หรือจะรอให้เป็นเสียงของลูกหลานก่อนแล้วค่อยแก้ไขกัน.......รักเธอนะประเทศไทย

เหนื่อยไหมประเทศไทย…... 

 

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ฉันรู้สึกเหนื่อยมากเลยกับการเดินทางเพื่อทำงาน แต่ความเหนื่อยของฉันไม่ได้ทำให้รู้สึกท้อเลย กลับรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากยิ่งขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังทำ หากคนที่ทำงานด้วยจะรู้ว่าเป็นอย่างไร แต่.....

 

วันนี้ทำไมฉันรู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าทุกวัน และรู้สึกว่าอยากหยุดเดินเหลือเกิน วันนี้ฉันได้ยิน ได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง(ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ได้ยิน) ทำให้รู้สึกท้ออย่างบอกไม่ถูกทำไม ทำไม และทำไม....ประเทศนี้เมืองนี้จะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม

 

อยากทราบความคิดเห็นของพี่ ๆ เพื่อน ๆ ทุกท่านคิดว่า ระบบของการทำงานในสังคม อะไรคือจุดอ่อน ระบบรัฐ   ระบบประชาชน  ระบบทุน อะไรที่ทำให้ประเทศไทยอ่อนแอ ....ที่สุดเราไปไม่ถึงฝันสักที

 

ทุกหน่วยงานบอกว่าอยากได้การบูรณาการ อะไรคือการบูรณาการที่แท้จริง และเที่ยงแท้

 

ทุกคนบอกว่าทุกอย่างต้องอาศัยซึ่งกันและกัน แล้วทุกวันนี้เราอาศัยกันอยู่หรือ

 

ข้าพเจ้ารู้ว่าการสื่อของข้าพเจ้าเป็นการสื่อที่ค่อนข้างลบ  แต่ไม่รู้ว่าเราจะโกหกกันอีกนานไหม หากไม่โกหกกันป่านนี้ประเทศไทยไปไกลแล้ว ปัญหาที่มันสุมอยู่มันต้องเปิดเผย และได้รับการแก้ไข ไม่ใช่การหมกเม็ด แล้วบอกว่าแก้เสร็จแล้ว  หลายต่อหลายเรื่องที่ข้าพเจ้ามองแล้วเกิดคำถามกับตัวเองว่า มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม ประเทศไทยเราต้องเวียนว่ายอยู่อย่างนี้อีกกี่ปี เงยหน้ามองเพื่อนข้าง ๆ บ้านบ้างก็ได้

 

ทุกวันนี้หมู่บ้าน-ชุมชนมันกำลังร้องอย่างโหยหวน “ด้วย ทั้งเงิน ปัญหามันทับจนหายใจไม่ออกแล้ว แต่ไม่เห็นการแก้ไขปัญหาหรือทำงานให้ปัญหามันคลี่คลาย จะมีแต่ใครก็ไม่รู้เอาชื่อไปทำกิน โดยไม่รู้เรื่อง และไม่เข้าใจ” หรือจะรอให้เป็นเสียงของลูกหลานก่อนแล้วค่อยแก้ไขกัน.......รักเธอนะประเทศไทย

ขออภัยอย่างยิ่งยวดหากว่าบันทึกนี้ทำให้ใครหลายคนรู้สึกไม่ดี แต่ความเป็นจริงบนโลกนี้ก็ไม่เป็นที่ต้องการของใครหลายคนเช่นกัน มันเป็นการบันทึกความล้มเหลวของความรู้สึกที่หาทางออกไม่ได้ ขอโทษจากใจ