6 สิงหาคม 2552 16.00น.
....บ้างคนเกิดมาเพิ่อทำร้ายกันก็ทำร้ายกันไม่มีที่สิ้นสุด.....ความมีเหตุผลชังไม่มีเหลือ
4 เดือนชังไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย...การแสดงออกซึ้งความห่วงใยฐานะเพื่อนมนุษย์โลก
เป็นการเสียเกรียติเสีย...คนเราเขาบอกว่ามีพื้นฐานจิตใจที่ดี...แต่ทำมั้ยบางคนมีจิตใจ
ร้ายกาจโหดเหี้ยมผิดมนุษย์เขา......
บันทึกนี้คงเป็นยันทึกสุดท้ายของครูซ่อมคน....ตลอดเวลาที่เขีนยบันทึกนี้....
ได้ถ่ายทอดความรู้สึก ได้แบ่งบันความรู้ความสุข...หลายครั้งยามทุกข์ยามท้อ...
ยามต้องการกำลังใจ...จะมีเพื่อนพ้องให้กำลังใจเสมอ...มีคำแนะนำ.....มีคำสั่งสอน
เป็นสิ่งเดี่ยวที่ทำให้ครูซ่อมคนสามารถสู้ฝ่าฝันมา....
ตอนนี้....เขามาทำลายสิ่งที่เหลือนี้อยู่อีก....
ต่อไปข้าพเจ้าไม่สามารถเขียนบันทึกนี้อีต่อไป.....
มันถึงที่สุดท้ายของความอดทน.......รู้สึกเหนื่อยมากแล้ว....ขอหลับตาพักสบายๆ
.....ขอเตือนเพื่อนพ้องทั้งหลายก่อนคิดจะทำอะไรการทำร้ายผู้อื่นและชีวิตที่บริสุทธิ์
ฉุกคิดสักนิดเถอะ....อย่าได้มีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่นเลย........พ่อสอนเสมอว่า
ถ้าต้องอยู่อย่างไร้เกียรติไร้ศักดิ์ความเป็นคนอย่าอยู่เลยลูก....นิสัยคั้งแต่เด็กจนโต
ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด....จะไม่มีวันยอมต้องพูดความจริง...การที่วันนี้ไม่มีโอกาส
แม้นจะพูดความจริงสักคำมีแต่คำให้ร้ายโดยไม่มีโอกาสโตแย้งพูดความจริงโดดดูถถูกเหยียดหยามเหมอนไม่ใช่คน...ทั้งที่ไม่ได้เป็นต้นเหตุ....
เลยตัดสินใจต่อไปนี้พวกคุณทำร้ายฉันกับลูกมามากพอโดยที่ฉันไม่ได้ไปทำร้ายพวกคุณเลย....ต่อไปนี้พวกคุณไม่สามารถทำร้ายฉันได้อีกต่อไปแล้ว....
.........อยากหลับแล้ว......ไม่ต้องตื่นมาเจอรับรุ้อะไรอีกแล้ว.......ขอให้ทุกคนมีความ
สุข............
ขอโทษพ่อกับแม่ขอโทษน้องกร...พี่พยายามทำดีต่อสู้ถึงที่สุดแล้วกลับมาดูแลพ่อกับแม่ด้วยกรรับลูก2คนของกรไปความจริงคือความจริงเขาเป็นลูกน้องกรน่ะพี่ทำหน้าที่ทแนน้องมานานแล้วฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วย...พี่ทีความสุขแล้วดูแลพ่อกับแม่ให้ดี...
