอยู่กทม.ก็เลยชวนผู้เขียนไปเที่ยวห้าง  ไปดูต้นไม้ที่สวยที่สุดกัน... สวยจริงๆค่ะ...เกิดมาไม่เคยเห็น  เป็นต้นไม้ที่ประดับทั้งในห้าง  หน้าห้าง ประดับไฟระยิบระยับต้นใหญ่มหึมาต้อนรับเทศกาลปีใหม่ แล้วยังมีกิจกรรมดนตรี  อาหารการกิน...เล่นเอาผู้เขียนเพลิดเพลินเจริญใจ...ตาก็มัวแต่ดูความศิวิไลซ์  ไม่ได้ดูว่าขณะนี้ผู้เขียนเดินชนกับเด็กสามขวบ  เด็กร้องไห้จ้า!!! ผู้เขียนต้องยกมือไหว้เด็กแล้วรีบจะอุ้ม  พ่อแม่ของน้องคนนี้ก็รีบมาอุ้ม  จนผู้เขียนต้องขอโทษขอโพยกันใหญ่  พ่อแม่ของเด็กก็บอกว่าไม่เป็นไรค่ะ  เราก็มัวแต่ดูบนเวที ไม่ได้ดูลูกเหมือนกัน... กลับถึงที่พัก นั่งทบทวนสถานการณ์ที่เกิดขึ้น...ทำให้ผู้เขียนต้องเก็บประสบการณ์ครั้งนี้เป็นบทเรียนครั้งหนึ่งในชีวิตฉันว่า...อย่าตื่นเต้น  ตื่นตา  ตื่นใจ จนไม่มองทาง...เกือบไปแล้วเรา!!!