ความขยัน ช่วยเหลือครอบครัว เป็นสิ่งที่หลายๆคนมองข้าม ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง แต่ยังมีบางคนที่แบกภาระเหล่านี้เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว

น้า....ช่วยซื้อถั่วต้มหนูหน่อย

พี่....ช่วยชื้อไข่นกกระทาหนูหน่อย

ป้า....ช่วยซื้อ....หนูหน่อยนะค่ะ

 ♥ ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงส่งเสียงเรียกคนนั้น คนนี้ ที่เดินผ่านไปในสำนักงานต่างๆหรือเมื่อเดินผ่านไปเจอะเจอผู้คนเข้า

 ♥ หลายๆคนก็สงสารเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ รูปร่างอ้วนนิดหน่อย ผิวดำ ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ(เรียนประมาณป.4 หรือป.5)ไม่ได้ยากจะทานแต่ต้องซื้อด้วยความสงสาร ช่วยกันซื้อ

คนละ 2 ถุงบ้าง 3 ถุงบ้าง

♥ ของที่นำมาขายก็แพงกว่าชาวบ้านทั่วไป เช่นไข่นก 5 ฟองก็ 10 บาท ถั่วคนอื่นขาย 5 แต่เค้าขายสิบ

♥ พูดหยอกเล่นว่าแพงไปไม่ซื้อหรอก หรือแถมบ้างได้ไหม

ไม่ได้ค่ะ...แม่ทำมาแบบนี้แล้ว

เดินไปขายของด้วยเท้าวันละหลายกิโล  บางวันก็มากับน้องชาย

เคยได้ถาม...

ลูกไม่เรียนหนังสือหรือจ๊ะ

เรียนค่ะ...

♥ แต่ช่วงปิดเทอมต้องขายทุกวัน ไม่ได้ไปวิ่งเล่นเหมือนเด็กๆทั่วๆไป  หากขายของไม่หมด  แม่ไม่ให้กลับบ้าน

        ทุกวันนี้ก็ยังสงสัยอยู่...

♥ แม่ที่บ้านเค้าเป็นยังไง

♥ ขายแรงลูกหรือเปล่า

♥ ทำไมบังคับลูกอย่างนั้น

♥ หรือที่บ้านเค้ายากจนจริงๆ

♥ จะได้เรียนจนจบไหม....

       และอีกหลายๆข้อคำถามที่เกิดขึ้นในใจ.....