**เบื้องบนเป็นแผ่นฟ้ากว้าง เบื้องล่างเป็นธารน้ำใส
ตัวฉันมีกาน้ำชาหนึ่งใบ กับกองฟืนที่วางอยู่เรียงราย
อยู่มาปีแล้วปีเล่า วันเก่า ๆ ได้ผ่านเลยไป
คืบคลานเข้าสู่วันใหม่ ลมหายใจยังคุกรุ่นในทรวง
***ฉันไม่เคยคิดอื่นใด ที่ยาวไกลเกินสุดขอบฟ้า
เราคบกันใต้ดวงตะวันรอน ยามเธอนอนฉันจะกล่อมนิทรา
เราคบกันแล้วพากันก้าวไป ไปเก็บไม้เก็บฟืนมาต้มกา
น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน
บางคนว่าฉันเป็นคนบ้า บางคนว่าสติไม่ค่อยดี
บางคนว่าฉันเป็นเช่นนี้ เพราะผิดหวังบางสิ่งที่ตั้งใจ
น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน
ไม่เข้าใจ ช่วยกันดูแลรักษาจิตหน่อยดิ
"ถ้าต้องอยู่อย่างไร้เกียรติไร้ศักดิ์ความเป็นคนอย่าอยู่เลยลูก"
ขอแย้งคำคุณพ่อสักนิดนะคะ
กว่าจะได้เกิดเป็นคนนั้นแสนยาก เกิดมาร่างกายจะให้สมบูรณ์ก็ยากอีก เกิดมาแม้ครบสมบูรณ์แล้ว จะได้พบแสงธรรมนำมาพัฒนาจิต ก็ยาก ในเมื่อเกิดมาแล้วควรทำหน้าที่ของชีวิตให้ดีที่สุด
หน้าที่ของชีวิต คือการพัฒนาจิตตนให้ยิ่งๆขึ้นไป แก้ไขความเคยชินที่ไม่ดี(อนุสัย) สู่ความเคยชินที่ดีกว่า(บารมี) เพื่อพาชีวิตสู่ความสงบสุขที่แท้จริง
อย่ายึดมั่นในศักดิ์ศรีจนไม่อยากรับรู้ก้าวต่อไปของชีวิต จนอยากหลับเลยค่ะ เพราะนอกจากจะไม่ได้ทำหน้าที่ของชีวิตอย่างสมบูรณ์แล้ว ยังสร้างความเคยชินในการแก้ปัญหา (ด้วยการอยากหลับ) ติดตามไปอีกไม่รู้กี่ชาติภพ
การละจากร่างนี้ไป ไม่ใช่การหลับนะคะ เป็นแค่การย้ายที่อยู่
เราจะไปอยู่ที่ไหน ไม่มีใครเลือกที่ที่จะไปได้ แต่เราเลือกที่ที่เราจะ "ไม่ไป" ได้ค่ะ หากเราเป็นพุทธศาสนิกที่แท้ ปฏิบัติตรงจนเห็นธรรม
ใช้ชีวิตที่เหลือศึกษาธรรม จนปิดทางที่ไม่ควรไปดีกว่าค่ะ อย่ายึดถือในตัวตนจนทำร้ายตนเอง และสร้างความเคยชินในการแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ให้ติดตามตนไปเลยค่ะ
มีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า "ชีวิตก็คือทุกข์ ความสุขคือของขวัญ ที่มาเดี๋ยวเดียวแล้วก็ไป แต่ที่อยู่กับเราเสมอ เป็นเพื่อนชีวิต คือทุกข์"
ถ้าไม่อยากมีทุกข์ ศึกษาธรรมให้ท่องแท้ซีคะ จะได้หนีออกจากกองทุกข์ให้ได้ และพบความสุขที่แท้จริงตลอดไปไงคะ
