สนุกสุขสันต์กับการผันวรรณยุกต์
ก่อนการผันวรรณยุกต์นักเรียนต้องมีความรู้เดิมเรื่อง ไตรยางศ์ เสียงสระ และ คำเป็นคำตาย หากยังไม่แม่นยำต้องกลับไปทบทวนเสียก่อนนะคะ
ลักษณะประการหนึ่งของภาษาไทยคือมีเสียงวรรณยุกต์ ซึ่งก็คือเสียงสูง ๆ ต่ำ ๆ ทำให้เสียงไพเราะน่าฟัง เสียงวรรณยุกต์ที่ต่างกันทำให้ความหมายของคำเปลี่ยนไปด้วย เราจึงมีคำใช้ในภาษาเพิ่มมากขึ้น เช่น เสือ - เสื่อ - เสื้อ, ขาว - ข่าว - ข้าว
เมื่อเปลี่ยนวรรณยุกต์ความหมายของคำจะเปลี่ยนไป ดังนั้นหากเขียนวรรณยุกต์ไม่ถูกต้อง ความหมายที่ต้องการสื่อสารก็ย่อมจะผิดไป เช่น นักเรียนเขียนบอกครูแป๊วถึงความต้องการเรียนต่อว่า "ผมอยากเรียนช้างไฟฟ้า" อีกคนเขียนว่า"อยากเป็นช้างเชื่อม"ทำให้ครูต้องย้อนถามว่า "สถาบันไหนนะที่เปิดสอนวิชาช้างไฟฟ้า ช้างเชื่อม"
วรรณยุกต์นั้นสำคัญนะคะ
มาหัดผันวรรณยุกต์กันดีกว่า เริ่มจากอักษรกลางก่อน โดยดูตารางประกอบ ดังนี้
ไตรยางศ์ |
คำเป็น-คำตาย/เสียงสระ |
การผันวรรณยุกต์ |
||||
สามัญ |
เอก |
โท |
ตรี |
จัตวา |
||
อักษรกลาง |
คำเป็น |
กา |
ก่า |
ก้า |
ก๊า |
ก๋า |
คำตาย |
- |
กะ |
ก้ะ |
ก๊ะ |
ก๋ะ |
|
อักษรสูง |
คำเป็น |
- |
ข่า |
ข้า |
- |
ขา |
คำตาย |
- |
ขะ |
ข้ะ |
- |
- |
|
อักษรต่ำ |
คำเป็น |
คา |
- |
ค่า |
ค้า |
- |
คำตาย /สระเสียงสั้น |
- |
- |
ค่ะ |
คะ |
ค๋ะ |
|
คำตาย/สระเสียงยาว |
- |
- |
โคต |
โค้ต |
โค๋ต |
|
ขอให้คนมาเปิดดูมาก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นะคะ