เหมือนกำหนดหมดเวลาออกหากิน
********** ******* **********
สีเงินยวงแผ่คลุมห้วงมหานที
ดวงสุรีย์อัสดงส่งแสงอ่อน
เป็นสัญญาณวันเวลาจะลาจร
กลับคืนครคืนรังทั้งนก-คน
เหมือนกำหนดหมดเวลาออกหากิน
ละวางสิ้นภารกิจผลิตผล
สุขสู่บ้าน สู่รัง ทั้งนก-คน
ไร้กังวล หลับสนิท...จิตพอดี
................................
................................
"ทุกครั้งที่กลับสู่บ้านเรือน
ขอให้มีใจที่ปลอดโปร่ง หมดภาระ และหลับสนิท
เมื่อตะวันรุ่ง ค่อยเริ่มต้นกันใหม่..นะคะ"
ราตรีสวัสดิ์
เจริญพร โยม หมอตันติราพันธ์
สัตว์เดรัจฉานทุกชนิดตื่นนอนแล้ว ไปหากินที่ที่เคยหากินแล้วก็กลับรังนอนเมื่อมืดค่ำหลับแต่หัวค่ำประจำและหลับอย่างสนิท
แต่มนุษย์ซึ่งเป็นสัตว์ชั้นสูงนั้นมีชีวิต "กลางคืนเป็นควัน ส่วนกลางวันเป็นไฟ"
เจริญพร
กราบนมัสการท่านพระปลัดเจ้าค่ะ
ธรรมชาติสร้างให้ทุกสิ่งเหมาะสมและสมควรแก่ตนแล้ว
มนุษย์คิดได้มากยิ่งกว่า
เรียกว่าพัฒนาได้มากกว่าสัตว์อื่น
แต่บางครั้ง ก็พัฒนาไปสู่จุดเสื่อม
เอาภาพมาให้ชม เผื่อบางครั้งอาจหลงลืมวิถีชีวิตที่เป็นธรรมชาติไปเจ้าค่ะ
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
เขาคลอขลุ่ยครวญเสียงเพียงแผ่วผิว ชะลอนิ้วพลิ้วผ่านจากมานหมอง โอดสะอื้นอ้อยอิ่งทิ้งทำนอง เป็นคำพร้องพริ้งพรายระบายใจ โอ้ดอกเอ๋ยเจ้าดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน จะนอนไหน ค่ำลงแล้วแนวพนาและฟ้าไกล เจ้านอนได้ทุกเถื่อนท่าไม่อาทร แล้วหวนเสียงเรียงนิ้วขึ้นหวิวหวีด เร่งอดีตดาลฝันบรรโลมหลอน ถี่กระชั้นสั่นกระชากใจจากจร ระเรื่อยร่อนเร่มาเป็นอาจิณ โอ้ใจเอ๋ยอ้างว้างวังเวงนัก ไร้แหล่งพักหลักพันจะผันผิน เพิ่มแต่พิษผิดหวังยังย้ำยิน ระด่าวดิ้นโดยอนาถแทบขาดใจ ข้าเคยฝันถึงฟ้ากว้างกว่ากว้าง ฝันถึงปางทับเปลี่ยวเรี่ยวน้ำไหล ถึงช่อเอื้องเหลืองระย้าคาคบไม้ ในแนวไพรนึกเหมือนเป็นเพื่อนเนา รู้รสแรงแห่งทุกข์และสุขสิ้น บนแผ่นดินแผ่นเดียวเปลี่ยวและเหงา จิบน้ำใจจนทั่วเจียนมัวเมา ไร้ร่มเงารังเรือนและเพื่อนตาย เขาเคลียนิ้วเนิบนุ่มเสียงทุ้มพร่า เหมือนหวนหาโหยไห้น่าใจหาย เจ้าขมิ้นเหลืองอ่อนนอนเดียวดาย จะเหนื่อยหน่ายหนาวน้ำค้างที่กลางดง เสียงฉับฉิ่งหริ่งรับขยับเร่ง จะพรากเพลงเพื่อนยินสิ้นเสียงส่ง เขาเบือนนิ้วผิวแผ่วแล้วราลง เสียงนั้นคงเน้นครางอย่างห่วงใย เจ้าดอกเอยดอกขจรอาวรณ์ถวิล นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน เขาวางขลุ่ยข่มน้ำตาว้าเหว่ใจ ตอบไม่ได้ดอกหนาข้าคนจร...... เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ชอบมากเลยค่ะ พี่รุ่ง บทกลอนนกขมิ้น
ขอโทษทีนะคะ พี่รุ่ง
ทำไม คำเม้นท์ เรียงกันแบบนั้นก็ไม่รู้ค่ะ
สวัสดีค่ะป้าแดง
ไพเราะมากค่ะ
เป็นความจริงว่า
คนเราถ้าจะกลับคืนเรือนอย่างไร้หัวใจ
ก็ไม่ผิดนกขมิ้นเหลืองอ่อน
ที่มีแต่ความเหงาใจ
อย่าปล่อยให้ใจว้าวุ่นไม่ปล่อยวาง
ขอให้ทุกครั้งที่กลับบ้าน
เป็นเวลาที่เบาสบายของเราทุกคนเถิดนะคะ
ขอบคุณป้าแดงมากค่ะ
ภาพผิวทะเลยามเย็น พริ้วน่าขื่นชม ภาพได้ฟิลลิ่งยามคิดคำนึงไปเรื่อยเปื่อยถึงความเวิ้ว้างที่ไม่มีสิ้นสุด
selamat hari raya aidil fitri
สวัสดีค่ะคุณพ่อสกลวรโพธินามะ
ทุกคนต้องมีเวลาได้เดินทางชีวิตคนเดียวทุกคน
อาจเวิ้งว้างว้าเหว่
หรือสงบเงียบสบายใจก็ตามแต่สถานการณ์
ยากที่จะช่วยเหลือกันได้
ขอให้คุณพ่อคุณแม่มีความสุขมากๆค่ะ
สวัสดีค่ะคุณเบดูอิน
ขอให้คุณเบดูอินมีความสุข
ความสบายใจ
และเข้มแข็งนะคะ
ขอบคุณค่ะ