ภาวนา ให้คุณครูซ่อมคนอ่านความเห็นนี้ค่ะ
ผมก็เช่นกันขอให้ครูซ่อมคนได้อ่าน จริงๆก็ไม่ทราบสาเหตุอะไรเลย แต่ได้อ่านแล้วใจหาย อยากให้ตั้งสติ คนชังมีแน่แต่คนที่รักเรามีอีกมากมาย หันหน้ามาหาคนที่ปราถนาดีก็ได้ครับ ยินดีรับฟังปัญหา ผมเห็นใจแม้ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตั้งสติก่อนนะครับ ชีวิตกว่าจะถึงวันนี้ก็ลำบากมากแล้วอดทนอีกนิดได้ไหมครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ มีสตินะครับ
สวัสดีค่ะ
เข้ามาเป็นกำลังให้ค่ะ...สงบสติสักพัก นอนพักผ่อนสักตื่น...ตื่นขึ้นมาขอให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันค่ะ...การตื่นขึ้นคือความจริงค่ะ...คือผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน...เมื่อรู้ จึงตื่น...เมื่อตื่นเราก็จะพานพบกับความเบิกบาน ที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งสุข...สติตัวเดียวค่ะ กำกับทุกอย่าง...แม้แต่อารมณ์ ยังพ่ายแพ้ซึ่งสติ...มาเพื่อเป็นกำลังใจให้สู้กับชีวิตค่ะ...สุขกับทุกข์คือของสิ่งเดียวกัน เพราะนั่นคือ "ชีวิต" แต่การบริหารจัดการชีวิต ขึ้นอยู่กับสติปัญญาแห่งเราค่ะ...เป็นกำลังใจให้เรียกสติกลับมานะคะ...ทบทวน จงทบทวนให้จงหนัก...วิ่งหาความสุขเถอะค่ะ...ทิ้งไปเสียความทุกข์ใจนั้น มีแต่บ่อนทำลายค่ะ...ยิ้มค่ะ สู้ๆๆ ค่ะ..."อย่าวิ่งแข่งกับอารมณ์ แต่ให้วิ่งเข้าหาสติปัญญาเพียงอย่างเดียว..." ชนะทุกอย่างด้วยสตินะคะ...เป็นกำลังใจให้ และย้ำว่าเป็นกำลังใจให้ค่ะ...
------
เงยหน้าขึ้น...แล้วรีบล้างหน้าล้างตา...จากนั้นก็เดินต่อด้วยความแข็งแกร่งเถอะค่ะ...เก็บประสบการณ์ไว้เป็นบทเรียนเตือนตน...อยู่กับตนในทุกขณะจิต.."ที่นี่และเดี๋ยวนี้" ค่ะ
นายทำมั้ยไม่รับโทรศัพท์เราไม่รับโทรศัพท์น้องที่ทำงาน....นายอยู่ไหนเราเป็นห่วงทุกคนเป็นห่วงนายน้องกรพ่อแม่ก็ห่วงนาย
นายเข็มแข็งสินายเข็มแข็งมาตลอดนายบอกเราว่านายจะอยู่เพื่อลูกเพื่อตัวเล็กน้องปินอยากเห็นหน้าน้องมากอยากเล่นกับน้องอยากเลี้ยงน้องพี่ตุกก็เป็นห่วงสะมะก็เป็นห่วงสะมะบอกว่านายทำงานที่นั้นคนไข้เยอะนายเหนื่อยมากต้องขึ้นเวรต้องฝึกเรารู้ว่านายสู้
แต่สภาพจิตใจนายเป็นอย่างนี้ไหนอาการเนื้องอกในสมองนายอีกนายต้องมีคนดูแลน่ะนายผิดสัญญานายไม่รักษาสัญญา
