จงเตือนสติตัวเองอยู่เสมอ

 

กำเนิดพระบาทน้ำพุ
พระครูอุดมประชาทร (พระอลงกต ติกขปัญโญ) เจ้าอาวาสวัดพระบาทน้ำพุ เล่าให้ฟังว่า วัดแห่งนี้ก่อตั้งมาเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ก่อนที่จะมีการจัดตั้งเป็นสถานที่พักฟื้นของผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้ายในปี 2535 โดยได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงสาธารณสุขและกรมศาสนา พร้อมทั้งได้รับงบประมาณสนับสนุนการดำเนินการในช่วงการก่อตั้ง

ทั้งนี้ สาเหตุที่ทางวัดตัดสินใจเข้ามาช่วยเหลือผู้ป่วยเอดส์ สืบเนื่องมาจาก ณ ขณะนั้นคือก่อนปี 2535 สถานการณ์โรคเอดส์ในไทยเริ่มรุนแรงมากขึ้น มีผู้ติดเชื้อเป็นจำนวนมาก ขณะที่ทางรัฐบาลรณรงค์ให้ความรู้ทำให้คนเกิดความกลัว หวังให้ป้องกันตนเองจากโรคเอดส์ แต่เป็นความผิดพลาดในการให้ความรู้ที่ไม่ถูกต้องในขณะนั้น ทำให้ผู้คนรังเกียจผู้ป่วยเอดส์จนเกิดปัญหาสังคม

วัดพระบาทน้ำพุจึงให้ความช่วยเหลือผู้ติดเชื้อเป็นแห่งแรกในประเทศไทย

"ผู้ติดเชื้อเอดส์ในสมัยนั้น ถูกรังเกียจ คนไม่ยอมรับ เพราะคิดว่าเป็นคนไม่ดี มีพฤติกรรมสำส่อน เป็นหญิงบริการ ชอบเสพยาเสพติดจึงปฏิเสธการอยู่ร่วมกัน แสดงความกลัวและรังเกียจ ทำให้ผู้ป่วย ถูกทอดทิ้ง ถูกขับไล่ออกจากบ้าน ถูกปลดออกจากที่ทำงาน ส่งผลถึงการบริการด้านการแพทย์สาธารณสุข และเมื่อปัญหาเริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้น ก็ได้ก่อให้เกิดผลกระทบเป็นวงกว้างในสังคมไทย"
ที่พึ่งแห่งสุดท้ายของผู้ป่วยเอดส์
ด้วยความที่กระแสและความเข้าใจของสังคมยังไม่เปิดกว้าง ประกอบกับบริการของรัฐมีข้อจำกัดมากมาย ทั้งเตียงที่มีไม่เพียงพอ ทัศนคติของผู้ให้บริการที่แสดงความรังเกียจ ซึ่งกว่าเจ้าหน้าที่ของสาธารณสุขจะสามารถปรับตัวได้ต้องใช้เวลายาวนาน อีกทั้งสังคมไทยเองยังไม่พร้อม กลัวและไม่ยอมรับ ผู้ป่วยส่วนหนึ่งจึงถูกทอดทิ้งและแสวงหาที่พึ่งพิงสุดท้ายและมุ่งมั่นที่จะมาที่นี่...