จากการต่อยอดจากบันทึกนี้
ของท่านสุญญตาเจ้าค่ะ
บางทีศิษย์ ก็ดูเหมือนจะเป็นกระจก ที่สะท้อนถึงบางมุมของครูผู้สอน
แม้จัก ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ว่ามีหลายครั้งหลายครา
ที่ข้าพเจ้าโดนทักว่า มีส่วนคล้ายท่าน
หันไปมองท่าน บางทีก็ งง ๆ เหมือนตรงไหนนะ?
มีครั้งหนึ่งที่น่าแปลก มีพี่ท่านที่หนูพึ่งรู้จัก
สอนงานหนู แล้ว พอท่านสอนเสร็จ เราพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
ถามไปถามมาอยู่ดี ๆ ท่านแทบกรี๊ด ตอนซักประวัติข้าพเจ้า
เพราะว่า ท่านพึ่งเจอ ครูของข้าพเจ้าในงานประชุมไม่นาน
แล้วท่านก็บอกว่า
"ฉันว่าแล้ว มันเป็นคุ้น ๆ ฮ่า ๆ"
หนูงงเลยเจ้าค่ะ
โดนทักบ่อยขึ้น เลยได้โอกาสกับมาพิจารณา
สิ่งที่ท่านสอนไม่ใช่แค่ วิชาการ หรือ ตำรา หรือพูด
เพราะแท้ที่จริง ลูกศิษย์ ซึมซับ สิ่งต่าง ๆ จาก ครู
อย่างมากมาย อย่างนี้ นี่เอง
พระพุทธเจ้าท่านจึงสอนให้ "คบบัณฑิต"
เพราะหากเราอยู่ใกล้ใคร เราก็ซึมซับความเป็นคน ๆ นั้นมาได้
โดยธรรมชาติ เห็นคนดี ทำดีบ่อย ๆ เห็น เรื่อย ๆ เป็นเรื่องธรรมดา
เราก็อยากทำดี พอลองทำดี อะ มีความสุข มีเพื่อนดี ๆ สังคม ดี ดี
บางทีศิษย์ ก็ดูเหมือนจะเป็นกระจก ที่สะท้อนถึงบางมุมของครูผู้สอน...
ไม่ใช่บางทีนะ "ทุกที" เลยแหละ
คนเราทั่ว ๆ ไป พอทำอะไรไม่ดีเขาก็จะมักว่าเราว่า "พ่อแม่ไม่สั่งสอน..."
พ่อแม่ก็คือครูของเราเนี่ยแหละ
พวกเรามีครูเยอะ ครูเยอะ
ครูดี ครูไม่ดี
ทั้งชีวิตของเรานี้เรียนรู้จาก "ครู" มาทั้งนั้น
ครูคนสำคัญที่สุดก็คือ "ตัวของเราเอง"
ทุกวันนี้เราไปเรียนรู้จากครูภายนอกมาก การเรียนรู้จากภายนอกนั้น "ดี" แต่ "ไม่เหมาะ"
ความรู้ที่ครูทั้งหลายมีให้เป็นแบบ "สถิติ" ก็คือ คนทั่ว ๆ ไปเขาทำกันอย่างไร ควรเรียนรู้อย่างไร สถิติที่ดีเป็นอย่างไร ครูก็เอามาสอนเราอย่างนั้น บอกว่าเราควรเรียน ควรรู้แบบนั้น...
แต่การปรับใช้ ประยุกต์ใช้นั้นอยู่ที่ครูคือ "ตัวเรา"
ต้องรู้จักใช้ความรู้ที่ครูสอนมานั้นประยุกต์ให้เข้ากับตัวเรา
ดังนั้นต้องพัฒนาตนเองให้เป็น "ครู" ที่ดี
ครูของตัวเรา...
พัฒนาตัวเราให้เป็นพ่อเป็นแม่ของตัวเราให้ได้นะ...