บทกวีที่ขึ้นต้นด้วยความรักและผูกพัน เราเขียนบทกวีนั้น....เพื่อกันและกันใช่ไหม แต่สุดท้าย....เราจบมันด้วยการจากกันไป เหลือรอยร้าวในหัวใจ..เพราะการจากลา ภาพถ่ายใบนั้นย้อนแสง แสงแดดร้อนแรง...จึงไม่เห็นเสี้ยวหน้า แต่ฉันก็รู้...ว่าเธอแอบซ่อนรอยน้ำตา ปิดบังความปวดปร่า..เพราะการจากลาของเรา ใบไม้หลุดหล่นจากคาคบ ร่อนพลิ้วปลิวหลบ....สายลมหนาว ร่วงลงสู่ผืนดิน...แผ่วเบา แต่สะท้านถึงดวงดาว...ร้าวไปถึงหัวใจ โดย....กิ่งไผ่ใบหลิว
และแล้วก็เหลือไว้แต่รอยอาลัย
ไพเราะมากครับ
^_^
สวัสดีค่ะ
คุณทรายน้อย
รวดร้าวหัวใจ
เข้ามาอ่านบทกลอนเก่าๆ..
อยากให้อ่านบทนี้อีกสักครั้ง...
ชอบจัง เพราะมากค่ะ
ขอบคุณนะคะที่แวะมาอ่าน..
บทนี้แต่งไว้นานมากแล้ว วันนี้กลับไปอ่านเลยอยากให้เพื่อนๆได้อ่านอีกครั้งน่ะค่ะ