ผมเองก็เป็นครู   

ผมก็ยังติดนิสัย   รับรู้อะไรมา ยังไม่ทันย่อยเลย  รีบคาบไปบอกเด็กนักเรียน

บ่อยครั้งที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ครูจับมากระเดียดอีกต่างหาก ......

ครูเลย เปรียบเสมือน ช้อนแกง ที่ไม่เคยรับรสชาติของแกง ที่ ตักใส่ปากนักเรียน.......

มีครูกลุ่มหนึ่งมาหาผมที่วัด  บอกผมว่าจะพานักเรียนมาฝึกธรรมะที่วัด  เพราะ นักเรียนเกเร กินเหล้า ติดพนัน  เคล้านารี ฯลฯ กันมาก

 

ผมเลยหัวเราะ   แล้วบอกว่า  อย่ามัวแต่ห่วงเด็กเลย  เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ

ส่งทีมครู มาปฏิบัติก่อนเถอะ   มา "เรียนรู้" ที่ใจให้ได้ก่อนเถอะ   อย่าเอาแต่ รับรู้ที่สมองเลย

เรื่องธรรมะ เรียนรู้ ถ่ายทอดแบบ"ใจสู่ใจ"ครับผม

 

เด็กโดน กดดัน จากบ้าน  จากความคาดหวังของผู้คนมากมาย   ครูก็ยังมากดดันอีก

ถ้าครูจิตว่าง   จะสร้างช่องว่างให้เด็กได้  "เย็นๆใจ" "พักใจ"  "อบอุ่น"  ฯลฯ มีหรือที่เด็กจะเกเรครับ

เปิดโรงเรียนกันมาหลายร้อยปีแล้ว  แต่ ยังไม่คิดจะเรียนรู้กันเลยหรือไง   นี่แหละ โรงเรียนที่ไม่เคยเรียนรู้......

 

School that Learn  เป็นหนังสือ ที่เขียนโดย Senge  มีใครอ่านบ้างแล้วครับ   Show&share กันบ้างนะครับ