ไมมีใครได้ทุกอย่างดังใจหวัง และไม่มีใครพลาดหวังทุกครั้งไป

  

ข้าพเจ้าได้อ่านนวนิยายเรื่องหนึ่ง เป็นนวนิยายสำหรับผู้ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคขวากหนามบนถนนชีวิต  ผู้แต่งก็คือ ประภัสสร  เสวิกุล

"ขอหมอนใบนั้น...ที่เธอฝันยามหนุน" เป็นเรื่องราวสะท้อนภาพชีวิตการต่อสู้ของลูก​ ผู้ชายชื่อล่องจุ๊น​ซึ่งบิดาตั้งให้จากความขุ่นแค้นว่าเขานำลางร้าย...​มาสู่ครอบครัว

              ตั้งแต่ยังเล็กล่องจุ๊นไม่เคยได้รับความรักจากพ่อเลย  เขาได้รับแต่ความจง เกลียจจงชังที่พ่อได้ให้มาตลอด ​ล่องจุ๊นมีพี่น้องอีก2คน มีพี่ชื่อว่า พี่ถม และน้อง    ชื่อว่า กี่  เขาเป็นลูกคนกลาง  มีเหตุการณ์ครั้งหนึ่งที่พ่อกับแม่ของเขาต้องแยกทางกัน เพราะพ่อกับมีเมียน้อยและจะพามาพักด้วยแต่แม่กับไม่ยอมจึงเป็นสาเหตูที่ต้องแยกทางกัน ล่องจุ๊นเขาตัดสินใจที่จะไปกับแม่ เพราะถ้าเขาอยู่กับพ่อที่นี่เขาก็ไม่มีความสุขเป็นแน่   ล่องจุ๊นกับแม่ต้องไปอาศัยอยู่กับญาติที่นครปฐม ต่อมาเขากับแม่ก็ตั้งใจจะลงหลักปลักฐานที่นี่ แม่เปิดร้านขายของเล็กๆในตึกแถว หาเงินส่งล่องจุ๊นเรียนหนังสือ        ครั้งหนึ่งแม่ของเขาก็ตัดสินใจแต่งงานอีกรอบกับช่างตัดผมที่อยู่ในละแวกใกล้นั้น ต่อมามีเหตุการณ์หนึ่งในตอนที่เขาได้เรียนจบ พ่อเลี้ยงของเขาทะเลาะกับแม่เพื่อแยงเงินที่แม่เก็บไว้ให้เขาไปเรียนที่กรุงเทพฯแต่แม่ไม่ให้ก็เลยเกิดการทะเลาะกัน ด้วยความโกรธเขาได้ทำร้ายพ่อเลี้ยงจนบาจเจ็บ เขาจึงรีบหนีมากรุงเทพฯ และได้กลับมาอยู่กับพ่ออีกครั้ง แต่การกลับมาคราวนี้ดุเหมือนว่ามันชั่งโหดร้ายกับเขา เพราะเขาไม่ได้มีแม่เป็นที่พึ่งพิงเหมือนเดิม และดูเหมือนว่าไม่มีใครจริงใจกับเขา เป็นห่วงเขาเลย แม้ต้องเจอกับเหตุการณ์ต่างๆ ผลสุดท้ายต่างคนต่างก็ได้ทำงานของแต่ละคน มีชีวิตของแต่ละคนไป

“ หลายครั้งหลายคราวในชีวิตของเขาเหมือนกำลังถูกทิ้งให้เดินอยู่บนเส้นทางที่อ่อนยวบพร้อมจะพลิกผันลงได้ง่ายๆ............ หรือเขาเกิดมาเพื่อรองรับความหมายแห่งคำ​ว่าล่องจุ๊นจริงๆ​ ​ชีวิต​จึง​ต้อง​ระหกระ​เหินไป​กับ​ความ​ปวดร้าว...........คนเราแม้เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้ ทางเดินของเราต้องวาดด้วยตัวเอง..... ความฝัน....แม้บางครั้งเราไปไม่ถึงฝั่งฝัน แต่อย่างน้อยดีกว่าที่เราไม่มีฝันเลย...”

            "โลกคงไม่น่ากลัวเช่นเงาดำยามค่ำคืนหากฉันและเธอจะร่วมทอฝัน...​ก่อนหลับตาลงทุกคืน”