การได้เจอเพื่อนใหม่ซึ่งคบกันไม่นานนัก เราก็จะรู้สึกอึออัดใจเป็นธรรมดา เพราะเราอาจจะยังไม่สนิทสนมกับเพื่อนซักเท่าไหร่ อาจทำให้เรารู้สึกเบื่อหน่ายกับเพื่อนได้ ถึงแม้ว่าเราเบื่อเพื่อนไปซักนิดนึงก็อย่าพึ่งเลิกคบกันก็ต้องคอยดูๆนอสัยกันไปก่อน
ปีนี้เราก็ได้เข้าโรงเรียนใหม่เป็นนี้แรก ตอนที่เราเรียนชั้น ม.1อยู่ที่โรงเรียนวัชรวิทยา เราอยู่ห้อง English Program หรือ ห้องสองภาษา ตอนที่โรงเรียนจัดให้มีกิจกรรมปรับสภาพ(เฉพาะเด็กสองภาษา) ในโปรแกรมสองภาษานั้นไม่มีเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกับเราตอน ป.6 มาเลย แต่ก็ยังดีนิดหน่อยที่มีเพื่อนจากห้องข้างๆมาเรียนด้วย แต่ก็ไม่ได้คุยกันเลย เพราะแบ่งเป็นกลุ่ม แล้วก็ได้อยู่คนละกลุ่มกัน ก็เลยต้องอยู่คนเดียว
พอวันเปิดเทอมวันแรกเราก็ได้อยู่คนละห้องกับคนที่เป็นเพื่อนห้องข้างๆกับเราตอน ป.6 ในห้องของเรานั้นไม่มีคนที่เรารู้จักเลยแม้แต่สักคนเดียว มีแต่เพื่อนที่อยู่ต่างห้อง ต่างโรงเรียน แต่ก็มีเพื่อนที่อยู่โรงเรียนเดียวกับเรานะมาชวนเราไปนั่งด้วย แต่ยังไงมันก็เหมือนอยู่คนเดียวอยู่ดี เพราะพวกนั้นเคยรู้จักกันมาก่อน ก็คุยแต่กับพวกเขาตอนกินข้าวเราก็ไปกับเพื่อนพวกนั้น เค้าก็ทำเย็นชาใส่เรา เราก็รู้สึกเหมือนว่าเราเสนอหน้ามากับพวกเขาเองโดยที่ไม่ยินดีให้มา เรายังไปกินข้าวกับพวกนั้นนะ แต่ก็ได้ความเย็นชาใส่กับมาทุกที ห่างจากวันแรกที่เปิดเทอมมาประมาณ 1-3 สัปดาห์มีคืนนึงที่เราร้องไห้เพราะว่าไม่มีเพื่อน แต่เราก็ยังไปกับพวกนั้นต่อ พอนานเข้าดูเหมือนว่าพวกนั้นก็ไม่ทำเย็นชาใส่เราอีกเลย
ถ้าเพื่อนใหม่ทำเย็นชาใส่เรา เราก็เพิ่งอย่าไปตีโพยตีพายอะไรกับมันรอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ให้เขารู้ว่า เขาสามารถรับเราเป็นเพื่อนได้
