เอ่ยได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าผมใช้ G2K เป็นเวที เป็นพื้นที่แสดงออกถึงผลงานเขียนของตัวเอง เป็นพื้นที่ที่ซึมซับเอาความรู้สึกดี ๆ (จากการเข้ามาอ่านบันทึก จากความคิดเห็น จากคำชม จากกำลังใจที่ได้จากแต่ละในบันทึก) มาสร้างแรงบันดาลใจ รวมทั้งการกระตุ้นให้ตัวเองเขียนบันทึกอย่างต่อเนื่อง

   ผมลาออกจากงานประจำ มีเวลาอยู่บ้านต่อเนื่องราว ๑ เดือน ผมใช้เวลานี้เข้าไปเป็นสมาชิกใน G2K

   แรกเริ่มเป็นการเข้าไปอ่านบันทึกของมวลสมาชิก ที่มีเนื้อหาหลายหลาก มีเรื่องราวที่ชอบให้เลือกอ่านมากมาย นอกจากการอ่านแล้ว ผมได้นำงานเขียนเก่า ๆ มาปรับปรุงและส่งขึ้นไปอยู่ในบล็อค

   บันทึกแรกเป็นบันทึกเรื่องเล่าของเฌวา สร้างบันทึกนี้ในบล็อค เฌวา พร้อมกับ บันทึกย่อย ๆ ใน บ้านป่าคา : เรื่องเล่าของคนกับป่า ในบล็อค เรื่องเล่าจากหมู่บ้าน เมื่อปลายเดือนสิงหาคม

   บันทึกผมได้รับความเห็นจากสมาชิกรุ่นพี่ใน G2K ในวันเดียวกัน หลังจากผมสร้างบันทึกลงในบล็อคไปไม่กี่ชั่วโมง คงไม่ต้องบอกว่าตื่นเต้นดีใจเพียงใด

   ผมใช้เวลามากขึ้นในการเข้ามาเยี่ยมชมใน G2K ทั้งอ่านบันทึก เข้าไปแบ่งบันความเห็นในบันทึกที่เข้าไปอ่าน รวมทั้งการตอบความเห็นบรรดาสมาชิกที่เข้ามาเยี่ยมชมและอ่านบันทึก บางวันอยู่ตั้งแต่เช้ายันเกือบเช้าของอีกวัน เป็นอย่างนี้ติดต่อกันหลายวัน จนแม่เฌวาแปลกใจ

   ยังมิทันจะพ้นเดือนแรกของการเป็นสมาชิก งานเขียนเก่าที่หาเจอก็ใกล้หมดสต็อก ผมจึงเริ่มต้นเขียนบันทึกใหม่ ๆ ขึ้นมา แล้วนำไปแบ่งบันในบล็อกของผม

    ระยะหลังผมเริ่มเชี่ยวชาญในการท่องไปใน G2K มากขึ้น และสามารถทราบจำนวนของคนที่เข้ามาอ่านบันทึก รวมทั้งจำนวนการเสนอความเห็นในแต่ละบันทึกได้ ผมก็ยิ่งตื่นเต้นดีใจ เมื่อเห็นตัวเลขการเข้ามาอ่านในบันทึกรวมทั้งผู้ที่ให้ความเห็นต่อบันทึกของผมจำนวนมาก และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเป็นแรงใจให้ผมเขียนบันทึกเพิ่มมากขึ้น

   ได้เดินทางไปไหน ไปเรียนรู้อะไรมา ผมเก็บเอาเรื่องราวมาบันทึกเกือบทุกเรื่อง เรียกว่าผมเขียนบันทึกเกือบทุกวันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

   ผมมาทบทวนตัวเองหลังจากคุยกับคุณเอก - จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ว่า ในเรื่องการเขียน ตนเองได้รับอะไรบ้างจากใน G2K

   ประการแรก เป็นการสร้างกำลังใจ แรงบันดาลใจ และกระตุ้นให้เขียนอย่างต่อเนื่อง

   เอ่ยได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าผมใช้ G2K เป็นเวที เป็นพื้นที่แสดงออกถึงผลงานเขียนของตัวเอง เป็นพื้นที่ที่ซึมซับเอาความรู้สึกดี ๆ (จากการเข้ามาอ่านบันทึก จากความคิดเห็น จากคำชม จากกำลังใจที่ได้จากแต่ละในบันทึก) มาสร้างแรงบันดาลใจ รวมทั้งการกระตุ้นให้ตัวเองเขียนบันทึกอย่างต่อเนื่อง

   ประการที่สอง เป็นการซึมซับเอาทักษะ เทคนิคการเขียน

   นอกจากการเขียนบันทึกใส่ลงในบล็อคแล้ว ผมใช้เวลาไม่น้อยในการท่องเที่ยวไปใน G2K เพื่ออ่านเรื่องราวที่ตัวเองสนใจ ซึ่งมีอยู่มากมายมหาศาล เปรียบเสมือนเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ ที่มีขุมความรู้มากมายเป้นภูเขาเลากา  การเข้าไปอ่านไม่เพียงทำให้ได้รับความรู้ใหม่ ๆ เท่านั้น แต่ผมยังได้แอบเก็บคำบางคำ ศัพท์บางศัพท์ ประโยคบางประโยค รวมทั้งกลวิธีกลเม็ดการเขียนเข้ามาสต็อกไว้ และกล่าวได้อย่างตรงไปตรงมา ผมได้ใช้ของในสต็อคไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง

   ประการที่สาม การพัฒนาทักษะการเขียนอย่างก้าวกระโดด

   ผมไม่อาจทราบได้ว่าคุณภาพงานเขียนของผมพัฒนาไปเพียงใด แต่ความรวดเร็วในการเขียนผมพัฒนาขึ้นมาก ผมเขียนงานได้เร็วมากกว่าเดิมกว่าเท่าตัว การเขียนงานไม่ลื่นไหลมากขึ้น ปัญหาการเขียนหนังสือของผมเปลี่ยนไปจากไม่รู้จะเขียนอะไรเพราะไม่มีอะไรจะเขียน เปลี่ยนเป็นไม่รู้จะเขียนอะไรเพราะเรื่องราวเยอะแยะไปหมด

 

บันทึกที่เกี่ยวข้อง

 ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๑) ที่มาและที่ไป

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๒) ขอเล่าเรื่องตัวเองสักหน่อย

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๓) การอ่านเป็นพื้นฐานที่สำคัญ

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๔) ก้าวแรกและก้าวต่อของการฝึกเขียน

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๕) เวทีชื่นชมผลงาน

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๖) การพัฒนาแบบก้าวกระโดดใน G2K

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๗) การเขียนแนวทางแบบผม

ถอดบทเรียนตัวเองเรื่องการเขียน : (๘) ส่งท้ายบทเรียน