เมื่อเช้าไปส่งงานในตัวเมือง กับเพื่อน2 คน อีก10 กิโลจะถึงจุดหมาย คุณยายที่บ้านก็โทรบอก ด้วยน้ำเสียงอันตื่นเต้น ปนกับตกใจว่า น้องปอ ลูกสาวคนเล็ก ตกโต๊ะหัวแตกเลือดออกเยอะมาก...เอาหละสิ เอาไงดี นี่ก็งาน นั่นก็ลูก ไม่เดินหน้าต่อก็เสียงาน ครั้นจะกลับรถ ก็เหลืออีกนิดเดียวจะถึงแล้ว...เพื่อนที่ไปด้วยกันก็บอกใจเย็นๆ คงไม่เป็นไรมาก.....ในใจก็ภาวนาว่าลูกจ๋าคงไม่เป็นไรมาก เพราะหนูเพิ่งไปทำบุญที่วัดกับคุณตาคุณยาย ยังขับรถสวนกับแม่อยู่เลย ยังไม่ถึง20นาทีด้วยซ้ำ ไม่น่า...ตั้งสติได้ก็โทรหาคุณพ่อเขาว่าลูกเป็นไงบ้าง...ได้รับคำตอบว่าอยู่ในห้องฉุกเฉินกำลังจะเย็บแผล....เฮ่อค่อยโล่งใจไปหน่อยแค่เย็บ..ก็แสดงว่าแผลพอเย็บได้ และอีกอย่างน้องปอ ก็อยู่กับคุณพ่อ...แต่ภาพต่างๆก็ผุดขึ้นมามากมาย ทำให้จิตใจกระวนกระวายพอสมควร นี่แหละหนาที่เขาว่า ต้องตั้งสติ กับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว..พอไปถึงที่ส่งงานจริงๆตั้งรอประชุมปรึกษาหารือกับคณะก่อน แต่เราไปถึงก่อนเพื่อนจึง รอไม่ได้แล้ว ฝากไว้กับเจ้าหน้าที่ธุรการ..แล้วก็ขอตัวกลับก่อนเลย....
......ขากลับ มาถึงกลางทาง สวนทางกับรถโรงพยาบาลอีก ก็เฮ้ย...ลูกเราอยู่ในนั้นหรือเปล่า...คิดไปโน่น.... และแล้วก็ถึงบ้าน...น้องปอนั้งอยู่ในมุ้งครอบอันใหญ่ ดวงตายังมีคราบน้ำตาเป็นทางอยู่..แต่ก็เห็นรอยยิ้มจางๆจากลูก เฮ้อ...ต้องถอนใจยาวๆ เพราะอะไรเป็นอะไรก็ไม่เชื่อเท่าเห็นกับตาตัวเอง......ฟาดเคราะห์ไปทีนะลูกแม่
...ขอบคุณรูปแมวน้อยกวักมือ ที่ไปแอบจิ๊กมาจากไฟล์ของคุณนุชค่ะ...
หัวอกแม่เป็นเช่นนี้กันทุกคน
ห่วงสารพัด คิดไปต่างๆนานา
ดีใจด้วยค่ะที่น้องเป้นเพียงเล็กน้อย
ขอให้หายไวๆนะคะ
ขอบคุณมากค่ะคุณมณีวรรณ
...ที่ส่งกำลังใจไปถึงน้องปอ...
...ขอชื่นชมคุณทนง ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ด้วยใจจริง เช่นกันค่ะ....
...สวัสดีปีใหม่ 2553 คิดสิ่งใดขอให้สมความปราถนานะคะ...โชคดีตลอดไปค่ะ
นำพรแด่ พี่ปิ่นธิดา
มาให้กำลังใจน้องปอค่ะ