ร้อยเอ็ด7

เรียน 1 ธ.ค.2552

         วันนี้เรียนสนุกแต่ตามอาจารย์ไม่ทันนัก ก็คงต้องพยายามต่อไป  ที่จริงแล้ววิชานี้เป็นวิชาที่สำคัญมากแต่เรามีความรู้สึกกลัวที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึก ๆ ของเราเอง กลัวที่จะรบกับความโง่เง่าของตัวเอง ไม่ใช่ไม่ยอมรับในผลที่จะตามมา แต่เหนื่อยกับการต่อสู้ที่คุ้นชินในชีวิตประจำวันจึงรู้สึกไม่อยากที่จะออกรบกับอะไรทั้งนั้นทั้งที่รู้ว่าการรบเพื่อขับไล่ศํตรูครั้งนี้ชัยชนะจะต้องเป็นของเราเองเต็ม ๆ แต่เพียงผู้เดียวก็ยังรู้สึกท้อแท้กว่าจะสร้างพลังใจให้ตัวเองได้ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร มาคิดดูอีกทีแล้วเด็ก ๆ ของเราล่ะถ้าเขารู้สึกกันอย่างนี้อะไรจะตามมา 

         ขอขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ได้สั่งสอนและอบรมมาซึ่งก็ได้เป็นกำลังใจได้เป็นคลังอาวุธให้ลูกศิษย์ได้นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อไปและขอขอบใจน้องชายร่วมชั้นเรียนคือคุณพลายพิชัย ศิริอรรถที่ได้ให้ข้อคิดดีๆ นี้มาเพื่อสร้างกำลังใจเช่นกัน