เช้านี้รู้สึกสุขใจเป็นพิเศษขนาดว่าเมื่อคืนนอนนิดเดียว ทำธุระเสร็จก็เดินดูต้นไม้รอบๆสถานที่พำนักกว่าจะรอบก็เกือบครึ่งชั่วโมง เดินไปคิดทบทวนบทบาทของชีวิตไปว่าอยู่ในโลกแล้วจะทำประโยชน์อะไรฝากไว้ให้สังคมบ้าง การเกื้อกูลกันและกันเป็นสิ่งสำคัญที่เราทุกคนควรมีประจำใจไว้เพื่อที่ว่า..แม้อยู่ก็รัก..ถึงจากก็คิดถึงกัน..เพราะคุณงามความดีที่กูลเกื้อกันและกันไว้ เลยนึกถึงหลักธรรมหมวดหนึ่งที่ใครหรือครอบครัว สังคม องค์กรใด มีไว้ประจำใจก็จะมีแต่ความอบอุ่นเสมอ นั่นคือ..
-โอบอ้อมอารี(ทาน)คือการให้ซึ่งกันและกัน จะให้ความรู้ ให้สิ่งของหรืออะไรก็ตามที่ดีๆต่อกันโดยไม่เห็นแก่ได้ เพื่อเป็นการแสดงน้ำใจกันและกัน
-วจีไพเราะ(ปิยวาจา)คือมีคำพูดอันเป็นที่รักระรื่นหูต่อผู้ฟัง แนะนำประโยชน์ให้กำลังใจให้ เกิดความร่วมมือร่วมใจกันและกัน
-สงเคราะห์ทุกคน(อัตถะจริยา)คือ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันในสิ่งต่าง ๆที่เราพอจะช่วยเหลือได้ ไม่นิ่งดูดาย ไม่หวังผลตอบแทน แต่ทำด้วยใจสร้างความคุ้นเคยกันและกัน
-วางตนให้สมกับฐานะ(สมานัตตตา)คือ ต้องเสมอต้นเสมอปลายทำตนให้เข้ากับเขาได้ ให้ความปลอดภัยและความสบายใจ เคารพกฎระเบียบกติกาในสังคมนั้นๆที่เราเกี่ยวข้องด้วย วางตัวให้เหมาะสมกับภาวะของตนในบุคคลและเวลาโอกาสนั้นๆ ต้องรู้และเข้าใจบทบาทที่ตนเองเป็นอยู่
หรือรวมเรียกตามภาษาธรรมว่า..สังคหวัตถุ ๔ ประการ..
ลองทบทวนดูว่าเรามีกันบ้างหรือยัง...
