เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก……ที่องค์กรมีต่อเจ้าหน้าที่ทุกคน องค์กรไม่คิดเงินเหมือนกัน

  

 สาวเจ้าวัยรุ่นแรกแย้ม ราวประมาณ 15-16 ปี ของเราเดินเข้าไปหาคุณแม่ในครัว หลังจากเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเธอก็ก้มลงอ่าน กระดาษที่ลูกสาวยื่นให้…
          - ค่าล้างจาน                                50.00 บาท
          - ค่าทำความสะอาดห้องอาทิตย์นี้  100.00 บาท
          - ค่าซื้อของของให้แม่                   50.00 บาท
          - ค่าดูแลน้องชาย                         50.00 บาท
          - ค่ากวาดขยะและเอาขยะไปทิ้ง    100.00 บาท
          - ค่ากวาดสนามหญ้าหน้าบ้าน         50.00 บาท

          - ค่าสอบได้คะแนนดี                   100.00 บาท 

                            รวมคุณแม่ค้างชำระ    500.00 บาท  (ห้าร้อยบาทถ้วน) 

      เมื่อคุณแม่อ่านเสร็จแล้วก็หยิบปากกาขึ้นมา พลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนตอบกลับว่า 
          - เก้าเดือนที่แม่อุ้มท้อง….แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าป้อนข้าว ป้อนน้ำให้ลูก….แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าที่ดูแลยามที่เจ้าไม่สบาย….แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าสวดมนต์ให้ลูกร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไข้…แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าของเล่น ค่าอาหาร  ค่าขนม ...แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าเสื้อผ้า ค่าพาเที่ยว...แม่ไม่คิดเงิน

          - ค่าที่ลูกดื้อทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา... แม่ไม่คิดเงิน

          - แม้แต่เช็ดน้ำมูกให้…..แม่ไม่คิดเงินหรอกจ้ะลูก


       เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก……ที่แม่พึงมีต่อลูก แม่ก็ไม่คิดเงินเหมือนกัน

       เมื่อสาวเจ้าได้อ่านในสิ่งที่คุณแม่เขียนไว้ น้ำตาหยดโต ๆ ก็ไหลรินอาบดวงตาทั้งสองข้าง โผเข้าโอบกอดแม่พร้อมทั้งกราบเท้าแม่แล้วพูดกับแม่ว่า ”หนูรักแม่ที่สุดในโลก”
                     แล้วสาวเจ้าก็หยิบปากกาเขียนหนังสือตัวโตว่า...…. 
       แม่ค่ะ... หมดแล้ว... แม่จ่ายหมด แล้ว.... แต่ลูกยังทอนให้แม่ไม่หมด

 

ผ่านวัน...เวลามาครึ่งชีวิต

          สาวเจ้าวัยทำงาน ราวประมาณ 36-37 ปี ของเราเดินเข้าไปหาผู้อำนวยการ พร้อมกับยื่นกระดาษให้  ท่าน ผอ. ก็ก้มลงอ่าน กระดาษที่สาวเจ้ายื่นให้…
          - ค่ามาทำงานก่อนเวลา                                    50.-บาท

          - ค่ากลับหลังเวลาเลิกงาน                                 50.-บาท

          - ค่าช่วยปิดน้ำ – ปิดไฟที่ใครเปิดทิ้งไว้               50.-บาท

          - ค่าปิดคอมพิวเตอร์ช่วงเวลาพักเที่ยง                 50.-บาท

          - ค่าประหยัดอุปกรณ์สำนักงานต่าง ๆ                100.-บาท

          - ค่าทำงานนอกเหนือหน้าที่                             100.-บาท

          - ค่าทำงานนอกเหนือเวลาราชการ                    300.-บาท

          - ค่าเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ที่โรงพยาบาลจัดขึ้น  300.-บาท 

               รวมโรงพยาบาลค้างชำระ 1,000.00 บาท   (หนึ่งพันบาทถ้วน) 

          เมื่อท่าน ผอ.อ่านเสร็จแล้วก็หยิบ (ปากกาสีดำ) ขึ้นมา พลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนตอบกลับว่า  

          - ค่ามาทำงานสาย….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่ากลับก่อนเวลา….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าลงพักเที่ยงก่อนเวลา….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าขึ้นปฏิบัติงานหลังเที่ยง….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าลากิจ + ลากิจฉุกเฉิน….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าลาป่วย (ตัวเอง + บุคคลในครอบครัว)….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าที่พัก ค่าน้ำ ค่าไฟ….องค์กรไม่คิดเงิน

          - ค่าไม่เข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ที่โรงพยาบาลจัดขึ้น….องค์กรไม่คิดเงิน

       "เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก…ที่องค์กรมีต่อเจ้าหน้าที่ทุกคนองค์กรก็ไม่คิดเงินเหมือนกัน"


          เมื่อสาวเจ้าได้อ่านในสิ่งที่ท่าน ผอ. เขียนไว้ จิตสำนึกต่าง ๆ ก็ผุดเข้ามาในความคิดทันที     ”ฉันรักองค์กรมากที่สุดในโลก”


          และแล้วสาวเจ้าก็หยิบ (ปากกาสีแดง) เขียนหนังสือตัวโตว่า...….
 องค์กร... ให้หมดแล้ว... ให้ทุกอย่างหมดแล้ว... แต่ฉันยังทอนให้องค์กรไม่หมด

                                                                                บุษรา