อึ่งอางพองลมขยับก็คับฟ้า ประมาณตนเอาเองว่าข้ายิ่งใหญ่ พอออกเสียงอึ่ง อึ่ง ก็อึ้งไป ทั้งโลกนี้จะมีใครที่ไม่ได้ยิน หิ่งห้อยขยับปล่อบแสงสว่าง กระพริบพร่างไปทั่วดังจิตถวิล มองทางไหนก็ขอบฟ้ามาจรดดิน ระเริงบินรอบหลักแห่งจักรวาล กิ้งกือเดินไปหยุดตรงสุดโลก เมื่อหัวโขกขอบฟ้าน่าสงสาร พอถอนกลับก็เหมือนก้นชนบาดาล จึงอาจหาญกระทืบเท้ากร้าวเหลือเกิน ยังมีคนหลายคนบนพื้นพิภพ หลงเคารพความสำคัญคำสรรเสริญ เห็นโลกแค่ปลายเท้าที่ก้าวเดิน ใครมาเตือนก็เมินไม่ใยดี เหมือนอึ่งอางเหมือนหิ่งห้อยเหมือนกิ่งกือ น้อยนักหรือความเป็นคนมาป่นปี้ กะลาครอบหลงชอบใจทำไมมี ฉันคนนี้กล้าสงเคราะห์เพราะฉันอาย หยิ่งทะนงตนมืดมนสนิท คงได้คิดบ้างว่าถ้ากะลาหงาย ไม่อยากเห็นสัตว์หลายตนโง่จนตาย จะเป็นคนใจร้ายหงายกะลา
คงไม่กล้า เกินใคร ในวันนี้
เพราะไม่มี แรงใจ ให้ต่อสู้
ปล่อยเขาเถอะ ถ้าพอใจ ไม่ต้องดู
ยังอยากอยู่ ในกะลา ก็สาใจ