ทุกคนเป็นห่วงนายอย่าให้คนพวกหนึ่งที่ไม่เคยรับรู้ความทุกข์คนอื่นเห็นความทุกข์ตนอื่นเป็นเรื่องสนุกที้ฃงที่นายไม่เคยไปทำร้ายอะไรให้พวกเขาเดือนร้อน...ชังใจร้ายใจดำกันจริงๆอีก 2 เดือนเท่านั้นนายอดทนมาได้หลายเดือนทนอีกนิดเพื่อนแล้วนายจะยิ้มได้ทั้งน้ำตาติดต่อเราหรือน้องๆไปโรงพยาบาลมั้ยเบญบอกว่านายอาจจะปวดท้องก่อนกำหนดเราจะรีบลงไปรับนายไปโรงพยาบาล
สะมะบอกที่อยู่นายให้เราแล้วไปโรงพยาบาลน่ะเพื่อน
"การที่มีคนรักเรา 100 คน ยังไม่เท่ากับคนเกลียดเราแค่คนเดียว" เพราะฉะนั้นอย่าโทษคนอื่น ถือว่ามันเป็นกรรมเก่าที่เราอาจจะทำกับเขามาเราเลยต้องรับผลกรรม "เสียงคนพูดว่าเราก็เหมือนกับการให้พร" รู้นะว่ากำลังรอรับพรอยู่......ฮิๆๆๆๆๆ และการทำงานร่วมกันหมู่มากมักมีปัญหาทั้งนั้น ไม่ว่าจะทำงานที่ไหนมีทั้งนั้น อยู่ที่ตัวเราเปิดใจให้กับผู้ร่วมงานในการแสดงออกโดยที่ไม่ "หน้าไหว้หลังหลอก" และเขาจะรักเราเอง......ไม่เชื่อก็ลองดู 5555555
ชาวเลเข้าใจผิดแล้วครับครูซ่อมคนไม่ได้มีปัญหากับเพื่อนร่วมงานใหม่เพื่อนร่วมงานใหม่แม้นแต่หัวหน้ารักเขาถึงมีปัญหาแค่ไหนเขาก็ไม่เคยทิ้งงานด้วยครับเกี่ยวกับคนที่ตายไปแล้วญาติโกโหติกามารังควานเขาไม่สบายใจทุกข์มากขึ้นแทนที่จะลืมคนที่ตายไปแล้วไอ้เจ้าของเรือพุๆที่ชาวเลว่า(เขาเคยเล่าผมฟังว่าชาวเลว่าเรื่องเรือเคยเตือนเขาแล้ว)เขาคงต้องใช้เวลาสักพักครับใครมาสกิลแผลมันก็ยิ่งทำให้เขาแย่ไปอีก....เราก็ขอให้เพื่อนเราลืมเรื่องร้ายที่ผ่านมาให้หมด...คนเราทุกคนไม่มีใครดีสุดขั้วหรือเลวสุดโต้งแต่ผมรับรองเพื่อนผมไม่เคยทำร้ายใครและเป็นคนมีน้ำใจกับคนอื่นด้วยซ้ำ...ชาวกศน.เมือฃงคงรู้ดีกว่าผม....
ผมเป็นเพื่อนครูซ่อมคนครับผมไม่ได้สมัครเป็นสมาชิกทำไม่เป็นครับมีปัญหาอะไรผมพอจะทราบผมไม่หล่อหรอกครับ
แบบนี้เขาก็เป็นคนบอกผมให้เข้ามาดูทางกูเกิลครับไม่มีเวลาศึกษางานยุ่งครับ
ตอนนี้ผมเองยังติดต่อเขาไม่ได้ผมอยากให้เขาเขียนบันทึกเขาจะได้ติดต่อที่ทำงานเก่าที่เขาพูดให้ผมฟังบ่อยจะเป็นครูลิ้ม
ครูเตยครูนก...อ้อท่านผอ.ก้อยครับ
เขาเคยอยู่ประจวบครับรู้จักกับผมประมาณ 4 ปีครับเขาเป็นเพื่อนที่ดีโกรธง่ายหายเร็ว....ชอบหนีปัญหา...
