ยังไงๆ พ่อก็สำคัญมากสำหรับลูก

พ่อผมท่านอยู่เชียงใหม่ และเลือกใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ผมเองได้ไปอยู่กับท่านก็นานพอดูล่ะครับ  ปีกว่าๆเห็นจะได้ ความรู้สึกก็เรื่อยๆ ไม่ค่อยจะเห็นความสำคัญของท่าน และยิ่งท่านก็มีวิถีของท่าน มีครอบครัวใหม่ด้วย ผมยิ่งไม่ค่อยจะยินดีอะไรด้วยสักเท่าไหร่เลย

ขณะนั้นผมก็เรียนจบ ปวช. แล้วและก็ไปทำงานช่วยท่านวิ่งรถขนแร่ฟลูออไรท์ รอนแรมไปบนเส้นทางที่ยังไม่ดีนัก บางช่วงก็ยังเป็นโคลนขณะที่เขากำลังสร้างทางกัน ทำให้พวกเราซึ่งขับรถขนแร่จำเป็นจะต้องใส่โซ่ให้กับล้อของรถบรรทุกเพื่อตระกุยผ่านช่วงยากลำบากนั้นไป.

 การใช้ชีวิตก็ เป็นไปตามวิถีของคนรถละครับ สนุกดี ออกจากบ้านตั้งแต่ตีสามตีสี่ กลับถึงบ้านก็สี่ทุ่มเห็นจะได้ เป็นอยู่อย่างนี้ได้สักปีหนึ่งได้มั้ง

จากนั้นพ่อก็ให้ผมไปขับรถกับทีมที่เขาสร้างทาง ในอำเภอแม่ริม แม่แตง ก็ยังเห็นท่านขี่รถมอเตอร์ไซต์วิบากแอบไปดูผมอยู่ไกลๆ ก็คงเป็นห่วงแต่ก็ต้องค่อยๆ ปล่อยมือล่ะครับ ไม่งั้นก็คงเดินเองไม่ได้ จากนั้นผมก็เดินต่อตามเส้นทางของผม ก็โตแล้ว ได้ทำอะไรหลายอย่างมาก ช่วงปี 2530นั่นเอง..พ่อผมท่านได้ไปงานศพของคนละแวกบ้านนั่นแหละครับ เมื่อพิธีเสร็จ ก็ค่ำแล้ว ท่านกับเพื่อนๆที่รู้จักกันก็พากันกลับบ้าน โดยวันนี้พ่อได้นั่งมากับเพื่อนซึ่งเป็นรถมอเตอร์ไซต์พ่วงข้างสำหรับขายของ มากันก็ 4-5 คน ขับมา เส้นทางที่นี่ก็เป็นทางขึ้นๆ ลงๆ ละครับ ขณะขับรถลงจากดอย พอถึงช่วงต่อซึ่งผิวถนนขลุขละ รถพ่วงข้างไม่ค่อยจะสมดุลอยู่แล้วก็เกิดเสียหลัก พลิกคว่ำ มีคนเจ็บ คนสลบ แขนหักก็มี ส่วนพ่อผมนั้นไม่เป็นไร ก็มาช่วยเค้าพาคนเจ็บขึ้นรถไปส่ง รพ.นครเชียงใหม่

 เมื่อไปถึงพ่อผมก็เกิดอาการมึน ๆ หมอก็ให้ดูอาการ ถึงเช้าก็เป็นช่วงที่ต้องไปเปิดสมองแล้ว เพราะมีเลือดซึมออกอยู่ข้างใน ท่านไม่รู้สึกตัวอีกเลย ผ่าตัดเปิดสมองที่โรงพยาบาลสวนดอกครั้งแรกก็ยังไม่ค่อยดี หมอบอกว่าต้องเปิดอีกครั้ง ถามญาติๆ ญาติลงความเห็นว่าไม่ต้องทำอะไรต่อ จากนั้นพ่อก็อยู่ได้ไม่นานก็เสียชีวิต

แรก..ก็รู้สึกเหงานิดหน่อย พอนานความคิดถึงก็มีมากขึ้น จึงคิดว่าการที่พ่อท่านอยู่แต่ไม่ได้อยู่กับเรานั้นมันดีกว่าการที่ท่านตายจากเราไป

จากนั้นมาก็ถึงวันที่ผมรอคอย วันที่เราได้งานราชการ..ตามความเชื่อเก่าของแม่..ท่าน ดีใจมาก ผมเองก็นึกไม่ถึงหรอก เพราะเตรียมตัวก็ไม่ดีด้วย แม่ก็ให้กำลังใจ ถือคติ น้ำซึมบ่อทรายนะลูก ทำไปก่อน..จากนั้นมาผมก็อยู่ในราชการมาจนบัดนี้

เมื่อเราเป็นคนดี ดีใจที่ทำตามความฝันได้ ประสบความสำเร็จระดับนึง เราก็อยากที่จะไปบอก ก็มีไม่กี่ท่านหรอกครับ มีแม่ มีย่า และก็พ่อ เสียดายที่ท่านได้จากโลกนี้ไปซะก่อน จึงคิดคำนึงเสมอว่า พ่อน่าจะยังอยู่นะ ผมจะได้เล่าให้ฟัง...