เราเคยได้ยินสุภาษิตกันมาแล้ว บางทีเราก้อล้อเล่นสนุกกันไป ไม่ได้เก็บมาคิด

อะไร ฟังดูเหมือนจะตำหนิ อาจมีโกรธเล็กๆ มาว่ากันได้ไง

19-22ตุลาคมนี้เอง มีโอกาสได้เข้าร่วมอบรม "สุนทรียสนทนา" ที่เขาค้อไฮแลด์

รีสรอทท่ามกลางธรรมชาติแสนสวย เงียบสงบ เสียงน้ำตกไหลกระทบซอกหินไม่ใช่ก้อ

เหมือนใช่ ใกล้เคียงที่สุด คนจัดสถานที่คงมีจิตใจงดงามยิ่งนัก

ทุกคนเอนกายลงนอน ปล่อยร่างที่เหน็ดเหนื่อยเหยียดยาวไปกับพื้นห้อง

ภาษาโยคะเขาเรียกว่า ศพ หาช่องว่างเลือกนอนตามอัธยาศัย ไม่มีคำว่าหัวหน้า ไม่มี

คำว่าลูกน้อง เราเท่าเทียมกัน เพื่อนกันทุกคน.............

หายใจเข้าออกยาว ทำตัวราวกับปุยฝ้าย

ร่องรอยไปตามใจที่อยากจะไป............

ให้เวลากับตัวเอง ดูตัวเอง เราเป็นใคร เราเหนื่อยเมื่อยล้าเพียงใด วันนี้เรามาดูตัว

เองกันบ้าง ปล่อยตามสบาย ปล่อยไปตามอารมณ์ความรู้สึกที่อยากจะไป อยากจะเป็น

อยากไปไกลแสนไกลตามใจในนาทีนี้ ไม่มีการห้ามกัน หลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน

เราไม่เคยมีเวลาอย่างนี้เลย มันยอดเยี่ยมมาก เป็นความสุขที่บอกไม่ถูก

หลายคนเรียกพวกเรา สธ.ว่า ชาวสาระทุกข์

ก้อคงไม่ผิดนักเพราะมันเรื่องจริง ใครอยู่ที่ไหนไกลแสนไกลเราก้อรู้จัก รู้ลึกไป

ถึงครอบครัว ใครเจ็บใคร่ได้ป่วย เจ้หมวยคลอดลูกเราก้อตามไปดู สาระพัดเรื่องพวกเรา

ก้อแบกมันไว้ มือทั้งสองก้อหอบหิ้วเต็มไปด้วยสาระทุกข์อย่างว่าแหละ ความเครียด

ต่างๆนาๆหนักทั้งบ่าล้าทั้งมือ ตอนเรียนจบใหม่สีหน้าท่าทางก้อดูสวยดีแต่ไม่รู้อะไร พอ

ได้ทำงานเท่านั้นแหละก้อ ไม่รู้ความหล่อความสวยหายไปไหนหมด เหลือแต่ใบหน้าอัน

เหี่ยวหดตามๆกัน สงสารตัวเองจัง

แต่ละวันเราก้อสนใจกันแต่ว่าใครจะเจ็บใครจะป่วย จะช่วยฉีดยาทำแผล

ต้องหยอดยากันหรือยัง พอพักก้อนึกถึงภาระงานทางบ้านที่รออยู่ ต่อสู้กับงานและตัวเอง

จนดึกดื่นก้อหลับไป............

วันแล้ววันเล่า.........เราลืมตัว แต่ไม่ใช่วัว(ลืม)ตีน

มีใครเคยถามตัวเองกันบ้างหรือเปล่า..............

เราเคยให้เวลากับตัวเองบ้างไหม แม้เป็นเพียงเสี้ยวนาที

ทุกนาทีที่หายใจเข้าออกเรารู้ตัวเองบ้างหรือเปล่า ห้วใจดวงน้อยไม่เคยพักเลย

เราเคยดูแลเขาไหม เหลียวมองกันสักครั้ง????

เราควรรู้จักตัวเอง