คุณมีป้ายแขวนคอแล้วหรือยัง!

เช้านี้เดินสำรวจดูผักอ่อมแซบ  หลังจากนั้นชวนแม่บ้านกินข้าวต้ม เตรียมจัดของแบบสบายใจเฉิบ เห็นว่าอยู่ใกล้สนามบิน จึงเดินไปดูโน่นดูนี่ รถน้ำต้นไม้เพลิน จนมีเสียเตือนระวังจะตกเครื่องบินนะ ตั๋วก็ไม่ได้จอง แถมยังจำเวลาผิดอีก ไปถึงสนามบินหวุดหวิดก่อนเครื่องออก 20นาที แต่คนไม่เคยมีเชื้อแห้ว ทำยังไงๆก็มาจนได้ละครับ ที่แปลกก็คือ ..สายการบินนกแอร์แต่ใช้เครื่องการบินไทย คงเป็นหุ้นส่วนกันนั่นแหละ เป็นทริปบินขี้เหนียว แจกขนมกับน้ำเปล่าถ้วยเล็กๆ ผมก็เพิ่งเคยขึ้นนกแอร์ที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่รู้ธรรมเนียมว่าจะต้องสั่งซื้ออาหารต่างหาก แต่ก็นั่นแหละผมไม่เห็นใครสั่งอะไร เพราะใช้เวลาบินแค่1ชั่วโมง ไม่เสริฟก็ไม่กินไม่สั่ง คราวต่อไปจะเอาข้าวเหนียวนึ่งกับหมูปิ้งขึ้นมาจากบ้าน ตามที่อุ้ยสร้อยเบิกนำอยู่แล้ว น่าจะอร่อยกว่าอาหารขยะที่ขายในเครื่อง

  • ทั้งลำมีคนนั่งอยู่ประมาณ 20 คน

ผมควักกล้องมาถ่ายรูปเครื่องบินและสนามบิน

หลังจากนั้นก็อ่านหนังสือ

11.45 ถึงสนามบินดอนเมือง

จับแท๊กซี่เข้าศูนย์ประชุมสหประชาชาติ

คุณหมอสุธีโทรมาถามว่าถึงไหนแล้ว

ลุงเอกบอกว่ากำลังถ่ายเอกสารมาแจก จะตามมาที่หลัง

  • ไปถึงกะว่าไม่ลงทะเบียนจะไปพูดๆแล้วก็เผ่น

เดินขึ้นลิฟส์ไปชั้น3 เจอพนักงานรักษาความปลอดภัยถามหาป้ายแขวนคอ

โห! ที่นี่ไม่มีป้ายไม่ได้เป็นอันขาด

มองดู ใครๆเขาก็มีป้ายกันทั้งนั้น

จึงต้องลงลิฟส์มาั้ชั้นล่าง ควักเอกสารให้เขากรอก ได้รหัส EX 0150 (อย่าเอาไปตีเป็นเลขหวยนะครับ)

คราวนี้ได้ป้ายแขวนคออันเบ่อเริ้มพร้อมกับกระเป๋าเอกสาร/หนังสืออีก 1 กระสอบ

(วิทยากรอารมณ์ดีก็มีป้ายแขวนคอ)

  • ลุงเอกบอกห้องเบอร์ 2 อยู่ชั้น 3

หาห้องไม่เจอ เจ้าหน้าที่เดินมาถาม เขาชี้บอกอยู่ชั้นล่าง

ลงเลิฟมาเจอคุณหมอจอมป่วนกับชาวคณะเมือง2แคว

รีบควักกล้องมาถ่ายวิทยากรอารมณ์ดีที่สุดในโลก

หลังจากนั้นก็เดินเข้าห้องเสวนา

ถ่ายรูปได้แซะหนึ่งก็มีเครื่องหมายเตือนว่าให้เปลี่ยนแบ๊ตเตอรี่

โธ่! ยามหน้าสิ่วหน้าขวานจะไปหาถ่านไฟฉายที่ไหน

ผมเข้าใจว่าอาจจะเป็นเพราะเครื่องซ๊าทส์ไปไม่ดี หรือถ่านเสื่อมก็ไม่รู้นะครับ

จึงได้รูปมาอวดเท่าที่เห็น

ที่จริงอยากถ่ายภาพบรรยากาศมาอวด

และอยากถ่ายภาพฆ้อนไม้ที่อยู่บนโต๊ะบรรยายด้วย

  • ไปงานนี้เจอคนรู้จักมากหน้าหลายตา

พวกสื่อมวลชนก็มาขอถ่ายภาพ

เอาเป็นว่าไว้ดูภาพที่คนอื่นถ่ายดีกว่านะครับ

พรุ่งนี้ย่ิอมดีกว่าวันนี้..

ตั้งแต่ปรับเรื่องการอยู่กิน

ออกจากบ้านก็จะมีปัญหาเรื่องอาหาร/เครื่องดื่ม

ทำให้คิดถึงบ้าน คิดถึงความต่อเนื่อง

หมู่นี้ออกจากบ้านไม่สนุกอีกแล้ว

บ้านเป็นสวรรค์วิมานจริงๆนะครับ

ไปไหนก็ไม่ต้องมีคนมาถาม..

“คุณมีป้ายแขวนคอแล้วหรือยัง!!!” ฮ่วย?