ถึงแม้นจะไม่ใช่พระดี แต่ก็ไม่ออกไปเป็นคนเลวของสังคม

ปุจฉา...?

แต่หากว่าก้าวไปถูกก็ดีไป แต่หากก้าวผิดนี่สิ จะทำอย่างไรดีล่ะ?

วิสัชนา...

ให้โอกาสเขา คนเราจากคนเลวร้อยอย่าง เหลือเลวเก้าสิบเก้าอย่างก็ยังดี ต้องชมเชย และ "ให้โอกาส"

คนเราเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยให้โอกาสกัน ถึงแม้นว่าเมื่อก่อนที่เขาเลวร้อยอย่าง ตอนนี้เหลืออย่างเดียวก็ยังไม่ให้โอกาสเขา

หรือแม้นว่าเขากลับตัวกลับใจมาไปคนดี ก็ยังซ้ำเติมเขาว่า เขา "เคย" เป็นคนชั่ว

อย่างที่นี่ พระทุกรูป ทุกองค์ก็ไม่ได้ดีกันทั้งหมดหรอก

แต่ทว่า ด้วยความเมตตา เพราะว่าหากออกไปข้างนอก จะเลว จะชั่วมากกว่านี้

อยู่ที่ดีถึงแม้นจะไม่ดี ก็ไม่ชั่ว (มาก)

ถึงแม้นจะไม่ใช่พระดี แต่ก็ไม่ออกไปเป็นคนเลวของสังคม

โอกาสนั้นสำคัญมากนะ

คนเรามักจะต้องการอะไรที่ "เพอร์เฟ็กซ์..." ต้องครบถ้วน สมบูรณ์ ถึงจะยอม ถึงจะให้โอกาสกัน

คนที่จะกลับใจเป็นคนดี เขาก็เลยไม่มีโอกาส ไม่ได้รับการ "ยอมรับ..."

ปุจฉา...?

ทำอย่างไรเล่า...ผู้คนจะได้ตื่นและมีใจที่เบิกบานและลุกคนมาร่วมกันทำการเสียสละ...?

วิสัชนา...

ต้องทำให้เขาดู ว่าคนที่มีใจที่เบิกบานนั้นมีจริง ทำให้เขาดูว่าคนที่เสียสละนั้น "มีจริง..."

คนเราเดี๋ยวนี้มักเชื่ออะไรที่จะต้องจับต้องได้ ต้องเห็นได้

คนดี จิตใจเบิกบานมีน้อย คนเสียสละมีน้อย เขาเลยไม่เคยเห็น

เขาเห็นแต่คนเลว ๆ คนเห็นแก่ตัว คนชั่วที่มักจะเอาแต่ "ผลประโยชน์"

เขาเห็นว่าคนชั่วมีจริง ชั่วแล้วได้ชื่อ ได้เสียง ได้เงิน ได้ทอง

เขาไม่เคยเห็นคนทำดีแล้วได้ดี เขาก็เลยไม่เชื่อ ไม่ศรัทธา

ต้องทำให้เขาเห็น ทำให้เขาดูเป็นตัวอย่าง

พูดน้อย ๆ ทำมาก ๆ เมื่อเขาเห็นแล้ว รู้แล้ว พบความจริงแล้ว ใจเขาก็จะ "ยอม" เอง...