บทความไร้สาระ

"ฤดูกาลหลังแอ่น"

     จากภาวะของการไร้อารมณ์ของผู้คนที่พบเห็นได้บนรถเมล์ที่ติดไม่ขยับไปไหน สภาพความกดดัน จากอากาศร้อน เครียด ตกงาน ยางรั่ว รถเสีย โทรศัพท์แบตหมด เรามักจะเห็นสีหน้าผู้คนแห่งความมหาเซ็ง หน้ามุ่ยๆ หักๆ  เราสามารถพบได้ง่ายกว่าหน้าเปื้อนยิ้ม

     สำหรับผมตอนนี้ก็ย่างเข้าสู่ฤดูหลังแอ่นแล้ว ทำงานกันจนหลังแอ่น พร้อมๆกับโดนยันจนหลังแอ่นโดยอัตโนมัติ กระแสแห่งเวลา กำลังบีบเข้ามาทุกขณะ งานต้องเร่ง ชีวิตต้องเดิน จนบางครั้ง ผมนึกถามตัวเองว่า ทำไมต้องแข่งกับเวลา มีใครเคยแข่งกับเวลาบ้างมั้ย ผมไม่เคย ไม่รู้ว่าแข่งแล้วจะได้อะไร ในขณะที่ผู้คนมีความพยายามอย่างยิ่งยวดในการแข่งกับเวลา หรือ 1 วิ เดินได้ 2 ก้าว ผมก็ถือว่าชนะแล้ว

    แต่ผมเลือกที่จะแข่งกับตัวเอง ยุติธรรมที่สุด ตัวเท่ากัน กินเหมือนกัน เดินพร้อมกัน แข่งกับตัวเอง ยากสุด เชื่อว่าอย่างนั้น

โจรติสแตก...