ตอนนี้เขาไปอยู่ทางใต้ครับไปเป็นพยาบาลด้วยเหตุผลส่วตัวครับซึ้งสะมะจะทราบดีเหตุผลใหญ่ลูกจะได้มีคนดูแลครับ
ครูซ่อมคนรักสามีและลูกและก็พ่อเขามากครับคือพอจะรับรู้ปัญหาตรงนี้บ้าง
ขอบคุณครับ...ผมรองผู้กำกับเรนครับมีตัวตนจริงเสียงจริงครับ...บ้านเดิมอยู่เพรชบูรณ์แต่ย้ายครอบครัวมาอยู่นนทบุรี
กันหมดครับ...ตอนนี้รอคำสั่งย้ายอยู่ครับ....หายสงสัยยัง
ขอบคุณครับคนที่สงสัยทำมั้ยผมห่วงเขามากใช่ไหมครับเขาน่าสงสารครับเขาป่วยเป็นเนื้องอกในสมองอยู่ครับซึ้งน้อบคนจะทราบ
เขาไม่เคยบอกใครเวลาเขาปวดหัวจะปวดมากครับไม่บอกใครเขาบอกผมว่าไม่อยากให้ใครเป็นห่วงนี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขากลับมา
ทำหน้าที่ลูกที่ดีให้พ่อกับแม่ได้สบายใจ....ผมฝากน้องๆที่ประจวบช่วยให้กำลังใจงเขาครับอย่าไปถามเรืองที่โรคที่เขาเป็นอยู่
ให้เขาลืมๆมันไปพี่ครูซ่อมคนของพวกน้องดูข้างนอกแข็งแรงเข็มแข็งข้างในปวกเปียกเลยครับ....ความห่วงใยพวกเราจะทำให้เขา
ผ่านต่อสู้กับสิ่งที่จะเกิดวันพรุ่งนี้ครับ...ขอบคุณครับ
....ขอโทษน่ะเพื่อนที่เราบอกพวกน้องไปเราไม่อยากให้พวกเขาเข้าใจอะไรผิดๆ...นายยังมีเรา..มีน้องๆ...พี่ลูกมีพ่อแม่ทุกคนรักนาย
น่ะ...วันหยุดปียะเรากับน้องเบญจะลงไปเยี่ยมนาย.....คิดถึงน้องๆก็เขียนบันทึกได้แล้วเรื่องดีๆแบ่งปันความรู้กันเหมือนที่นายเคยบอก...เราส่งอีเมล์ให้นายเปิดดูเสียด้วย....
หวัดดีค่ะ คุณครูซ่อมคน ดิฉันได้อ่านบันทึกของครูซ่อมคนมาตลอด ก็ไม่ทราบรายละเอียดมากนักแต่ก็พอจะเข้าใจว่าครูซ่อมคนเจอ
กับเรื่องที่เลวร้ายมาพอสมควร ขอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ ขอให้กลับมาเขียนบันทึกเถอะค่ะ อย่าหายไปเลย คนเราทุกคนก็เจอเรื่องเลวร้ายกันมาทุกคน บางคนอาจจะเบาบ้าง หนักบ้างแล้วแต่กรรมของใคร
ถึงดิฉันจะไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงที่เกิดขึ้นกับครูซ่อมคน แต่ขอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ อย่าท้อ นึกถึงลูกที่จะเกิดมา นึกถึงพ่อแม่ที่เลี้ยงดูเรามาน่ะค่ะ
รักษาสุขภาพน่ะค่ะ เป็นห่วงค่ะ
ตอบน้องเตยเรนเขาก็คนที่คุยโทรศัพท์ด้วยบ่อยๆไม่ใช่จูมงน่ะเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งที่ท่รถพูดได้ทุกเร่องจ๋ะมีอะไร
เกี่ยวกับ กศน.เมืองพี่จะเล่าให้พี่เขาฟังบ่อยตอนนี้แต่งงานแล้วกับน้องพยาบาลที่พี่รู้จักนี้แหล่ะชื่อที่พี่เขาจะได้ยินบ่อย
จะเป็นครูลิ้ม ครูเตย ครูนก และก็ป้าน้อย เร่องสุขภาพพี่ก็ไม่ได้บอกใครบอกน้องไปก็ไม่มีใครช่วยพี่ได้รักษาไปก็แทนที่ตอนนี้ยังสามารถทำโน้นทำนี้ได้ต้องนอนเม็บในโรงพยาบาลพี่ขอทำอะไรเท่าที่ทำได้ดีกว่าน่ะก็ไม่ได้เข็มแข็งจากไหนบ้างเวลาก็อ่อนแอมากๆ
พี่ยังโชคดีที่มีเพ่อนที่ดีถึง 2 คนคือเรนกับน้องเบญน้องพยาบาลที่รพ.บำรุงราษฎรพี่สามารถปรับทุกข์ได้ทุกเรืองวันเสาร์ที่ผ่านมา
2 คนนี้มาเยี่ยมไม่ได้ตอนรับพี่อยู่เวรพาไปกินข้าวที่ร้านธาราวันอาทิตย์เช้าเขาก็กลับกันมาก็มาเกลี่ยมกลมให้พี่ไปหาหมอเพาะทาง
เก็บเงินสวนยางที่มีไว้ให้ลูกดีกว่าน่ะ....
