ตอบน้องเตยเรนเขาก็คนที่คุยโทรศัพท์ด้วยบ่อยๆไม่ใช่จูมงน่ะเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งที่ท่รถพูดได้ทุกเร่องจ๋ะมีอะไร

เกี่ยวกับ กศน.เมืองพี่จะเล่าให้พี่เขาฟังบ่อยตอนนี้แต่งงานแล้วกับน้องพยาบาลที่พี่รู้จักนี้แหล่ะชื่อที่พี่เขาจะได้ยินบ่อย

จะเป็นครูลิ้ม ครูเตย ครูนก และก็ป้าน้อย เร่องสุขภาพพี่ก็ไม่ได้บอกใครบอกน้องไปก็ไม่มีใครช่วยพี่ได้รักษาไปก็แทนที่ตอนนี้ยังสามารถทำโน้นทำนี้ได้ต้องนอนเม็บในโรงพยาบาลพี่ขอทำอะไรเท่าที่ทำได้ดีกว่าน่ะก็ไม่ได้เข็มแข็งจากไหนบ้างเวลาก็อ่อนแอมากๆ

พี่ยังโชคดีที่มีเพ่อนที่ดีถึง 2 คนคือเรนกับน้องเบญน้องพยาบาลที่รพ.บำรุงราษฎรพี่สามารถปรับทุกข์ได้ทุกเรืองวันเสาร์ที่ผ่านมา

2 คนนี้มาเยี่ยมไม่ได้ตอนรับพี่อยู่เวรพาไปกินข้าวที่ร้านธาราวันอาทิตย์เช้าเขาก็กลับกันมาก็มาเกลี่ยมกลมให้พี่ไปหาหมอเพาะทาง

เก็บเงินสวนยางที่มีไว้ให้ลูกดีกว่าน่ะ....

วันหยุดมันไม่มีสำหรับคนมีเวรมีกรรมอย่างอาชีพพยาบาลพี่ติดเวรลงเวรคึก 23 ต.ค ลงเวรมาก็ไปไหนไม่รอดแล้วครูเตยคนไข้ต่อเครื่องช่วยหายใจ 2-3 คนทุกเวรได้หยุดแค่ 1 ต่อเวรเช้าวันอาทิตย์กลับไม่ได้ค่ะอยากกลับประจวบมากอยากกินอาหารทะเลสด

อยู่ที่เคยชอบแกงส้มอยากกินทุกครั้งมาใต้เอาเข้าจริงไม่ได้กินเลย(มีเหตุบ้างอย่างไม่อยากจะกิน)....ขอบคุณที่เป็นห่วง 4-5ปียังพอไหวต่อไปไม่ทราบ....ของฝากเอาอะไรดีที่นี้มีแต่กระสุนกับระเบิด....จะเอาไม่น้องมีเยอะ