ขณะใดที่เว้นการเบียดเบียนทางวาจา ขณะนั้นละความเห็นแก่ตัว

"ขณะใดที่เว้นการเบียดเบียนด้วยกายบ้าง ด้วยวาจาบ้าง
ในขณะนั้นก็เป็นการละความเห็นแก่ตัว
โดยคิดถึงประโยชน์สุขของบุคคลอื่น"

ถ้อยคำของท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์
มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา
ในการบรรยายเรื่อง อโลภเจตสิก

--------------------------------------------------------

ผู้เขียน : " เมื่อมีศรัทธาในพระสัทธรรมแล้ว ควรหมั่นเตือนตัวเอง
มิให้เบียดเบียนบุคคลอื่นแม้ด้วยวาจา เพราะนั่นคือ ความเห็นแก่ตัว
ไม่เห็นแก่ประโยชน์สุขของบุคคลอื่น และจะสะสมจนอาจประทุ
เป็นการเบียดเบียนทางกายได้ในวันใดวันหนึ่ง... พึงมีปิยวาจาเสมอๆ "

* โยนิโสมนสิการ = สภาพที่ใส่ใจในอารมณ์โดยถูกทาง ตามสัจธรรมว่าทุกสิ่งไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และไม่มีตัวตน
ซึ่งโยนิโสมนสิการนี้จะเกิดเองไม่ได้ ทำให้เกิดก็ไม่ได้ แต่จะเกิดเมื่อมีกุศลธรรมเกิดขึ้นพร้อมกับสภาพที่ใส่ใจในอารมณ์....

** สำหรับผู้เขียนยังทำได้เพียงใส่ใจว่าแม้เราเองก็มีอกุศลเช่นเดียวกับคนอื่น ทุกคนมีทั้งกุศลและอกุศลเหมือนกัน
เพื่อยับยั้งวาจาที่เบียดเบียนคนอื่น   ดังนั้น  จึงต้องคบกัลยาณมิตรและฟังพระสัทธรรมต่อไป และต่อไป
เพื่อสะสมปัจจัยให้โยนิโสมนสิการเกิดขึ้นค่ะ