วันหยุดมันไม่มีสำหรับคนมีเวรมีกรรมอย่างอาชีพพยาบาลพี่ติดเวรลงเวรคึก 23 ต.ค ลงเวรมาก็ไปไหนไม่รอดแล้วครูเตยคนไข้ต่อเครื่องช่วยหายใจ 2-3 คนทุกเวรได้หยุดแค่ 1 ต่อเวรเช้าวันอาทิตย์กลับไม่ได้ค่ะอยากกลับประจวบมากอยากกินอาหารทะเลสด
อยู่ที่เคยชอบแกงส้มอยากกินทุกครั้งมาใต้เอาเข้าจริงไม่ได้กินเลย(มีเหตุบ้างอย่างไม่อยากจะกิน)....ขอบคุณที่เป็นห่วง 4-5ปียังพอไหวต่อไปไม่ทราบ....ของฝากเอาอะไรดีที่นี้มีแต่กระสุนกับระเบิด....จะเอาไม่น้องมีเยอะ
น้องเตยลืมบอกไปดีใจจังเลยรูปสามคนที่เขื่อนแก่งกระจานป่าวตาพี่ไม่ค่อยดีแต่รู้สึกว่าจำได้ที่เราสามคนไปดูหมอกตอนเช้า
.....เสียงฮอบินผ่านอีกแล้วคงมีอะไรอีกแล้ว....โทรศัพท์อาจติดต่อไม่ได้บ่อยเพราะถ้ามีอะไรเขาจะตัดสัญญาณทันที่
ทราบแล้วเปลี่ยน....น้องเตยกินเจได้กี่วันแล้ว...ที่นี้หาทานง่ายแต่ราคาค้อนข้างแพงพี่พยายามกินให้ได้สักห้าวันก็ยังดี.....
ดีใจจังค่ะ ที่เห็นคุณครูซ่อมคนกลับมาเขียนความเห็นอีก
เอาใจช่วยนะคะ
ขอกุศลรักษาค่ะ
ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ณํฐรดาก็ได้กำลังใจจากคนที่มีน้ำใจต่อเพ่อนมนุษยหลายท่านอาศํยอ่านหนังสือพยายามค่อยๆลุกขึ้นจะบอกว่าเข็มแข็งแล้วคงไม่ใช่ยังมีช่วงเวลาที่คิดถึงเร่องร้ายๆที่เข้ามารูสึกแย่ก็พยายามหางานทำจะได้ไม่คิดมากสำหรับตัวเองตอนนี้พร้อมจะละสังขารได้แล้วแต่ต้องนึกถึงพ่อแม่พี่น้องสำคัญคือลูกเพราะเราทำให้เขาเกิดมาแล้วต้องทำหน้าที่ของความเป็นแม่ให้ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตที่เหลออยู่แต่ก็ไม่อบากมีเรื่องใดที่กระทบกระเทือนจิตใจอีกช่วนี้ลงเวรบ่าบหรอดึกหรือเวรหยุดก็จะไปเป็นอาจารยพิเศษสอนนักศึกษาพยาบาลค่ะ....จากการกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้งจากความคิดเห็นที่เข้ามาทำให้ตัวเองเห็นข้อเท็จจริง
คนมีหลายประเภทบางคนเพื่อนล้มพยายามลุกขึ้นยังอุตสาห์เข้าสอเสียดสะท้อนถึงความคิดในใจอย่างดียังมีผู้คนเหล่านี้ในสังคมอีก
และที่ดีใจมีจำนวนไม่น้อยพร้อมให้อภัยให้โอกาสให้กำลังใจคนอื่นเพาะฉนั้นคถามมีในใจยังมีคนใจร้านใจดำขนาดนี้เหรอมันก็ได้เข้าใจมันยังมีผู้คนเรานี้ในสังคมนี้...พ่อข่มขืนลูก...พ่อฆ่าลูกตัว้เอง...พ่อทิ้งลูก...มันก็มีจริงๆ....ขอบคุณมากค่ะอาจารย์