หลังจากปฏิบัติงานในช่วงวันหยุดเต็มเวลา จัดการบรรจุข้อสอบเตรียมส่ง เกือบ ๕ โมงเย็น จึงเดินออกจากห้องทำงาน มาที่หอพัก เปิดประตูห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้า ทำกิจส่วนตัวบางประการ ว่าจะนั่งแปลหนังสือ แต่ขอพักสักหน่อย
ลงไปนอนแผ่ราบ ปากพะงาบๆ มองเห็นหน้าอกขึ้น-ลง ตามจังหวัดลมหายใจเข้าออกที่ไม่ปกติ เหมือนกับ "หอบ"
โอ นี่ผมแก่ลงไปแล้วหรือนี่ แต่จะนอนเวลานี้ไม่ได้ เพราะหากนอน เดี๋ยวจะไปตื่นเอาสี่ทุ่ม แล้วนอนไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไปกบินทร์บุรี ตั้งแต่เช้า ดังนั้น จึงนอนไม่ได้
เดินออกจากห้อง ปั่นจักรยานไปสโมสรฯ แหกปากร้องเพลง "เพลงก็ดีเหมือนกัน ช่วยขจัดเสลดในลำคอ" ประมาณ ๑ ทุ่ม เสียงท้องร้องจ๊อก ช่วงนี้แปลกแท้ อยากจะดื่มแต่น้ำหวาน และหิวข้าวค่อนข้างบ่อย ทั้งที่ได้กินตามเวลาที่เคยปฏิบัติมาไม่ได้ขาด
ปั่นจักรยานไปซื้ออาหารกล่องหลังมหาวิทยาลัยฯ แม่ค้าทักทายว่า "วันนี้มาคนเดียวหรือ แล้วอีกคนล่ะ" เพราะปกติจะมากับเพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่วันนี้เขาไม่ว่าง "ครับ อีกคนหนึ่งไปงาน" เพราะเห็นแต่งตัวหล่อปั่นจักรยานออกไปประมาณ หนึ่งทุ่ม
"โชคดีนะเนี่ย มาทันข้าวกล่องสุดท้ายพอดี" แม่ค้ากล่าว จึงหัวเราะหึหึในลำคอ และยิ้มตามประสาคนอยากยิ้ม
กินข้าวเสร็จ ก็ยังรู้สึกเหนื่อยๆ "แก่แล้วจริงๆ"
แก่ความรู้ค่ะ :-))
สวัสดีครับผม