บริการทุกระดับประทับใจ ตลอด 24 ชม.

     ณ. ER ในเวรบ่ายวันหนึ่งเวลาประมาณ 21.00 น. มีผู้ป่วยหญิงไทยวัยกลางคนคนหนึ่งมาตรวจพร้อมกัน กับลูกชายวัย 11 ปี ด้วยอาการเหมือนกันคือ ไอแห้งๆ บ่อย หายใจไม่ออก ไม่มีไข้ ไม่เจ็บคอ ไม่มีน้ำมูก เป็นก่อนมา 30 นาที พยาบาลเวรบ่ายตรวจร่างกายและวัด vital sign ปกติทุกอย่างทั้งสองคน แม่ลูก O2 sat ของแม่ 99% ของลูก 98% Lung clear จึงให้รับยาไปทานที่บ้าน แต่คุณแม่ไม่เต็มใจอยากขอนอนโรงพยาบาล เพราะกลัวเป็นอีกตอนดึกๆ พยาบาลจึงอธิบายให้เข้าใจอีกรอบ แต่คุณแม่ก็ยังไม่เข้าใจ ยังยืนยันว่าจะขอนอนโรงพยาบาล ส่วนลูกชายนั่งทำหน้าเมื่อย สีหน้าบอกความเบื่อสุดขีด เวลาล่วงเลยไป 30 นาที คุณแม่ยังไม่ยอมเข้าใจ พยาบาลในเวรบ่ายผลัดกันเข้าไปอธิบายจนยอมแพ้ส่ายหัวกันหมด เพราะคุณแม่ก็ยังยืนยันว่าจะต้องนอนร.พ.อย่างเดียวเท่านั้น พยาบาลจึงบอกว่า

   พยาบาล :    “ คุณแม่และลูกชายมาตรวจที่   ห้องนี้ ครึ่งชั่วโมงแล้ว พยาบาลก็ยังไม่ได้ยินคุณแม่   และน้องไอเลยสักครั้งนะคะ ถ้าไอบ่อยมันต้องได้ยินเสียง ไอบ้างสิคะ คงจะพักไม่ได้อย่างนี้หรอก”

   คุณแม่    :      ทำหน้าเหวอ....แบบเออใช่ลืมไป จากนั้นจึงบอกพยาบาลว่า “ ก็ไอนะคะหมอ นี่ไง ”    ว่าแล้วก็พยายามโก่งคอไอขึ้นหน้า จนหน้าดำหน้าแดงเส้นเลือดที่คอโป่งพองไปหมด แล้วก็บอกพยาบาลว่า  “ เนี่ยอยู่ที่บ้านก็ไอกันอย่างนี้แหละจนหายใจไม่ออก เหมือนกับจะตายเลยนะหมอ”

  พยาบาล :    “ก็คุณแม่เล่นโก่งคอไอซะขนาดนั้น แล้วยังไอขึ้นหน้าอีก จะหายใจออกได้ยังไงละคะ พอเถอะ  ค่ะไม่ต้องไอแล้ว เดี๋ยวจะหายใจไม่ออกไปจริงๆ”

   คุณแม่ :    ได้ทีจึงพูดว่า “ ก็นี่แหละที่ฉันไอที่บ้านอย่างนี้ถึงกลัวว่าเป็นอีกตอนดึกๆฉันต้องตายแน่ๆ ไม่มีใครมาส่งร.พ. ก็เลยอยากจะนอนร.พ.

  พยาบาล :      ทำสีหน้าลำบากใจเพราะช่วงนั้นใน ward ผู้ป่วยมากจนเตียงไม่พอ และไม่กล้ารายงานแพทย์เวรเพราะอาการผู้ป่วยปกติทุกอย่าง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้จึงหยิบนามบัตร เบอร์โทรของบริการ EMS ขึ้นมาแล้วบอกกับคุณแม่ว่า “ เอาอย่างนี้ไหมคะ คุณแม่ถ้าดึกๆ คุณแม่มีอาการหายใจไม่ออก ให้โทรมาที่เบอร์ 1669 โทรได้โดยไม่เสียเงิน ใช้มือถือกดก็ได้ แล้วจะมีรถพยาบาลพร้อมพยาบาลไปรับถึงบ้านโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ สามารถโทรได้ตลอด 24 ชม. ช่วยไปบอกญาติหรือคนรู้จักคนอื่นๆด้วยนะคะ”

  คุณแม่ :       ยิ้มด้วยความดีใจ “ ไปรับจริงๆนะคะ คุณหมอ”

  พยาบาล :     “จริงสิคะ เป็นบริการการแพทย์ฉุกเฉินสำหรับประชาชนที่เจ็บป่วยค่ะ”

  คุณแม่ :       ยิ้มด้วยความโล่งใจแล้วพูดว่า “ อย่างงี้ค่อยโล่งใจหน่อย งั้นฉันก็ไม่นอนแล้วร.พ. ขอเอายาไปกินก็พอค่ะไปไอ้หนูกลับบ้าน” ว่าแล้วก็รับยาแล้วเดินยิ้มออกไป

  พยาบาล :     “เฮ้อ ในที่สุดก็ทำให้คุณแม่คนนี้พอใจได้ซะที EMS ช่วยไว้แท้ๆ ไม่งั้น ward คงบ่นอานแน่เลย ถ้า Admit เข้าไปแล้วหมอเวรก็คงไม่ปลื้มด้วยถ้ารายงานอาการว่าขอนอนเพราะกลัวเป็นอีกตอนดึก แต่ว่าเวรดึกวันนี้ต้องคอยลุ้นกันหน่อยว่าจะได้ไปรับคุณแม่ถึงบ้านรึเปล่า วางระเบิดเวลาอย่างแรงให้ คิก..คิก..”

ปรากฏว่าตลอดเวรดึกไม่มีเสียงโทรศัพท์หรือเสียงวิทยุสั่งการจากศูนย์สั่งการให้ออกไปรับคุณแม่กับลูกชายที่บ้านเลย      ตะแล่ม..ตะแล่ม...ตะแล่ม...

โดย.

พัชรี  พรมวังขวา

กัญจนพร  สาทุ่ง