นักวิทยาศาสตร์ นอกจากใช้การทดลอง การสังเกต และก็ความบังเอิญนี่แหละที่ค้นพบสิ่งใหม่ๆ ให้เราเดินตามอยู่ทุกวันนี้

ผู้เขียนค้นพบวิธีการเพาะพันธุ์ไม้หายยากชนิดหนึ่ง ชื่อว่า"ห่อข้าวนางสีดา" หรือ "ชายผ้านางสีดา" หรือใครเรียกเป็นอย่างอื่นก็บอกด้วยนะ

เดิมทีก็ได้พันธุ์ไม้ชนิดนี้มาจากพรรคพวกแถววิทยาลัยเกษตรกรรม จ.สุราษฎร์ธานี  ผู้เขียนได้นำไปแปะไว้บนต้นไม้มะยมหน้าบ้าน  โดนน้ำโดนฝนทุกวันแตกช่อ  แตกเขาห้อยระย้าสวยงามมาก

วันหนึ่งฝนตกหนักมากมันคงอุ้มน้ำฝนไม่ไหว จึงตกลงมา   ผู้เขียนก็นำมันไปแปะใหม่ไว้ที่ต้นชมพู่หลังบ้าน  แต่ตัดหนวดที่ห้อยระย้าออกจนเกือบหมดเพราะมันหักยับเยินไม่สวยเหมือนเดิม 

ด้วยความที่มันอยู่ห่างสายตาก็ลืมรดน้ำอยู่บ่อยครั้ง ท้ายที่สุดมันแห้งตาย กรอบเป็นข้าวเกรียบ

ผู้เขียนก็เลยนำมาย่อยสลายแบบรีไซเคิ้ลเพื่อนำไปปลูกกล้วยไม้ต่อ...และด้วยสปอร์ที่มันติดมาด้วยมันยังไม่ตาย  เมื่อโดนน้ำและอณุภูมิที่เหมาะสม (พูดแบบเชิงวิชาการ)  มันก็แตกเป็นต้นใหม่ให้เห็น โผล่มาทีละนิด ๆ  ผู้เขียนเฝ้าสังเกตมันทุกวันจนแน่ใจแล้วว่าใช่ ...ก็ไปสังเกตกระถางอื่นที่ใช้วัสดุอย่างเดียวกัน   ปรากฎว่ามันก็มีอีกต้น 

เท่านั้นแหละ..ก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้ยากอีกต่อไป... นี่เพราะความบังเอิญแท้ ๆ 

นักวิทยาศาสตร์ นอกจากใช้การทดลอง การสังเกต และก็ความบังเอิญนี่แหละที่ค้นพบสิ่งใหม่ๆ ให้เราเดินตามอยู่ทุกวันนี้

ก็แค่เก็บมาเล่าให้ฟัง ...อาจมีคนบังเอิญเจอก่อนแล้วก็ได้ 

ใครค้นพบอะไรโดยบังเอิญอะไรก็แลกเปลี่ยนกันบ้างนะคะ