รักนะ..หลวงพระบาง

เช้าวันแรกที่ตื่นขึ้นมา ในหลวงพระบาง..สุขจริงเลย  ไปเดินเล่นเช้าๆ อากาศดีทีเดียว ตึกรามบ้านเมืองดูดีมีแบบแผน คุ้มค่ากับที่นั่งรถโดยสารประจำทางมาสิบเอ็ดชั่วโมง หายเมื่อยเลยมาแบบแบ็คแพ็คนี่สนุกดีเหมือนกัน เหนื่อยหน่อยแต่เห็นอะไรๆเยอะ

    รถเที่ยวที่นั่งมาออกจากท่ารถ 11.00 น. คนเต็มรถ ส่วนใหญ่เป็นคนลาว มีฝรั่ง 2 คนเอง เป็นรถแอร์แต่ไม่มีแอร์หรอก รถวิ่งออกนอกเมืองเวียงจันทน์มาซักพักก็จอด ผู้โดยสารส่วนหนึ่งก็วิ่งลงไปจากรถ ไม่แน่ใจว่าจอดให้เข้าห้องน้ำรึเปล่า ถามเด็กรถ บอกว่า ไปเบา..คือไปปัสสาวะกันนั่นเอง แต่เข้าป่านะ ไม่ได้เข้าห้องน้ำหรอก  แล้วก็มีคนลาวสะพายปืนอาก้า ซ่อนไว้ในเสื้อแจ็คเก็ต เห็นปลายปืนโผ่ล ขึ้นมาบนรถด้วย แถมนั่งเบาะแถวเดียวกับเราอีก..ตอนนั้นก็คิดว่าจะเอามาทำอะไรหว่า สรุปแล้วพกมาเฉยๆ ค่อยยังชั่ว..นั่งกินลมชมวิวมาเรื่อยๆ ช่วงวังเวียง วิวสวยดี ประมาณ 4โมง จอดให้ทานข้าวเย็นที่..ไหนซักที่ไม่แน่ใจ  ข้าวราดกับ2 อย่าง กำลังหิวกินหมดจานกันเลย  ..จากนั้นก็ซื้อขนมถุงๆไว้กินในรถ เดินทางต่อ จนมืดจนค่ำก็ไม่ถึงซะที พอใกล้ถึง ยางรถก็เป็นอะไรมิทราบได้ ซ่อมอีกพักหนึ่ง รถก็วิ่งต่อไปจนถึงสถานีขนส่งหลวงพระบาง .. ผ่านมาได้ด้วยดี ถึงประมาณ4 ทุ่ม 

ข้อสังเกต เวลาจอดรถที่ใดๆก็ตามจะไม่มีการป่าวประกาศเลยว่าจอดทำไม...ให้ดูและคิดเอาเอง ขำๆดี