ขณะที่ฉันกำลังนั่งสรุปงานอย่างเร่งรีบ..ฉันได้ยินเสียงเพลงอันไพเราะ ลอยล่องมาจากเด็กหนุ่มที่กำลังครวญเพลงอย่างตั้งใจ ...จากต้นมะม่วงข้างตึกทำงานของฉัน...มันทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละมือจากงานที่ทำอยู่ มาบันทึกความรู้สึกที่ดีๆนี้เก็บเอาไว้...
ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีที่ได้มีโอกาสทำงานบำบัดผู้ติดยา มันทำให้ฉันเข้าใจความเป็นตัวตนของมนุษย์ว่ามีที่มา ที่ไปเป็นอย่างไร ทำให้ฉันได้สัมผัสเรื่องราวของพวกเขาที่มีที่มาอย่างเจ็บปวด ยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าที่กำลังออนแอร์อยู่ในขณะนี้เสียอีก...
ไม่มีใครเกิดมาเพื่อที่จะเป็นคนเลว...แต่สิ่งแวดล้อม สังคมที่อยู่รอบๆตัวเขา หล่อหลอมให้เขาเป็น..
หลายคนที่เข้ามารับการบำบัดที่นี่มีชีวิตที่สุดแสนจะเจ็บปวด หนักหนาสาหัสยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าเสียอีก...
ดังเช่น ธร เด็กหนุ่มร่างผอมเล็ก ที่มักจะมีปัญหาก้าวร้าวและทำผิดกฎระเบียบบ่อยครั้ง เขาเติบโตมาอย่างขาดๆเกินๆ ในครอบครัวที่แสนจะยุ่งเหยิง พ่อเจ้าชู้และดื่มสุรา มีเรื่องทะเลาะกับแม่ทุกวัน บ่อยครั้งที่เขาเห็นแม่ถูกทำร้าย และบ่อยครั้งที่ทุกอย่างมาลงที่เขาและพี่ชาย ไม่มีใครห้ามพ่อได้ เพราะยิ่งห้าม แม่ยิ่งถูกทำร้าย ..จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่ก็จากไปและมีสามีใหม่ เขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับตา ยายและน้าๆ ที่มีครอบครัวเช่นกัน
เมื่อชีวิตผกผัน ขาดเสาหลัก เด็กอย่างเขาสุดแสนจะเคว้งคว้าง เด็กน้อยต้องเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตทุกวิถีทาง ครูที่แสนดีของเขาในเวลานั้นก็คือเพื่อน เพื่อนผู้เป็นทุกอย่างในยามที่หาความสุขที่บ้านไม่ได้ เพื่อนสอนให้เขาเรียนรู้ที่จะมีความสุขจากการเสพยา จากการเสพยาที่มากขึ้นทุกๆวัน ทำให้เขาเรียนรู้ที่หาเงินด้วยวิธีง่ายๆ เร็ว จากการเริ่มลักขโมย จนกระทั่งเดินยา...
ชีวิตของเขาวนเวียนกับการเข้าๆออกๆ สถานพินิจฯ จนกระทั่งโตเกินกว่าที่จะเข้าสถานพินิจฯได้ วันนี้เขาจึงถูกส่งมาบำบัดที่นี่..
ฉันสอนให้เขาได้เรียนรู้ที่จะสำรวจตนเอง......จากเด็กที่เคยก้าวร้าวไม่เป็นมิตรกับใคร..วันนั้น...ฉันเห็นน้ำตาไหลรินอาบแก้มเขา...ฉันเห็นความรู้สึกไม่มั่นคง ความไม่ปลอดภัย และความหวาดระแวง ฉันเห็นกำแพงที่เขาสร้างขึ้นบดบังความอ่อนแอด้วยการแสดงความก้าวร้าว...เพื่อไม่ให้คนอื่นทำอะไรเขาได้...
ฉันสอนให้เขาเรียนรู้ที่รักตนเองและดูแลตนเองเป็น...ช่วยให้เขามองเห็นตัวเองในภาพใหม่ที่เขาอยากเป็น และสร้างภาพนั้นขึ้นมาแทนที่ภาพเก่า
แทนที่เด็กหนุ่มผู้โง่เขลา จมกับการเสพยา และใช้ชีวิตแบบทำร้ายตนเอง ..
การเสพยา มันเหมือนกับการจุดไฟเผาบ้านตนเอง ที่ผ่านมา เราทำให้คนที่เรารักเป็นทุกข์ เราทำให้คนอื่นเสียใจ และแม้บางครั้ง คนอื่นก็ทำให้เราปวดใจอยู่ไม่น้อย แต่หากว่าเรายังคงเสพยาอยู่ต่อไป คนที่เสียใจที่สุด ก็คงเป็นเรา หากเราจะใช้ช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่ เยียวยาตนเอง ไม่ได้เพื่อใคร แต่เพื่อว่า ให้ใจเราสงบขึ้น เป็นสุขขึ้นจะได้ไหม”
บอกกับตัวเองสิว่า ขอให้ฉันมีความเข้มแข็งพอที่จะผ่านพ้นกับปัญหาอุปสรรคที่จะเกิดขึ้น ...ผ่านพ้นและเอาชนะใจของตนเองให้ได้...เพราะการต่อสู้ครั้งนี้...สิ่งที่ฉันต้องต่อสู้มากที่สุด ตัวของฉันเอง...ฉันจะเป็นกำลังใจให้กับตัวเอง...ในทุกๆวัน เพราะฉันมีความหวังที่จะเห็นชีวิตใหม่ของฉันที่สวยสดงดงาม....”
และในวันนี้ ฉันเริ่มเห็นรอยยิ้มและเสียงเพลงที่บรรเลง...ก็เป็นเสียงเพลงแห่งความหวัง...
