มโนภาพ...แห่งนักเดินทาง...
ในเส้นทาง...มีผู้ร่วมเดินทางสู่เป้าหมายเดียวกัน มาต่างที่ต่างถิ่น... หากแต่มาร่วมบอกกันว่า ... เราจะไปที่เดียวกัน
นักเดินทาง...หลายคนมีความเชี่ยวชาญความชำนาญต่อการเดินทาง มีอุปกรณ์การเดินทางที่ทันสมัย มีแผนที่ที่บอกทางได้อย่างแม่นยำ มีเครื่องอำนวยความสะดวก...และความรู้มากมายต่อการเดินทาง...
และก็มีนักเดินทาง...ที่ถูกชวนมาร่วมขบวนนี้ที่ไม่ได้มีอุปกรณ์ช่วยในการเดินทางมากมายนัก หากแต่มีความเชื่อ ความศรัทธาและความฝันต่อเป้าหมายที่จะไปถึง ... และหลงใหลต่อเส้นทาง...
เมื่อขบวนนักเดินทาง..เริ่มจะก้าวเดิน...
ทุกคนต่างดูฮึกเหิม... และทยานไปสู่เป้าหมายการเดินทาง...
หากแต่มีนักเดินทางกลุ่มเล็กๆ ส่งเสียงทักท้วงว่า... การเดินทางเช่นนี้ทำให้เราอาจละเลย...รายละเอียดระหว่างเส้นทาง "จริงอยู่ว่า การเดินทางเช่นนี้จะไปถึงเป้าหมายได้เร็ว... แต่อาจจะทำให้เราพลาดหรือละเรื่องบางเรื่อง รายละเอียดบางอย่างระหว่างเส้นทาง..."
แต่นักเดินทาง...ผู้ชำนาญทั้งหลาย...ต่างยังคงมุ่งมั่นที่ก้าวเดินไปตามเป้าหมายของการเดินทางนั้นกำหนดไว้...
กลุ่มคนเล็กๆ ที่ทักท้วง...ได้แต่ถอดใจเพราะไม่ได้มีเครื่องมือนำทาง ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์หรือความรู้ต่อเส้นทาง มีเพียงสิ่งเดียว คือ "ความคิด ความเชื่อ และความศรัทธาต่อการเดินทางนี้เท่านั้น"...
และแล้วนักเดินทางกลุ่มใหญ่...ต่างๆ ลุกขึ้นและสพาย ตลอดอุปกรณ์มากหลายของการเดินทาง...ไปตามเส้นทางที่มุ่งมั่น...
แต่...
น่าเสียดาย...
ทุกย่างก้าวของการเดินทางนั้น เขาเหล่านั้นได้พลาดการเสพสุนทรียแห่งธรรม"ชาติ"ระหว่างสองข้างทาง... อันเป็นความงดงามที่มนุษย์ไม่สามารถใช้รูปตามองเห็นได้ หากแต่ภาพอันงามงามนี้ใช้ได้เฉพาะ "ตาใจ" เท่านั้นที่ทำให้มองเห็น...
หากถามว่า...สามารถไปถึงเป้าหมายการเดินทางเหมือนกันไหม...
ก็ไปถึง...
หากแต่...คนเล็กๆ...จะไปถึงแบบใจเป็นสุข...อันเป็นสุขเบาเบา สุขเล็กๆ...ที่อาบอิ่มอยู่ในใจในห้วงแห่งความทรงจำที่ได้เสพสุขระหว่างสองข้างทางของการเดินทาง...
สองข้างทาง...อันเป็น ธรรม"ชาติ" อันละเอียดอ่อน...ที่มากระทบต่อใจ...
เรื่องเล่าแห่งความนัย...
รายทางของย่างก้าว R2R
"หนทางยิ่งขรุขระ การไปถึงจุดหมายยิ่งน่าจดจำ"