เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2552 ดิฉันได้ไปร่วมงานเลี้ยงเกษียณราชการของท่าน ผอ.บญสงค์ เหรียญขำ ท่านเป็นคุณครูใหญ่คนแรกและคนเดียวในการปฏิบัติงานระยะเวลา 5 ปี ในฐานะครูผู้สอนของดิฉัน ท่านเป็นผู้บริหารที่ทุกคนเต็มใจเรียกว่า ครูใหญ่ เพราะท่านไม่ได้บริหารตามหลักการบริหารสมัยใหม่ แต่ท่านสามารถให้ครูทุกคนทำงานด้วยความเต็มใจโดยที่ไม่ต้องมีคำสั่งหรือแม้แต่ท่านไปราชการหรือไม่ได้ปฏิบัติงานในโรงเรียนก็ตาม ดิฉันแต่งบทร้อยกรองบทนี้เพื่อสดุดีคุณครูใหญ่ ในวันเลี้ยงเกษียณค่ะ
ท่านเปรียบเป็น ต้นไม้ใหญ่ ในไพรกว้าง
ให้นกกา ผลัดถิ่นทาง พักอาศัย
ก่อนกางปีก บินถลา ลาจากไกล
สู่วิถี ชีวิตใหม่ ที่เลือกจร
คนหนึ่งไป ใหม่มาเวียน ไม่เปลี่ยนผัน
ท่านยึดมั่น อุดมการณ์ครู ผู้สั่งสอน
ให้แนวคิด แนะนำงาน อย่างอาทร
ไม่ตัดรอน ยามผิดพลั้ง หลายครั้งครา
คำแนะนำ ด้วยหวังดี ที่ท่านฝาก
ยังตระหนัก ในถ้อยคำ ของท่านหนา
อยู่แห่งไหน อยู่ที่ใด ไม่เฉื่อยชา
อยากก้าวหน้า ต้องต่อสู้ เลือดครูไทย
เพียงหวังให้ เพื่อนครู เอ็นดูศิษย์
เหมือนญาติมิตร ช่วยเกื้อกูล ไม่ผลักไส
เพราะทุกคน นั้นแตกต่าง ตามวุฒิวัย
จึงใฝ่ใจ ให้เรียนรู้ ครูความดี
มาวันนี้ ท่านมาลา คราเกษียณ
จากโรงเรียน เพื่อพักผ่อน ตามวิถี
ออกราชการ แต่ตัวท่าน คงปราณี
เป็นที่ปรึก- ษาที่ดี ให้โรงเรียน
เมื่อท่านไกล วงการครู อย่าลืมศิษย์
เพราะดวงจิต ยังผูกพัน วันเกษียณ
นำเขียนไว้ บนเสื้อทีม ของโรงเรียน
เหมือนบทเรียน ที่ล้ำค่า ไว้ตราตรึง
คุณครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ ผู้อำนวยการ
คำเรียกขาน ใช่ตัวท่าน ใครคิดถึง
แต่ท่านคือ คุณครูใหญ่ ใฝ่คำนึง
เป็นแบบอย่าง ให้ตราตรึง ถึงความดี
ท่านเป็นพ่อ ท่านเป็นพี่ ท่านเป็นเพื่อน
ไม่ลืมเลือน มิตรสัมพันธ์ ฉันท์น้องพี่
เมื่อท่านจาก เรายังรัก ยังภักดี
เวลาว่างมี มาเยี่ยมบ้าง อย่าร้างลา
ยามปั้นปลาย ราชการ ของท่านนั้น
ขอให้ท่าน สุขสันต์ สำราญหนา
ขอให้สุขภาพดี มีสุข ทุกเวลา
มีชีวา ยืนนาน สำราญเทอญ
คนดีๆ สมควรได้รับการยกย่องค่ะ
ผู้บริหารต้องเป็นต้นไม้ สายน้ำ เป็นภูผาที่กร้าแกร่ง
ท่านเปรียบเป็น ต้นไม้ใหญ่ ในไพรกว้าง
ให้นกกา ผลัดถิ่นทาง พักอาศัย
ก่อนกางปีก บินถลา ลาจากไกล
สู่วิถี ชีวิตใหม่ ที่เลือกจร
ภูมิใจแทนท่าน ผอ. บุญสงค์ เหรียญขำ
พ่อผมครับ
น่าภาคภูมิใจแทนเพื่อนร่วมงาน และครอบครัวจริงๆค่ะ
ครูจาครับ การที่ผู้ใหญ่ที่เราเคารพเกษียณ์อายุราชการ ก็ไปเพราะวาระที่กำหนดโดยอายุเท่านั้น แต่ท่านยังอยู่ การสื่อสารสัมพันธ์ ติดต่อกันไม่ได้หายไปด้วย
คนที่เกษียณ์แล้ว ช่วงแรกๆ มักเหงา การสื่อสารด้วยความเคารพและได้ท่านไว้เป็นที่ปรึกษางาน ท่านจะมีความสุขครับ
ขอบพระคุณครูหยุยค่ะ เป็นเกียรติอย่างสูงที่ท่านได้ให้ความกรุณาชี้แนะ แนวทางที่เป็นประโยชน์ เห็นด้วยกับความคิดของท่านค่ะเพราะบางครั้งเรามองข้ามประสบการณ์ดีๆจากภูมิปัญญา ไปใส่ใจกับสื่อเทคโนโลยีมากเกินไปถึงแม้จะมีประโยชน์มากในชีวิตประจำวันแต่ไม่ได้ส่งเสริมคุณค่าทางความรู้สึกนึกคิด ทำให้สังคมเกิดปัญหาความวุ่นวายอยู่ในขณะนี้ ฝากครูหยุย ซึ่งอยู่ในฐานะที่สามารถช่วยเหลือสังคมได้ในวงกว้าง ช่วยประสานความคิดดีๆให้เกิดขึ้นกับคนไทยต่อไปน่ะค่ะ
ขอขอบคุณทุกท่านนะครับที่ให้ความกรุณาติชม พูดคุยกัน
ขอขอบคุณแทนคุณพ่อด้วยครับ