แต่งค่าวฮ่ำในวันประกวดโรงเรียนพระราชทาน

                    

ครูศรีล้านนา

 ค่าวฮ่ำหรือค่าวร่ำ

ค่าวฮ่ำในสมัยโบราณทำหน้าที่คล้ายหนังสือพิมพ์ปัจจุบัน เมื่อมีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้น เพื่อเป็นการกระจายข่าว กวีจึงแต่งเป็นค่าวฮ่ำ(ค่าวร่ำ)เพื่อใช้อ่านหรือเล่าสูให้กันฟัง บางครั้งก็เป็น

คำสอนต่างๆ ลักษณะของค่าวฮ่ำ(ค่าวร่ำ) โดยทั่วไปจะใช้เป็นบทไหว้ครูและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก่อนดำเนินเรื่อง  ตอนสุดท้ายมักบอกชื่อผู้แต่งและบางทีก็สรุปเรื่องด้วยโคลงสี่สุภาพ

 

 ค่าวฮ่ำ

 

ยกมือสิบนิ้ว   ก่ายกิ้วเกศา  

สิบนิ้ววันตา   ยอสากราบไหว้

แดนดอยสะเก็ด   เพชรงามแต๊ใจ้  

ของอำเภอเฮา  แต่ไท้

เล่าสืบกั๋นมา  จารึกเขียนไว้  

เป็นต๋ำนานได้   มีมา

เดิมออนก่อนนั้น   อยู่ตี๋นั้นหนา  

สนามกีฬา   อำเภอเน้อเจ้า

จากนั้นเปลี่ยนผัน  อยู่กั๋นกู่เต้า  

ดอยกู่ของเฮา   ตี้นั้น

เจริญรุ่งเรือง  ฟูเฟื่องเตี้ยงมั่น  

สองปันห้าร้อยสิบหก  เดิมมา

แหล่งวิชาก๋าน   เชี่ยวชาญปั๋นยา  

ผู้คนศรัทธา   หนักหนาปาป้าน

จ้วยกั๋นพัฒนา  ปี้น้องเจ้าบ้าน  

ได้ฮ่วมสืบสาน  แต๊ไซร้

คือดอยสะเก็ด  วิทยาคมแต่ไท้    

ป้อครูแม่ครูไกล๋ไกล้  มากมี

อบรมสั่งสอน  กลอนกาพย์กล่าวจี้  

วิชาก๋านเด่นดี  เลิศล้ำ(คุณธรรม)

เถิงปัจจุบัน  ในฝันจ้วยก้ำ 

ไอซีทีหนุนนำ  ขึ้นมา

วินัยเคร่งครัด   คิดค้นศึกษา   

มวลหมู่วิชา   หาไหนเปรียบได้

ได้ฮับรางวัล  พระราชทานฮื้อไว้ 

จากองค์เทพไท้   พระเทพรัตนราชสุดา

เหล่าข้าลูกศิษย์  ทั่วทุกทิศา  

ฮ่วมแฮงพัฒนา  หาไหนเปรียบได้

ผอ.บุญเสริญ   เจริญสืบไว้  

ฮักษาฮีตฮอยได้   ดีแล

ขอจบค่าวสาร   มือสานกราบไหว้  

ขอได้อภัย   ข้าน้อย

หากบ่ถูกใจ๋  อย่าได้ต่ำก๊อย  

ในสารค่าวถ้อย  ซอใย

หลอนบ่แม่นตั๊ด  ไปขัดหูไผ่ 

ขอกราบอภัย  ในตัวแห่งข้า

สบันงาโยม  หลามป๋ายใบหญ้า 

ความเป็นมาดอยสะเก็ดวิทยาคมเน้อเจ้า

ร้อยกรองเรื่องนี้   ครูศรีน้องเหน้า  

เล่าสู่กั๋นฟัง  เต้าอี้แลนายเฮย